Συνέχεια στη προσπαθεια πραγματική πληροφόρησης και πολιτι κής ζύμωσης

Καταρχήν ευχαριστώ τον οικοδεσποτη "υπερπαραπληροφορημένο" για την προσκληση που μου είχε κανει να εχω το δικαίωμα δημοσίεσης στο μπλοκ του.
Και αυτό το δικαίωμα καταχράτομαι τώρα για να ανακοινώσω οτι δεν υπαρχει πλεον λογος να συνεχίζω να αναρτώ εδώ κέιμενα ή σχόλια , εφοσον η προσπαθεια αυτή δεν κατέληξε σε κατι πιο συλλογικό όπως ήταν απο την αρχή η πρόθεσή μου.
Χαίρομαι που η φασιστική συμπεριφορά της ΔΟ του ιντυμιντια να λογοκρίνει μια ομάδα ανθρώπων με αφορμή την υποθεση της Λιβύης, εγινε αφορμή να έρθουμε πιο κοντά και να γνωριστουμε ανταλλάσοντας αποψεις εκτος του λογοκριτικού αυτού σκουπιδοτενεκέ που ονομαζεται athens.indymedia.
Στους τελευταίους διαλογους για το πως θα πρεπει να προχωρήσουμε ενα βήμα παραπερα για τη δημιουργία εστω ενος μπλοκ που θα εχει μια συλλογική παρουσία, εθεσα ενα μινιμουμ αρχών που περα απο αυτές (αντισυστημική ΄συνειδητοποίηση, θεσεις για τη Λιβυη) δεν νομίζω οτι μπορεί να επιτευχθεί μια σοβαρή σχεση συνύπαρξης και λειτουργίας ενος μέσου.
Αυτό το είδαμε και στη πραξη σε αυτο το ημιτελές μπλοκ.
Οι προτάσεις μου βεβαια ισχύουν ετσι κι αλλιώς για μια πιο συλλογική συνεργασία στο τομέα της αντιπληροφόρησης που τοσο εχουμε πλεον ανάγκη ενόψη καταιγιστικών εξελίξεων και σε τοπικο και σε διεθνές επιπεδο.
Αλλα οποιαδηποτε συλλογική δουλειά δεν μπορεί να βασίζεται στον εισοδισμό και στις ισες αποστάσεις που αποτελούν και τις κύριες αιτίες εκφυλισμού του μεγαλύτερου μερους της αριστεράς, που πλεον δεν ειναι οχι μονο ικανή να δημιουργήσει αντιπολεμικό κίνημα, αλλά κατάντησε να γίνει το "αριστερό" φερεφωνο της επικοινωνιακής προπαγάνδας του συστήματος.
Ο εξανδραποδισμός των ανθρώπων στη Λιβύη δεν είναι για μενα ενα ακομη άρθρο σε ενα μπλοκ. Η ασιτία παιδιών σε σχολεία της ελλαδας του 21 αιώνα και οι αυτοκτονίες πατεράδων με τρία παιδιά δεν είναι για μενα μια ακομη είδηση.
Η πραγματικότητα δεν περνει "νερό στο κρασί" της και αυτό εγώ προσωπικά δεν πρόκειται να το κανω ποτέ. Οι ισες αποστάσεις και τα μισόλογα μας εφεραν εδώ που μας έφεραν και το βαρέλι της εξαθλίωσης και της απαθειας φαίνεται να μην εχει πατο.
Δε το έπαιξα καλός με κανένα ακόμη και μεσα σε αυτό το μπλοκ. Απο κανέναν ομως δεν ανεχομαι να μου προσάπτει κατηγορίες "γκεμπελισ΄μού" επειδή τόλμησα να ασκήσω κριτική στις Ισες αποστάσεις που ευνούχισαν οχι μονο το αντιστασικό αίσθημα ενος ολοκληρου λαού, αλλά και το αναφαίρετο δικαίωμα στην κριτική. Και το κριτήριο για την αντιμετώπισή μου σε ενα συνομιλητή δεν αποτέλεσε ποτέ οτι μπήκε σε αυτό εδώ το μπλοκ να σχολιάσει, αλλά οι αποψεις, οι θεσεις και τα λεγόμενά του.
Καλή συνέχεια σε όλους και ελπίζω να μη μας καταπιεί η ιδιώτευση και η εσωστρέφεια οπως συνήθως γίνεται.

Η προσπάθειά μου για πραγματική πληροφόρηση συνεχίζεται σε αυτό το μπλοκ http://antiplirophorisi.wordpress.com/

Φερμ

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Η ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΛΙΒΥΚΗ ΑΝΤΙ ΣΤΑΣΗ

Ενω η λιβυκή αντισταση κατά της Νατοικής εισβολής για ενσωμάτωση της χώρας στη Νεα Ταξη που επιβάλει ο διεθνοποιημενος νεοφιλελευθερισμός βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη, τα δορυφορικά μεσα που επαιξαν καθοριστικό ρολο στη διαμορφωση της εικονικής πραγματικότητας για τη Λιβύη βάζοντας σε λειτουργία το νεο δογμα των "ανθρωπιστικών" σφαγών (R2P) οπως το Al Jazzera συνεχίζουν το έργο τους.

Αλλη μια μαζική διαδήλωση του λαού της Λιβύης κατά του Νατο και των δοσίλογων του Μεταβατικού Συμβουλίου που εγινε στοχος δολοφονικής επιθεσης, ονομάστηκε ως επιθεση του λυβικού στρατού κατά των διαδηλωτών…

Το βίντεο βέβαια δε χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για να δήξει ποιοι διαδηλώνουν και κατά ποιων. Οι διαδηλωτές κρατανε τη πρασινη σημαία της Τζαμαχιρίγια και σε καποια στιγμή πυροβολούνται εν ψυχρό απο ελευθερο ή ελεύθερους σκοπευτες .

https://www.youtube.com/watch?v=PPtnKoEplJo&feature=player_embedded#!

Οπως αναφέρει ο Al Fatah 69 και αλλες πηγές, η αντισταση στη Νατοική εισβολή και τους ταγματασφαλητες "εξεγερμενους" εχει φουντώσει σε ολες τις πολεις της Λιβύης. Οι δοσιλογοι του μεταβατικου συμβουλιου που καλεσαν και σιωνιστές για να μετάσχουν στην προσωρινή κυβέρνηση που ευελπιστούν να σχηματίσουν, μέτρησαν τελευταία καποιες δεκάδες νεκρους που πλεον κοιτάνε τα ραδικια αναποδα μαζί με την αστερόεσα.

http://alfatah69.wordpress.com/2011/10/11/libya-the-latest-news-from-the-front-11-10-2011/

Και ενώ οι Ταγματασφαλήτες της Λιβύης που ονομάστηκαν "εξεγερμένοι" απο τα καθεστωτικά μιντια και το αθηναικό ιντιμιντια που για χαρη τους εφτασε να κρυβει ολοκληρα θρεντ καλουν σιωνιστές να συμετάσχουν στη "κυβέρνησή" ,τους και τα βαζουν με το Νατο γιατί δεν τους "καλυπτει" οσο πρεπει…, μετά την Αιγυπτο οι σιωνιστές φυγαδεύουν και το προσωπικό της πρεσβείας τους στην Ιορδανία. Διαδηλωτές υπο το κοινό συνθημα:

No Zionist embassy on Jordanian territory, προέβησαν σε μαζική δυναμική διαδήλωση. Στη διαδήλωση συμετείχαν αριστερές οργανώσεις, συνδικάτα και ισλαμικές οργανωσεις.

http://rt.com/news/israel-fears-unrest-jordan-embassy-evacuated-639/

Ο σιωνιστής Αρνρύ Λεβύ δεν παει βεβαια να συχαρεί τους διαδηλωτές σε Αιγυπτο και Ιορδανία…, προτιμάει τα ασφάλεια των "εξεγερμενων" της CIA στη Λιβύη.

για το μικρό ποσταρισμα φερμ

Posted in Uncategorized | 8 Comments

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟ “INDYMEDIA”

Κυρηξη γενικής απεργίας σήμερα μετά απο πολύ καιρό και εν οψη πληρους ξεπουλήματος οπουδήποτε κοινωνικού αγαθού οπως επιτασσει η ενταξή μας στην ΕΕ/ΟΝΕ.

Προηγήθηκε το στήσιμο της διαδικασίας απο το ίδιο το συστημα – μεσω ευρωπαικών κονδυλίων οπως εχει αποδηχθεί και τύπικά :

http://www.eurodad.org/whatsnew/events.aspx?id=2956

- που ονομαστηκε "αμεση δημοκρατία τώρα" και εν συγχρονισμό που θα τον ζήλευαν και οι καλύτερες μπαλαρίνες των μπαλετων Μπολσοι, παρελασαν οι "ειδήμονες" οικονομολογοι ομιλητές και μη που διαλέχτηκαν φυσικά απο την διαχειριστική ομαδα της "αμεσης δημοκρατίας" των Ευρωπαικών κονδυλίων της ΕΕ. Κατρουγκαλοι, Καζάκηδες, και ολη αυτή η γκαμα που αποτέλεσε αυτο που μπορούμε πλεον με σιγουριά να ονομασουμε "Οι ιδεολογοι της Πεμτης Φαλαγγας", πρωην μελη της "Πρωτοβουλίας Οικονομολογων" που εδω και πανω απο ενα χρονο πηραν εργολαβία να αποπροσανατολισουν συστηματικα τα λαικά στρωματα στην κρισιμοτερη στιγμή που αυτά επρεπε να ζυμωθούν μεσω προβληματισμού για τα αίτια της κρισης και πως θα αντιμετωπιστούν.

Οι κύριοι αυτοί και "αγωνιστές" με τις πλατες των αφεντικών, φυσικά δε μιλησαν ποτέ για μονομερή εξοδο της χώρας απο ΕΕ/ΟΝΕ. Αλλωστε ποιος πληρωμενος "αγωνιστής οικονομολογος" θα μιλουσε κατά της ΕΕ;

Η γραμμή τους γνωστή εδω και ενάμιση χρονο περίπου που οσοι απο αυτούς μιλαγαν για καποια "εξοδο" εννοούσαν εξοδο μονο απο το ευρώ και οχι απο την ΕΕ. Και ενω ειναι απολυτα φυσιολογικό ανθρωποι που γνωρίζουν ελάχιστα απο οικονομικά και το σκοπό της υπαρξης μηχανισμών οπως η ΕΕ, να μην εχουν τις βασικες γνωσεις να κρινουν τη κατάσταση και να πεφτουν θύματα της απατεωνίστικης ρητορολογίας της ρεφορμιστικής αριστεράς (Πεμτη φαλαγγα), δεν ειναι καθολου φυσιολογικό "φτασμένοι " οικονομολογοι να μην γνωρίζουν οτι η ενταξη της ελλαδας στην ΕΕ είναι η αιτία του ανοιγματος των αγορών σε ολα τα επίπεδα που δημιουργεί την αποδιαρθρωση της παραγωγικης βασης και συνακολουθα τον χρονιο συσσωρευμένο δανεισμό και τελικά την ελεγχόμενη χρεωκοπία και την εξαθλίωση. Απο την "πρωτοβουλία οικονομολογων" πηγαμε αρον αρον στο στησιμο της Επιτροπης Λογιστικού Ελεγχου. Τα ιδια ατομα που στελεχωσαν το πρωτο βήμα προς τον αποπροσανατολισμο του λαού, οι ιδιοι και στο δευτερο. Το μεσοπροθεσμο ερχοταν για ψήφισμα και τα μελη της υπερεθνικής ελιτ δε θα μπορουσαν να ρισκαρουν να πεσει η κυβερνηση Παπανδρεου που θα περναγε τα μετρα.

Τα καλεσμα των ρεφορμιστών που στελεχωναν απο την αρχή τη πλατεία του Συνταγματος (Συν, ΑΚ και τα αντιστοιχα "μαγαζιά" τους "Δικτυο για τα πολιτικα και κοινωνικά δικαιώματα" κλπ) ήταν σαν να οδηγουσαν το κοσμο στη σφαγή. Εφτασαν να απαγορεψουν ακομη και πολιτικές συλλογικότητες απο τη πλατεία για να περιφρουρήσουν – μεσω του πατριωτικού μετώπου- το "ειρηνικό" της υποθεσης. Η πλατεία "ξεφουσκωσε" οπως ήταν αναμενομενο αφου οδήγησε τις μαζες που κατεβηκαν για να διαδηλώσουν "ειρηνικα" σε μια ανευ προηγουμενου παγιδα που τους ειχαν στησει το κρατος και οι πεμτοφαλαγγίτες, ενω ταυτογχρονα ξεφτιλιστικε καθε εννοια αμεσοδημοκρατίας.

Αυτό ήταν ενα μικρό ιστορικό για να φτασουμε σήμερα στη κυρηξη της γενικής απεργίας οπου με νεες ελπίδες ο κοσμος κατεβηκε στο συνταγμα. Πλεον ομως ο ρολος της πλατείας εχει επιτελεστεί στο ακεραιο. Τα μεσοπροθεσμα ψηφιστηκαν, περασαν, η δοσίλογη κυβερνηση είναι ακομη πανω και η χωρα ξεπουλημενη κατα το μεγαλύτερό της μερος. Ηταν λοιπον επομενο η σημερινή διαδηλωση να χτυπηθεί οπως χτυπιοταν παντα οι διαδηλωσεις απο τους ντοπιους ομοιδεάτες και εγγονούς των γερμανοτσολιάδων της κατοχής, τις ομαδες του κατασταλτικού μηχανισμού.

Δε θα μακρυγορήσω γιατί δε χρειάζεται κι ολας. Οταν ο λαος κατεβαίνει σε γενική απεργία εχει καποιο κοινο σκοπο. Κατεβαίνει δηλ σε γενική απεργία για να αποτρεψει και να ανατρεψει τα μετρα του μνημονίου που οδηγούν στη φτωχοποίηση των λαικών στρωματων και του ξεπουλήματος της δημοσιας περουσίας. Αυτο είναι το αυτονοητο για τον διαδηλωτή εργαζομενο, απολυμενο, απελπισμενο κλπ.

Φαινεται ομως οτι τα "αυτονοητα" δεν υπαρχουν στα "εναλλακτικά μεσα" του Shasha Meinrath.

Ενω η σημερινή γενική απεργία και η καταστολή της είναι πρωτο θεμα σε διεθνή μεσα , φαίνεται οτι οι εδω διαχειριστές "αναρχικοί" του znet δεν εχουν την ιδια γνωμη.

Δευτερο θεμα η γενική απεργία γι αυτά τα γνωστά φασιστοειδή και πρωτο θεμα θαυμάστε:

"Ας χρεοκωπήσετε λοιπον" μας ενημερώνουν οι "αγωνισταράδες" καλοντας και αυτοί σε γενική απεργία. Δεν ήξερα ομως οτι ο κοσμος κατεβαίνει σε γενική απιεργία, χτυπιέται και ματώνει για να χρεωκοπήση…

Νομιζα οτι γινεται για το ακριβώς αντιθετο… Να χρεωκοπήσουν τα εργοστασια, να χρεωκοπήσει το ταδε, το δεινα, και ετσι ο λαός αφου χρεωκοπήσει προφανώς θα επαναστατήσει….

Ισως μερικές φορές η ηλιθιότητα απο την προβοκάτσια είναι αδύνατο να τη ξεχωρίσεις.

Για την μικρή και βιαστική ενημερωση "Φερμ".

Posted in Uncategorized | 1 Comment

‘Η ψευτο-Αριστερά και η καταστροφή ενός λαού’

Λιβύη: η ψευτο-Αριστερά και η καταστροφή ενός λαού

Ένα κείμενο που προέρχεται από την ‘άλλη’ Αριστερά, την Αριστερά της Λατινικής Αμερικής και συγκεκριμένα της Νικαράγουας, μιας απ’τις χώρες που τόλμησαν να λάβουν διαφορετική θέση στο ζήτημα της Λιβύης από την πρώτη στιγμή, αρνούμενη να διαγράψει την ιστορία και να υποκύψει στα ιδεολογήματα και τις προφάσεις της θλιβερής ευρω-αμερικάνικης ‘Αριστεράς’ που δικαιολόγησε ή ανέχθηκε τον πόλεμο τηρώντας επιτήδειες ίσες αποστάσεις.

Το κείμενο των Jorge Capelán και Toni Solo μπορεί εν μέρει να αναφέρεται συγκεκριμένα σε πρόσφατο άρθρο ενός λατινοαμερικάνου διανοούμενου, αντικρούοντας τις θέσεις του, αλλά νομίζω η προβληματική και η ανάλυσή τους δεν απέχει και πολύ από παρόμοιες αντιπαραθέσεις που σημειώθηκαν και στα καθ’ημάς με τους ‘ασυμβίβαστους’ ψευτο-προοδευτικούς υπερασπιστές των Λίβυων ‘αντικαθεστωτικών’ του ΝΑΤΟ.

Μία άλλη εξαιρετική ανάλυση του Toni Solo πάλι για το ίδιο ζήτημα (η στάση των ‘αριστερών’ διανοουμένων στον πόλεμο του ΝΑΤΟ) δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο uruk.net, με τίτλο ‘Λιβύη: θεσπέσια πτώματα – η αλήθεια είναι πάντα επαναστατική’.

Η διανοούμενη-διαχειριστική τάξη της νεο-αποικιακής Αριστεράς βουλιάζει όλο και βαθύτερα μέσα σε ένα χάος αντιφάσεων κάθε φορά που δημοσιεύει οτιδήποτε σχετικά με τον αποικιακό πόλεμο εναντίον της Λιβύης.

Ο τελευταίος που προσπάθησε είναι ο Santiago Alba Rico στο άρθρο του “Libia, el caos y nosotros”, δημοσιευμένο στην Acomodación στις 20 Σεπτεμβρίου. Αρκετά παρόμοια άρθρα έχουν εμφανιστεί, τα οποία προωθουν την ιδέα, ταυτόχρονα καταγέλαστη και κακόβουλη, οτι στη Λιβύη έλαβε χώρα μια λαϊκή επανάσταση.

Είναι ολοφάνερο οτι μια πλειοψηφία Λίβυων υποστηρίζει τη Τζαμαχιρίγια και μάχεται λυσσασμένα εναντίον μιας μειοψηφίας Λίβυων διεφθαρμένων και εκβιασμένων από τις κυβερνήσεις της Δύσης.

Αυτή η μειοψηφία υποστηρίζεται από ένα μεγάλο αριθμό ξένων μισθοφόρων και από τη στρατιωτική ισχύ του ΝΑΤΟ. Είναι παράλογο να ορίζεις ως επανάσταση κάτι που είναι ακριβώς ένα εργολαβικό πραξικόπημα/ανταρσία. Όπως σχολίασε ακόμα και το κόμμα Τουντέχ του Ιράν που τηρεί εχθρική στάση προς τη Τζαμαχιρίγια:

«Θεωρούμε οτι η πολιτική ‘αλλαγής καθεστώτος’ των σχετιζόμενων με τους ιμπεριαλιστές δυνάμεων βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τα πρωταρχικά συμφέροντα του λιβυκού λαού και των λαών της Μέσης Ανατολής, κα την καταδικάζουμε. Στην ουσία, ακόμα κι αν οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης στο δικτατορικό καθεστώς του Καντάφι ήταν σε θέση να πάρουν τη χώρα υπό τον έλεγχό τους ή ένα σημαντικό τμήμα της υπό τη στρατιωτική στήριξη και κάλυψη των βομβαρδιστικών και των καταστροφικών πυράυλων κρουζ των ιμπεριαλιστικών χωρών, πώς θα ήταν δυνατόν να έχει οποιαδήποτε λαϊκή νομιμοποίηση η εξουσία τους?» (http://www.solidnet.org/iran-tudeh-party-of-iran/1389-tudeh-party-of-iran-stop-bombing-libya )

Οι σύντροφοι του Τουντέχ συμμερίζονται βέβαια την ψευδή ιδέα οτι η λιβυκή Τζαμαχιρίγια είναι μια δικτατορία και οτι ο Μουαμάρ Καντάφι είναι ένας δικτάτορας. Καμμία δικτατορία δεν θα επιβίωνε τόσους μήνες αλύπητων υπολογισμένων στρατιωτικών επιθέσεων του ΝΑΤΟ. Παρά το σφάλμα στην ανάλυσή τους, οι σύντροφοι του Τουντέχ κατανοούν τουλάχιστον την έννοια της νομιμοποίησης.

Κατανοούν οτι μια μισθοφορική οππορτουνιστική μειοψηφία δεν μπορεί να αποτελέσει νόμιμη κυβέρνηση εάν αναλάβει την εξουσία βασιζόμενη στη στρατιωτική ισχύ των ιμπεριαλιστικών χωρών της Βόρειας Αμερικής και της Ευρώπης.

Το άρθρο του Alba Rico δηλώνει: ‘Δεν θα λάβω μέρος σε μια εριστική πολεμική η οποία έχει κατακερματίσει το αντιϊμπεριαλιστικό στρατόπεδο. Απλώς θέλω να δηλώσω οτι το μοναδικό μέρος όπου δεν έλαβε χώρα αυτή η πολεμική, υπήρξε παραδόξως, το ίδιο αυτό μέρος όπου συνέβησαν τα γεγονότα που μας απασχολούν’. Παρόλη την δέσμευση ωσττόσο, στην πράξη ο Alba Rico συμμετέχει πολύ άμεσα στην πολεμική και το κάνει χρησιμοποιώντας ξεδιάντροπα ψευδολογίες.

Το νόημα και η ερμηνεία των γεγονότων στη Λιβύη έχουν όντως προκαλέσει άμεσες και ζωηρές συζητήσεις σε ολόκληρη την περιοχή, από το Αλγέρι ως το Καίηπ Τάουν. Ο Alba Rico παρουσιάζει μια ύποπτα αφελή προκατάληψη που ευνοεί την οπτική του Αραβικού κόσμου.

Αλλά η θεμελιώδης σημασία της αποικιοκρατικής επίθεσης και του αντεπαναστατικού πραξικοπήματος/ανταρσίας στη Λιβύη σχετίζονται πάνω απ’όλα με την αφρικανική ιδιότητα αυτής της χώρας.

Ακόμα και χωρίς να παίρνει υπόψιν την αφρικανική διάσταση της σύγκρουσης, ο Alba Rico κάνει το σφάλμα να υπονοήσει οτι η πλειοψηφια της Αριστεράς στις αραβικές χώρες υποστηρίζει το NTC.

Το Αλγερινό Κόμμα για το Σοσιαλισμό και τη Δημοκρατία, αριστερά κόμματα στο Ιράν όπως το Τουντέχ, τα Κομμουνιστικά κόμματα του Λιβάνου και της Τουρκίας, όλα έχουν υιοθετήσει μια στάση που αμφισβητεί τη νομιμότητα των αντεπαναστατών γκάνγκστερ, μισθοφόρων και ισλαμιστών του NTC., όλοι τους υποτακτικά πιόνια ξένων δυνάμεων.

Στην Αφρική, είναι εκτεταμένη η αλληλεγγύη κυβερνήσεων και λαϊκών κινημάτων προς τη Λιβυκή Τζαμαχιρίγια και τον Μουαμάρ Καντάφι. Όταν ο Alba Rico επιχειρηματολογεί οτι η Τζαμαχιρίγια είναι απομονωμένη υιοθετεί μια απόλυτα ευρωκεντρική οπτική. Αγνοεί την ευρεία υποστήριξη που απολαμβάνει η Τζαμαχιρίγια στην Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική.

Αυτή η στήριξη αναγνωρίζει την πολιτική στάση της Τζαμαχιρίγια που ευνοεί το διάλογο και την ειρήνη δια των διαπραγματεύσεων στη Λιβύη. Αναγνωρίζει επίσης το εκτεταμένο και συνεπές ιστορικό διεθνούς αλληλεγγύης της Λιβύης. Όσον αφορά τη Λατινική Αμερική, ο Alba Rico αναφέρεται υπεροπτικά στη Νικαράγουα και τη Βενεζουέλα, αγνοώντας με σαφώς υπολογισμένο κυνισμό την κατηγορηματική θέση υπέρ μιας ειρηνικής επίλυσης που υιοθέτησε η ομάδα των χωρών της ALBA σαν ένα μπλοκ.

Επιπλέον, την ίδια στιγμή που αγνοεί το κίνημα αλληλεγγύης στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Alba Rico με ολύμπια ηρεμία παραλείπει το άβολο δεδομένο οτι ολόκληρη η αριστερά των αφροαμερικάνων στις ΗΠΑ έχει από την αρχή καταδικάσει απερίφραστα τη ΝΑΤΟϊκή ιμπεριαλιστική εισβολή στη Λιβύη. Η κακοπιστία του Alba Rico είναι φανερή από τον τρόπο με τον οποίο χαρακτηρίζει ως ‘δυτικές’ όλες αυτές τις οργανώσεις όπως και άλλες φωνές διαφωνούντων από τον υπόλοιπο κόσμο, στην πράξη οποιονδήποτε εξέφρασε την αλληλεγγύη του προς τη Λιβύη. Και σαν αποκορύφωμα όλων αυτών, ο Alba Rico, όπως και άλλοι αρθρογράφοι που συμμερίζονται τις απόψεις του, με εσκεμμένο και ανήθικο τρόπο παραλείπει κάθε αναφορά στα μαζικά εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας που έχουν διαπράξει οι ρατσιστές δολοφόνοι, βασανιστές και βιαστές του NTC.

Για να ολοκληρωθεί η εικόνα, εδώ είναι η λίστα των χωρών που είτε απέρριψαν, απείχαν ή απουσίαζαν από την ψηφοφορία στα Ηνωμένα Έθνη για την αναγνώριση του NTC ως νόμιμου εκπροσώπου της Λιβύης. Αυτές οι χώρες ψήφισαν εναντίον: Αγκόλα, Βολιβία, Κούβα, Δημοκρατία του Κονγκό, Γουινέα του Ισημερινού, Κένυα, Λεσότο, Μαλάουι, Ναμίμπια, Νικαράγουα, Νότια Αφική, Σουαζιλάνδη, Τανζανία, Βενεζουέλα, Ζάμπια και Ζιμπάμπουε.

Οι ακόλουθες χώρες απείχαν: Σαουδική Αραβία, Αλγερία, Αντίγκουα & Μπαρμπούντα, Καμερούν, Άγιος Δομήνικος, Σαλβαντόρ, Ινδονησία, Μαλί, Μαυριτανία, Νεπάλ, Άγιος Βικέντιος & Γρεναδίνες, Σουρινάμ, Τρινιντάντ & Τομπάγκο, Ουγκάντα και Ουρουγουάη.

Αυτές οι χώρες δεν έλαβαν μέρος στην ψηφοφορία: Αλβανία, Μπουρούντι, Καμπότζη, Βόρεια Κορέα, Ερυθραία, Γουινέα, Γουινέα-Μπισσάου, Αϊτή, Γουιάνα, Μοζαμβίκη, Μυανμάρ, Νιγηρία, Πακιστάν, Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία, Ρουάντα, Σομαλία, όπως επίσης και όλες οι πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας.

Οπότε είναι γελοίο να υπονοεί κανείς οτι υπάρχει κάποιο είδος οικουμενικής συναινετικής εχθρότητας εναντίον της Λιβυκής Τζαμαχιρίγια. Αυτό που σίγουρα υπάρχει είναι ένα δυτικό μπλοκ χωρών που κυριαρχούνται από μια φασιστική ελίτ – η στρατιωτική συμμαχία μιας πολιτικής ολιγαρχίας με μια καπιταλιστική τάξη των πολυεθνικών εταιριών – το οποίο έχει ασκήσει τεράστια διπλωματική και οικονομική πίεση στους συμμάχους του ώστε να επιτύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Όπως ο Νέβιλ Τσάμπερλαιν και ο Εντουάρ Νταλλαντιέ θυσίασαν αυτό που τότε ήταν η Τσεχοσλοβακία ωστε να κατευνάσουν το στρατοκρατικό τέρας της Ναζιστικής Γερμανίας, έτσι κι ο Μεντβέντεφ της Ρωσίας και ο Χου Ζιντάο της Κίνας θυσίασαν τη Λιβύη για να κατευνάσουν το στρατιωτικό τέρας της εποχής μας, το ΝΑΤΟ.

Βρισκόμαστε ήδη σε έναν παγκόσμιο πόλεμο εναντίον της εξαθλιωμένης πλειοψηφίας, ο οποίος έχει κηρυχθεί από διαδοχικές κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και υποστηρίζεται από τους συμμάχους τους της Ευρώπης και του Ειρηνικού. Είναι φυσικό για τον Alba Rico και τους φίλους του συνεργάτες στον παγκόσμιο ψυχολογικό πόλεμο του ΝΑΤΟ, να ισχυρίζεται οτι το κύμα διαδηλώσεων στη Βόρεια Αφρική είναι ένα καινούριο και επιτυχημένο φαινόμενο. Αντιθέτως, λαϊκές εξεγέρσεις σ’αυτές τις χώρες είναι κάθε άλλο παρά νέο φαινόμενο. Έχουν λάβει χώρα σποραδικά ήδη από τον καιρό της αποικιοκρατίας. Απομένει ακόμα να φανεί αν τα αποτελέσματα των πρόσφατων διαμαρτυριών θα αποφέρουν τίποτα ευεργετικό για τους λαούς της περιοχής.

Η κατάσταση στη Λιβύη υπήρξε ολότελα διαφορετική από αυτήν της Αιγύπτου ή της Τυνησίας ή οποιασδήποτε από τις χώρες που βρίσκονται στη φάση της Αραβικής Άνοιξης, όπως αρέσκονται να το αποκαλούν ο Μπαράκ Ομπάμα και ο Τζων ΜακΚαίην. Είναι επίσης απόλυτα λάθος για τον Alba Rico να παριστάνει οτι γνωρίζει τί έγινε στη Λιβύη το Φεβρουάριο. Δεν γνωρίζει.

Οι διαθέσιμες πληροφορίες ήταν απόλυτα συγκεχυμένες και μεροληπτικές. Το μόνο που γνωρίζουμε είναι οτι υπήρξε κάποιο είδος διαμαρτυρίας αναμεμειγμένης με κάποιο είδος ένοπλης δράσης. Πέρα απ’αυτά τίποτα δεν θεωρείται απόλυτα βέβαιο. Αυτό που όντως γνωρίζουμε είναι οτι, σχεδόν ταυτόχρονα, τα γεγονότα οδήγησαν σε μια ένοπλη ανταρσία και απόπειρα πραξικοπήματος το οποίο και εκμεταλλεύθηκαν από την πρώτη στιγμή οι ΝΑΤΟϊκές κυβερνήσεις.

Όλα τα διαθέσιμα δεδομένα και το πλαίσιό τους καταδεικνύουν οτι αυτό που έλαβε χώρα ήταν ένα εργολαβικό πραξικόπημα-ανταρσία που είχε την εκ των προτέρων υποστήριξη των ΝΑΤΟϊκών κυβερνήσεων και των συμμάχων τους στα καταπιεστικά αραβικά καθεστώτα της περιοχής. Άνθρωποι όπως ο Alba Rico αντιφάσκουν με τον εαυτό τους όταν περιγράφουν μια λαϊκή εξέγερση η οποία κατά μυστήριο τρόπο χρειάζεται την υποστήριξη των ‘δημοκρατικών’ κυβερνήσεων του ΝΑΤΟ. Σήμερα, κατά υποκριτικό τρόπο, συγγραφείς όπως ο Alba Rico και ο Παλαιστίνιος Ramzy Baroud υπονοούν οτι θα ήταν καλή ιδέα το NTC να απελευθερωθεί από την ξένη επέμβαση ωστε να καταστεί αυθεντικά ανεξάρτητο.

Αφήνοντας κατά μέρος το γεγονός οτι η Λιβύη ήταν ήδη κυρίαρχη και ανεξάρτητη υπό τη Τζαμαχιρίγια, συγγραφείς όπως ο Alba Rico και ο Baroud ισχυρίζονται οτι το τέλος της ΝΑΤΟϊκής επέμβασης θα ολοκλήρωνε τη λαϊκή επανάσταση. Αυτό όντως ισχύει, γιατί το NTC θα υφίστατο γρήγορα συντριβή από τις νόμιμες δυνάμεις της Λιβυκής Τζαμαχιρίγια, όπως είναι φανερό από τις μάχες που διεξάγονται στο Μπάνι Ουαλίντ, τη Σύρτη, τη Σάμπχα, τη Μπρέγκα και αλλού. Το οτι περιμένει κανείς μια τέτοια ανειλικρινής κολακεία για το NTC να ληφθεί σοβαρά υπόψιν επιβεβαιώνει τη διανοητική χρεοκοπία της νεο-αποικιακής Αριστεράς.

Στην πραγματικότητα, αν ο Alba Rico έψαχνε έστω και λίγο στην ιστορία των λαϊκών επαναστάσεων δεν θα έβρισκε ούτε μία που να πέτυχε μέσω της συνεργασίας με ιμπεριαλιστικές εισβολές. Φυσικά, όπως ο ίδιος τονίζει, οι ‘αραβικοί λαοί’ (λες και η κατάσταση στη Λιβύη μπορεί να περιοριστεί απλά σε μια υπόθεση των ‘αραβικών λαών’) ανακαλύπτουν οτι βρίσκονται αντιμέτωποι με ιστορικές εξελίξεις που ούτε ο ίδιος ο Μαρξ δεν θα μπορούσε να έχει προβλέψει – αν καποιος πιστέψει τον Alba Rico, σ’αυτούς τους οργουελιανούς καιρούς, η συνεργασία με τον ιμπεριαλισμό μπορεί να επιφέρει την ανεξαρτησία.

Αυτή η προφανώς καινούρια θεωρία δεν είναι τόσο πρωτοποριακή όσο φαίνεται να πιστεύει ο Alba Rico. Έχει ήδη σκιαγραφηθεί από αμέτρητες συμμορίες ‘προοδευτικών’ από τότε που σχηματίστηκε ο ιμπεριαλισμός με τη σύγχρονή του έννοια. Αυτή η θεωρία ήταν, στην ουσία της, το ίδιο ακριβώς επιχείρημα που χρησιμοποίησαν οι Ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες για να εξυμνήσουν τα ευεργετικά αποτελέσματα της αποικιοκρατίας στις αρχές του 20ου αιώνα. Και είναι το ίδιο είδος επιχειρήματος που χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει τους δύο πολέμους εναντίον της Σερβίας, την κατοχή του Αφγανιστάν, την εισβολή του Ιράκ, την αποτυχημένη αποστολή του ΟΗΕ στο Κονγκό, την ‘ανθρωπιστική επέμβαση΄ της MINUSTAH στην Αϊτή, και την ίδια στιγμή με τον πόλεμο εναντίον της Λιβύης, την γαλλική αποικιοκρατική επέμβαση στην Ακτή Ελεφαντοστού.

Ευνοώντας τους βομβαρδισμούς της Λιβύης, τις συνακόλουθες σφαγές αμάχων, τα ρατσιστικά πογκρόμ εναντίον Αφρικάνων μεταναστών, διανοούμενοι όπως ο Alba Rico, σ’αυτές τις συνθήκες που ο ‘Μαρξ ποτέ δεν προέβλεψε’ υιοθετούν τα ίδια επιχειρήματα με εκείνους τους Ιρακινούς αποκαλούμενους Μαρξιστές οι οποίοι καλωσόρισαν εκείνο τον καιρό τους βομβαρδισμούς των Ατλαντικών δυνάμεων εναντίον του Ιράκ. Εκείνοι οι Ιρακινοί έχουν από τότε καταλήξει σε κάποιον υπόνομο της Ιστορίας. Παρομοίως, ελάχιστα εξυπηρετεί τον Alba Rico όταν επικαλείται τον Σαρτρ (ο οποίος θα ντρεπόταν γι’αυτό) ή όταν αποκαλεί ‘φιλοδυτικούς’ αυτούς που αντιστέκονται στην ιμπεριαλιστική επίθεση. Κάθε ιδεολογία που προσπαθεί να δικαιολογήσει τα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα χρησιμοποιεί οποιαδήποτε βολική τακτική μπορεί να εκτρέψει τη συζήτηση. Δεν υπάρχει τίποτα το νέο σ’αυτά τα πολυμεταχειρισμένα τεχνάσματα.

Χρειάζεται προφανής ανήθικος κυνισμός για να κατηγορήσει κάποιος εμάς που έχουμε πάρει θέση αντιτασσόμενοι στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη οτι προσφέρουμε προσχήματα στο ΝΑΤΟ. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα από τη στιγμή που στη Γαλλία, ήταν το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα, το Κομμουνιστικό Κόμμα, το Αριστερό Κόμμα και οι Πράσινοι που συμμετείχαν στο χορό που έκανε εκκλήσεις για ανθρωπιστική επέμβαση. Δεν ήταν οι άνθρωποι σαν κι εμάς που περιέγραφαν το ΝΑΤΟ ως μικρότερο κακό, αλλά μάλλον το είδος των ισπανικών συνδικάτων, το CGT και το CGOO. Όχι εμείς, αλλά το Σουδηικό Κόμμα της Αριστεράς που ψήφισε να σταλούν βομβαρδιστικά στη Λιβύη. Στην πραγματικότητα η λίστα είναι πολύ μεγάλη και ντροπιαστική γι’αυτούς που υποστήριξαν αυτό το έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας, εναντίον του λιβυκού λαού. Και σ’αυτή τη λίστα φιγουράρουν πρώτοι πρώτοι οι διανοούμενοι που θεώρησαν οτι αυτό το έγκλημα ήταν σωστό και που προσπάθησαν να το δικαιολογήσουν.

Η ηθική απάτη και η ξεκάθαρη συμμετοχή στον ψυχολογικό πόλεμο του ΝΑΤΟ που έγκειται στα επιχειρήματα της ναρκισσιστικής νεο-αποικιακής Αριστεράς, φτάνει στα άκρα όταν προσπαθούν να υποβαθμίσουν τις συνέπειες της εγκληματικής ΝΑΤΟϊκής επίθεσης εις βάρος του λιβυκού λαού. Ο Alba Rico προειδοπιεί πατερναλιστικά τους αναγνώστες του οτι η κατάσταση είναι σύνθετη. Γράφει, ‘Ακόμα και το ΝΑΤΟ έχει γνώση αυτής της συνθετότητας όπως αποδεικνύεται από το γεγονός – όπως έχει τονίσει ο Gilbert Achcar – οτι η Λιβύη έχει βομβαρδιστεί ελάχιστα, με το σκοπό της παράτασης του πολέμου και προσπαθώντας να επιτύχουν την ήττα του καθεστώτος χωρίς να προσπαθούν πραγματικά να το συντρίψουν.’

Πρόκειται για κραυγαλέο ψέμμα. Η Λιβύη βομβαρδίστηκε χωρίς έλεος, καταστρέφοντας τις υποδομές της. Θα μπορούσε κάποιος εξίσου να επιχειρηματολογήσει οτι οι Σιωνιστές βομβάρδισαν τη Γάζα ή τη Βηρυτό ‘ελάχιστα’. Στην πραγματικότητα πολλές από τις πόλεις της Λιβύης έχουν καταστραφεί. Όταν ο Alba Rico ισχυρίζεται, όπως και ο Achcar, οτι οι βομβαρδισμοί διεξήχθησαν με τρόπο που να παρατείνουν εσκεμμένα τον πόλεμο γίνεται σαφές οτι αδυνατούν να αναγνωρίσουν οτι ο λόγος για τους συνεχείς βομβαρδισμούς, επί σχεδόν επτά μήνες τώρα, ήταν η αντίσταση της λιβυκής πλειοψηφιας που απέρριπτε το NTC.

Τις πρώτες ώρες των βομβαρδισμών οι στόχοι περιελάμβαναν τα αεροδρόμια και ό,τι αποτελούσε τότε τη λιβυκή αεροπορία, η οποία ποτέ δεν ξανααπογειώθηκε. Πολύ σύντομα, στόχοι έγιναν στρατιωτικές μονάδες και εγκαταστάσεις του λιβυκού στρατού, κάτι που ήταν σαφώς πέραν της εντολής του ψηφίσματος 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Τότε, αντιμέτωπο με την αντίσταση της μεγάλης πλειοψηφίας του λιβυκού λαού, το ΝΑΤΟ, μιμούμενο τα σιωνιστικά εγκλήματα στην Παλαιστίνη, ξεκίνησε την ‘επιλεκτική’ στοχοποίηση φυλετικών ηγετών της Τζαμαχιρίγια, χωρίς να έχει σημασία το οτι βομβαρδίζοντας τέτοιου είδους στόχους αναγκαστικά περιελάμβανε και τη δολοφονία γυναικών, παιδιών και ηλικιωμένων.

Όταν αυτή η πολιτική ‘επιλεκτικών’ φονων απέτυχε, το ΝΑΤΟ ξεκίνησε αδιάκριτους βομβαρδισμούς όπως ακριβώς ο ιταλικός στρατός κατοχής στη Λιβύη στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Εντωμεταξύ, άνθρωποι όπως ο Santiago Alba Rico καλωσόριζαν αυτή την εισβολή, ξεφουρνίζοντας ιδεολογικά επιχειρήματα υπέρ της αδράνειας ή ακόμα και της κατάφασης στα εγκλήματα των κυβερνήσεων του ΝΑΤΟ.

Ένα άλλο ζήτημα που έτυχε διαστρέβλωσης και χειραγώγησης από τους συνεργάτες του ψυχολογικού πολέου του ΝΑΤΟ εναντίον της Λιβύης, αλλά και των υπόλοιπων λαών του κόσμου, ήταν ο χεειρισμός των κρατικών κεφαλαίων της Λιβύης. Οι προπαγανδιστές των ΝΑΤΟϊκών ΜΜΕ μιλούσαν ασταμάτητα για τα ‘λεφτά του Καντάφι’. Ο σκοπός του ήταν προφανώς να ενισχύσουν μια καρικατούρα του Μουαμάρ Καντάφι ως ενός αιματοβαμμένου και διεφθαρμένου κλόουν –δικτάτορα. Η κοινότοπη προπαγάνδα τους έβρισκε ένα πρόθυμο αντηχείο στα γραπτά και τις δηλώσεις της διεθνούς νεο-αποικιακής Αριστεράς.

Αυτοί οι διανοούμενοι μιλάνε λες και μια δικτατορία – όπως του Μομπούτου, του Μουμπάρακ ή του Ομπιάνγκ – θα συγκέντρωνε κεφάλαιο πάνω από 200 δις Δολλάρια και θα το επένδυε προς το συμφέρον του λαού της Λιβύης και της Αφρικής γενικότερα. Εδώ πρόκειται για άκρως υποκριτικά δυο μέτρα και δυο σταθμά. Γι’αυτούς τους συγγραφείς και διανοούμενους οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους είναι δημοκρατίες και η Λιβυκή Τζαμαχιρίγια είναι δικτατορία. Αυτή η υποτίθεται προφανής αλήθεια εύκολα αποδεικνύεται ως ψευδής.

Οι ΝΑΤΟϊκές χώρες καλλιεργούν ένα εγκληματικό οικονομικό σύστημα το οποίο έχει μεταφέρει τον πλούτο, με όρους εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολλαρίων, από τις πλειοψηφίες στις ελίτ.

Αντιθέτως, η Λιβυκή Τζαμαχιρίγια έχει αναδιανείμει τον πλούτο του έθνους με εντυπωσιακό τρόπο στην πλειοψηφία της χώρας όπως και σε πολλές εξαθλιωμένες αφρικανικές χώρες.

Κατά παράλογο τρόπο, η διανοούμενη-διαχειριστική τάξη των χωρών του δυτικού μπλοκ δηλώνει κατηγορηματικά οτι η Λιβυκή Τζαμαχιρίγια είναι μια δικτατορία, ενώ οι δικές τους χώρες είναι δημοκρατίες. Αυτή είναι άλλη μία από τις θλιβερές τους αντιφάσεις.

Ο αντιιϊμπεριαλισμός είναι μια πάλη εναντίον των χωρών του δυτικού μπλοκ της Βόρειας Αμερικής, της Ευρώπης, των συμμάχων τους του Ειρηνικού και των Μεσανατολικών τους συμμάχων Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας.

Αυτό το μπλοκ εκφράζει στην εποχή μας την υπέρτατη συγκέντρωση στρατιωτικής, πολιτικής και οικονομικής ισχύος ενσαρκωμένης στο σύστημα προνομίων και καταπίεσης που ειναι ο καπιταλισμός. Ο αντιϊμπεριαλισμός μάχεται εναντίον του καπιταλισμού που αποτελεί το κύριο εμπόδιο στην επίτευξη των βασικών δικαιωμάτων της ανθρωπότητας και την κυριότερη απειλή για την ίδια αυτήν την ύπαρξη ζωής στον πλανήτη.

Ο αντιϊμπεριαλισμός είναι επίσης υπεράσπιση των Εθνών-Κρατών στο βαθμό που παρέχουν το χώρο όπου η δημοκρατία, ο σοσιαλισμός και η ανεξαρτησία έχουν κάποιο νόημα, και επίσης στο βαθμό που αποτελούν στόχο επίθεσης επειδή παρεμποδίζουν την απεριόριστη ιμπεριαλιστική λεηλασία των πόρων. Ο αντιϊμπεριαλισμός υπερασπίζεται και πάνω απ’όλα σέβεται την ηγεσία που οι λαοί έχουν ορίσει για τους ίδιους. Σημαίνει ν’αφήνουμε σ’αυτούς τους λαούς την τελευταία λέξη σχετικά με την ερμηνεία των ιστορικών εμπειριών τους.

Το δίλημμα που τίθεται από διανοούμενους σαν τον Santiago Alba Rico, ανάμεσα στην υπεράσπιση κάποιου αφηρημένου δημοκρατικού, σοσιαλιστικού ή αντι-καπιταλιστικού προγράμματος και, απ’την άλλη μεριά, την ελεθερία απ’τον ιμπεριαλισμό, είναι ένα ψευδές δίλημμα. Η λαϊκή νομιμοποίηση οποιουδήποτε δοσμένου προγράμματος και ο αγώνας για την εθνική ανεξαρτησία προϋποθέτουν αμοιβαια το ένα το άλλο. Ένα Μαγκρέμπ στις φλόγες και η Λιβύη να δέχεται εισβολή προσφέρουν ελάχιστα ή τίποτε στο να προωθήσουν τις επαναστατικές προσδοκίες των λαών στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Αντιθέτως, ο πόλεμος στη Λιβύη έχει βάλει το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της διεθνούς έννομης τάξης που είχε καθιερώσει ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών.

Με την απόφαση 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ – ένα πρόσχημα που μόνο κινήματα που στερούνται πλήρως πολιτικού οράματος θα καλοδέχονταν – το δόγμα της ‘Ευθύνης Προστασίας’ καθιερώθηκε και επίσημα, και μαζί μ’αυτό η επιβολή της απόλυτης βαρβαρότητας. Τα Ηνωμένα Έθνη βρίσκονταν ήδη σε κρίση, αλλά τώρα πλέον αυτός ο παρωχημένος διακανονισμός θα είναι ακόμα δυσκολότερο να αναμορφωθεί, τώρα που η διεθνής νομοθεσία είναι νεκρή, ειδικά σε έναν κόσμο που, ενώ στην πράξη είναι τώρα πολυ-πολικός, εξακολουθεί να κυριαρχείται από την αναχρονιστική δικτατορία ελάχιστων δυνάμεων, σχεδόν όλων τους μελών του ΝΑΤΟ.

Ανάμεσα στις αμφισβητούμενες ‘προόδους’ που χειροκροτήθηκαν από τη νεο-αποικιακή Αριστερά ήταν η διεύρυνση των αρμοδιοτήτων του παράνομου ‘Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου’ σε βαθμό που η κυβέρνηση του Τζωρτζ Μπους μπορούσε μόνο να ονειρευτεί. Το μήνυμα του ψηφίσματος 1973 είναι σαφέστατο. Από δω και πέρα όλα επιτρέπονται. Αυτό σημαίνει πειρσσότερους πολέμους, στους οποίους οι συνήθεις απατεώνες προοδευτικοί και απατεώνες ριζοσπάστες θα συνδράμουν ξανά και ξανά, ενώ την ίδια στιγμή θα προσποιούνται τους αθώους και τους δυσαρεστημένους.

Το πρόσφατο ψήφισμα 2009 του Συμβουλίου Ααφαλείας του ΟΗΕ αποδεικνύει κατηγορηματικά οτι ο ΟΗΕ αποτελεί θύμα μιας μηχανικής που εκπορεύεται από τον παγκόσμιο ψυχολογικό πόλεμο που διεξάγουν οι κυβερνήσεις των χωρών του ΝΑΤΟ και οι σύμμαχοί τους. Το περιεχόμενο της απόφασης δεν έχει καμμία απολύτως σχέση με την πραγματικότητα στη Λιβύη. Αυτή η κατάσταση επιταχύνθηκε και διευκολύνθηκε από την ηθική και διανοητική κατάρρευση των ναρισσιστών απατεώνων της διεθνούς νεο-αποικιακής Αριστεράς. Στην πράξη λειτουργούν ως σύμμαχοι των εχθρών της ανθρωπότητας.

Η αποικιοκρατική επίθεση εναντίον της Λιβύης αποτελεί μια βαθιά ρήξη με ό,τι έχει προηγηθεί. Θα έχει πολλές συνέπειες τόσο προβλέψιμες όσο και απρόβλεπτες. Μία συνέπεια θα είναι η περιθωριοποίηση των παλιών σχημάτων διανοητικής παραγωγής και η ανάπτυξη νέων εκφράσεων πολιτιστικής αντίστασης, διανοητικής παραγωγής που θα βασίζεται στην πραγματικότητα των λαών του κόσμου. Κάτι θετικό που επέδειξε ο λιβυκός λαός είναι η αναγκαιότητα του σεβασμού στη σοφία και την κυριαρχία των πολιτικών αποφάσεων των λαών.

Ο λιβυκός λαός και η Τζαμαχιρίγια του μάχονται αντιστεκόμενοι στην επαναποικιοποίηση της Αφρικής από τις μεγαλύτερες παγκόσμιες δυνάμεις. Αυτή τη στιγμή, ο άνθρωπος που συμβολίζει αυτόν τον αγώνα μαζί με το λαό του είναι ο Μουαμάρ Καντάφι. Η ευθύνη μας είναι να επιδείξουμε την αλληλεγγύη μας και να υποστηρίξουμε χωρίς όρους τον αντιϊμπεριαλιστικό αγώνα του ηρωικού λιβυκού λαού και της ηγεσίας του.

Posted in Uncategorized | 5 Comments

Ο ΜακΚαίην στο απελευθερωμένο Ιράκ…

Όταν οι δυτικοί παίρνουν φόρα απ’τον πολύ ενθουσιασμό τους για την ‘επανάσταση’ της Λιβύης…

Ο μέγας υποστηρικτής των Λίβυων ‘εξεγερμένων’ (πές μου τους φίλους σου να σου πώ ποιός είσαι), γνωστός πολεμοχαρής Τζων ΜακΚαίην, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Τρίπολη δηλώνει ικανοποιημένος που βρίσκεται επιτέλους στην πρωτεύουσα του ‘απελευθερωμένου Ιράκ’…μέχρι που κάποιος κολαούζος τον διορθώνει οτι βρίσκεται στη Λιβύη…

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Ποιός νίκησε στη Λιβύη?

Ποιός νίκησε στη Λιβύη?

Του JeremySalt, από το Palestine Chronicle

Ο Jeremy Salt ειναι λέκτορας καθηγητής Ιστορίας & Πολιτικής της Μέσης Ανατολής στο Πανεπιστήμιο Μπιλκέντ της Άγκυρας.

Η ιστορία ήδη ξαναγράφεται ωστε να εξυπηρετήσει τη νέα πραγματικότητα στη Λιβύη – τη σημερινή πραγματικότητα βέβαια, γιατί κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πώς θα μοιάζει η χώρα σε ένα χρόνο από τώρα.

Σύμφωνα με τους Hussein Agha και Robert Malley, στο άρθρο τους για το New York Review of Books, το ΝΑΤΟ ‘βοήθησε’ τους αντάρτες να ‘εκδιώξουν τον Καντάφι’. Αυτή είναι ήδη μια πρώιμη αντιστροφή της πραγματικότητας γιατί ήταν οι αντάρτες που βοήθησαν το ΝΑΤΟ, κι όχι το αντίστροφο.

Ανίκανοι να ανατρέψουν την κυβέρνηση μόνοι τους, ανοίξαν τις πύλες σε μια επίθεση ξένων δυνάμεων εναντίον της χώρας τους. Το ΝΑΤΟ απ’την πλευρά του, τους έστρωσε το δρόμο για την προέλασή τους προς τα δυτικά ως την Τρίπολη και τους επέτρεψε να δρέψουν τις δάφνες της νίκης. Ήταν το ΝΑΤΟ που μετέτρεψε μια εξέγερση που θα μπορούσε να είχε τελειώσει μέσα σε μια εβδομάδα σε έναν εμφύλιο πόλεμο κατά τη διάρκεια του οποίου χάθηκαν δεκάδες χιλιάδες ζωές.

Ήταν το ΝΑΤΟ που, στο όνομα της ‘προστασίας αμάχων’, σκότωσε αμάχους κατά τη διαδικασία των βομβαρδισμών εναντίον της Λιβύης μέχρι το σημείο κορεσμού (ένας αριθμός 7.500 αεροπορικών πληγμάτων θεωρείται αποδεκτός), καταστρέφοντας οποιαδήποτε δυνατότητα που είχε η κυβέρνηση να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Δεν ήταν πόλεμος αυτός ανάμεσα στη λιβυκή κυβέρνηση και το ΝΑΤΟ, ήταν μια μαζική επίθεση. Η μοίρα της Λιβύης μπορεί να είναι η μοίρα οποιασδήποτε μικρής χώρας, όπως ήδη ήταν η μοίρα πολλών μικρών χωρών κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες δυτικής επιθετικότητας εναντίον του μη-ευρωπαϊκού και μη-αμερικάνικου κόσμου.

Ακόμα και το να το αποκαλεί κανείς αυτό ‘πόλεμο του ΝΑΤΟ’ είναι παραπλαναητικό. Βασικά αυτός ήταν ένας πόλεμος αποφασισμένος από τις κυβερνήσεις της Βρετανίας, της Γαλλίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, με μερικές άλλες χώρες να συμμετέχουν (Καναδάς, Ιταλία, Βέλγιο, Δανία και Νορβηγία). Το ΝΑΤΟ ήταν η κάλυψή τους. Ο Κάμερον και ο Σαρκοζύ έχουν αποκηρύξει οποιαδήποτε ίδια συμφέροντα αλλά ο καλπασμός για τα πρωταρχικά δικαιώματα επί των πετρελαϊκών αποθεμάτων της Λιβύης έχει ήδη ξεκινήσει ανάμεσα στα μέλη του νέου συνεταιρισμού που αποκαλείται ‘Φίλοι της Λιβύης’. Η Λιβύη ανακαλύπτει φίλους που ποτέ δεν γνώριζε οτι είχε.

Οι ρίζες της εξωτερικής επέμβασης ήταν οι εκκλήσεις για βοήθεια από τη Βεγγάζη. Συνειδητοποιώντας γρήγορα την ευκαιρία σε μια περίοδο όπου προπύργια της δυτικής επιρροής στον Αραβικό Κόσμο βρίσκονταν υπό κατάρρευση ή απειλούνταν, η Γαλλία, η Βρετανία και οι ΗΠΑ, αρχίσαν να κινητοποιούνται. Η αρχική τους προτεραιότητα ήταν ένα φύλλο συκής πίσω από το οποίο θα μπορούσαν να εξαπολύσουν μια στρατιωτική επίθεση. Αυτή η κάλυψη τους προσφέρθηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Το Ψήφισμα 1970 (26 Φεβρουαρίου) επέβαλλε κυρώσεις και εμπάργκο όπλων. Το ψήφισμα 1973 (17 Μαρτίου) επέβαλλε μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων πάνω απ’τη Λιβύη και εξουσιοδότησε τις κυβερνήσεις που θα το εφάρμοζαν να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα για να προστατεύσουν τις ζωές αμάχων. Κανείς δεν επέλεξε τις συγκεκριμένες κυβερνήσεις. Μάλλον οι ίδιες αυτο-επελέχθηκαν, αλλά όλες τους διακήρυξαν οτι δεν είχαν καμμία πρόθεση να στείλουν χερσαίες δυνάμεις (‘μπότες στο έδαφος’, όπως το θέτουν) ή να ανατρέψουν την κυβέρνηση της Τρίπολης. Η επέμβασή τους υπαγορευόταν αποκλειστικά από ανθρωπιστικές ανησυχίες, έτσι ισχυρίστηκαν.

Απ’αυτό το σημείο εκκίνησης η επιβολή μιας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων σύντομα μεταλλάχθηκε σε πλήρη αεροπορική επίθεση εναντίον της Λιβύης από πολεμικά πλοία στη Μεσόγειο και από βάσεις στην Ιταλία. Το εμπάργκο όπλων γρήγορα παραβιάστηκε και τα ‘απαραίτητα μέτρα’ που έλαβαν δεν σκόπευαν μόνο στο να ‘προστατεύσουν αμάχους’ αλλά στο να κερδίσουν τον πόλεμο εκ μέρους των ανταρτών και να ανατρέψουν τον Μουαμάρ Καντάφι. Το ‘όλα τα απαραίτητα μέτρα’ περιελάμβανε επίσης το φόνο αμάχων στο όνομα της προστασίας αμάχων.

Η Διεθνής Αμνηστία συνέταξε μια έκθεση τεκμηριώνοντας τα εγκλήματα που διέπραξαν εναντίον αλλήλων οι αντάρτες και οι ‘κανταφικές δυνάμεις’, δηλαδή, αυτό που ήταν η κυβέρνηση της Λιβύης, μέχρι την είσοδο των ανταρτών στην Τρίπολη υπό την κάλυψη των ΝΑΤΟϊκών αεροπορικών επιθέσεων.

Αυτό που παραλείπει, ή απλά αφήνει να εξηγηθεί από εκπροσώπους του ΝΑΤΟ, είναι τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τις επεμβαίνουσες εξωτερικές δυνάμεις εις βάρος του άμαχου πληθυσμού. Μια σύντομη λίστα θα περιελάμβανε τους βομβαρδισμούς αποθεμάτων νερού, κλινικών, αποθηκών, αγορών, τουλάχιστον ενός νοσοκομείου, του πανεπιστημίου Νάσσερ στην Τρίπολη, κατοικιών αμάχων, των γραφείων της λιβυκής οργάνωσης για τα παιδιά με Σύνδρομο Ντάουν και μιας οικίας στη Μπρέγκα που φιλοξενούσε μια ομάδα από ιμάμηδες που είχαν καταλύσει πριν από μια πορεία ειρήνης προς τη Βεγγάζη. Σ’αυτήν την περίπτωση τα θύματα ήταν 11.

Τα θύματα των ΝΑΤΟϊκών αεροπορικών επιθέσεων περιελάμβαναν πολλές γυναίκες και παιδιά. Στις 8 Αυγούστου, αναφέρθηκε οτι 85 άμαχοι σκοτώθηκαν σε μια επίθεση ανατολικά της Τρίπολης κοντά στο χωριό της Ζλίτεν (‘περιοχή εξαπόλυσης στρατιωτικών επιθέσεων’, κατά το ΝΑΤΟ). Σχεδόν σε κάθε περιστατικό που αφορούσε φόνους αμάχων πολιτών, ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά, οι εκπρόσωποι του ΝΑΤΟ υπεκφεύγαν, ισχυριζόμενοι οτι ο στόχος ήταν στρατιωτικός και οτι δεν είχαν καμμία πληροφόρηση για απώλειες αμάχων, παρά τα σαφή στοιχεία που υπήρχαν για το αντίθετο.

Στις ελάχιστες περιπτώσεις που παραδέχθηκαν απώλειες αμάχων, εξέφρασαν απλά τη λύπη τους για λάθη κατά τη στόχευση ή στα οπλικά συστήματα.

Για να συμπηρώσει την εικόνα των παραβιάσεων της διεθνούς νομοθεσίας στη Λιβύη, η Διεθνής Αμνηστία έπρεπε να εστιάσει στο ρόλο του ΝΑΤΟ, ξεκινώντας απ’το γεγονός της επέμβασης, την έκταση κατά την οποία υπερέβη την εντολή που είχε λάβει από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ (εντολή αρκετά ψευδής από μόνη της), και το ερώτημα του κατά πόσο μπορεί η επέμβαση αυτή να νομιμοποιηθεί με βάση τη διεθνή νομοθεσία. Έπρεπε να θέσει το ζήτημα της αναλογικότητας, δηλαδή το αν ο κίνδυνος προς τις ζωές αμάχων υπερέβαινε τη δικαιολογία μιας στρατιωτικής επίθεσης. Στοχοποιώντας το σπίτι του Σαϊφ-αλ-Άραμπ Καντάφι σητν Τρίπολη την πρώτη Μαϊου, η στρατιωτική διοίκηση του ΝΑΤΟ θα πρέπει να γνώριζε οτι ήταν πιθανό γυναίκες και παιδιά να βρίσκονταν επί τόπου. Έχασαν τον βασικό τους στόχο, τον Μουαμάρ Καντάφι, αλλά σκότωσαν το γιό του και τρία απ’τα εγγόνια του. Το επιχείρημα οτι το σπίτι του Σαϊφ-αλ-Άραμπ ήταν κέντρο στρατιωτικής διοίκησης και ελέγχου ήταν απλά ένα κατάφωρο ψέμμα. Τα γραφεία της λιβυκής οργάνωσης για παιδιά με Σύνδρομο Ντάουν βομβαρδίστηκαν προφανώς επειδή η στρατιωτική διοίκηση του ΝΑΤΟ πίστευε οτι ο Καντάφι θα βρισκόταν εκεί. Αυτές οι σαφώς εσκεμμένες απόπειρες δολοφονίας του εγείρουν άλλο ένα θέμα διεθνούς νομοθεσίας το οποίο η Διεθνής Αμηστία δεν θεώρησε αναγκαίο να διερευνήσει.

Στο ζήτημα των απωλειών μεταξύ αμάχων πολιτών ως αποτέλεσμα των αεροπορικών επιθέσεων, η Δ.Α. ανακαλύπτει οτι το ΝΑΤΟ ‘όντως παραδέχθηκε έναν αριθμό θανάσιμων σφαλμάτων, μεταξύ αυτών ενός στις 19 Ιουνίου στην Τρίπολη, τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα το θάνατο αμάχων’. Μια παράγραφος παρακάτω αναφέρει οτι αρκετοί άμαχοι ‘φέρεται’ οτι σκοτώθηκαν (αντί να λέει οτι όντως σκοτώθηκαν, όπως φαίνεται οτι συνέβη) όταν ένα ‘ιπτάμενο σώμα’ (θα μπορούσε να ήταν ένα τούβλο που ξεκόλλησε?) έπληξε τα σπίτια τους. Η Διεθνής Αμνηστία επιτρέπει σε έναν εκπρόσωπο του ΝΑΤΟ να εξηγήσει τί συνέβη. Υπήρξε μια ‘αστοχία οπλικών συστημάτων’ η οποία ‘ίσως να προκάλεσε το χαμό αθώων ζωών’, και γι’αυτόν το χαμό ο εκπρόσωπος τύπου εξέφρασε τη λύπη του ΝΑΤΟ.

Υπάρχει επίσης μια αναφορά σε ένα αεροπορικό πλήγμα κοντά στην Τρίπολη στις 20 Ιουνίου. Ο στόχος ήταν ένα ‘συγκρότημα’ που ανήκε σε ‘έναν από τους συνεργάτες του Συνταγματάρχη Καντάφι’ (δηλαδή έναν υψηλόβαθμο Λίβυο κυβερνητικό αξιωματούχο). Τουλάχιστον μια γυναίκα και δύο παιδιά σκοτώθηκαν επειδή το ‘συγκρότημα’, παρά τους εσκεμμένους συνειρμούς περί στρατιωτικής χρήσης που επιφέρει ο όρος, ήταν απλά μια ομάδα κατοικιών. Σύμφωνα με τους εκπροσώπους του ΝΑΤΟ ωστόσο, παρά τους θανάτους, αυτό ήταν ένα ‘χτύπημα ακριβείας’ που εξαπολύθηκε εναντίον ενός ‘θεμιτού στρατιωτικού στόχου’. Το ζήτημα της αναλογικότητας εγείρεται και πάλι. Αν το ΝΑΤΟ είχε στοιχεία για την ύπαρξη στρατιωτικού εξοπλισμού εντός του ‘συγκροτήματος’ (ποτέ δεν το απέδειξε) είχε επίσης στοιχεία για την παρουσία γυναικών και παιδιών. Ο πιθανότερος στόχος ήταν μάλλον ο ίδιος ο υψηλόβαθμος κυβερνητικός αξιωματούχος, που διέφυγε σώος.

Η Δ.Α. παραθέτει τα λόγια ανταποκριτών που ήταν παρόντες λέγοντας ‘τουλάχιστον μερικά από τα κτίρια που στοχοποιήθηκαν μέσα στο συγκρότημα φαίνονταν να είναι κατοικίες’, κι’εκεί λήγει το θέμα. Αναφέρει το βομβαρδισμό τριών δορυφορικών ‘πιάτων’ σαν πιθανή παράβαση της νομοθεσίας περί πολέμου σε σχέση με την απαγόρευση επιθέσεων εναντίον πολιτικών υποδομών αλλά δεν έχει να πει τίποτα για τις κατά πολύ σοβαρότερες παραβιάσεις της διεθνούς ανθρωπιστικής νομοθεσίας εκ μέρους του ΝΑΤΟ. Δεν υπάρχει καμμία αναφορά για τους 85 πολίτες που αναφέρεται οτι σκοτώθηκαν σ’εκείνο το χτύπημα τον Αύγουστο. Καμμία αναφορά στους σκοτωμένους κληρικούς στη Μπρέγκα. Καμμία αναφορά στο φόνο του γιού του Καντάφι και των εγγονών του. Καμμία αναφορά στις συνεχιζόμενες επιθέσεις – είτε από λάθος είτε όχι – εναντίον πολιτικών υποδομών από την αρχή του αεροπορικού πολέμου έως την άφιξη των ανταρτών στην Τρίπολη. Επίσης δεν υπάρχει καμμία αναφορά στην αποδοχή διαπραγματεύσεων εκ μέρους του Καντάφι και της Αφρικανκής Ένωσης, προσφορές που όλες τους απορρίφθηκαν από τους αντάρτες για τον πολύ απλό λόγο οτι όσο είχαν το ΝΑΤΟ από πίσω τους δεν επρόκειτο να σταματήσουν μέχρι να πετύχουν την ανατροπή της κυβέρνησης στην Τρίπολη. Χωρίς το ΝΑΤΟ στον αέρα και χωρίς το ΝΑΤΟ να τους εξοπλίζει, εκπαιδεύει και καθοδηγεί στο έδαφος με ειδικές δυναμεις, θα υποχρεώνονταν να διαπραγματευθούν, ή αλλοιώς θα εκδιώκονταν. Αναφορικά με το ρόλο του ΝΑΤΟ στον πόλεμο, η έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας είναι απλά ένα ξεδιάντροπο κουκούλωμα.

Τα παζάρια που συμφωνήθηκαν ανάμεσα στους αντάρτες και τις κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, της Γαλλίας και της Βρετανίας θα παραμείνουν κρυμμένα κάτω απ’το τραπέζι για όσο διάστημα είναι εφικτό και μόνο σταδιακά θα διαπιστώσουμε τι περιλαμβάνουν. Γενναιόδωρες παραχωρήσεις στους δυτικούς πετρελαϊκούς γίγαντες, συμβόλαια για την ανοικοδόμηση αυτών που κατέστρεψαν οι πύραυλοι του ΝΑΤΟ, ανακαινισμένες και εκτεταμένες πρεσβείες, στρατιωτικές αποστολές για την εκπαίδευση και την αναδιοργάνωση του λιβυκού στρατού και συμβεβλημένοι ‘εργολάβοι’ να τριγυρίζουν με τζιπ ωστε να παρέχουν υπηρεσίες ασφαλείας. Φυσικά το κόστος του πολέμου – της ‘απελευθέρωσης’ της Λιβύης – θα το υποστεί η Λιβύη.

Η εγκαθίδρυση ΝΑΤΟϊκών στρατιωτικών βάσεων θα πρέπει σίγουρα να βρίσκεται στα χαρτιά, όπως και η συμμετοχή της Λιβύης στην αμερικάνικη στρατιωτική διοίκηση στην Αφρική. Η Λιβύη πρόκειται να επανενταχθεί στο διεθνές σύστημα, πράγμα που σημαίνει μια οικονομία αναδομημένη στη βάση οδηγιών και δανείων του ΔΝΤ. Δεν πρόκειται να γίνει πλέον λόγος για την Αφρικανική κεντρική τράπεζα και τον οργανισμό επενδύσεων με χρηματοδότηση από τη Λιβύη, προγράμματα που ο Καντάφι είχε ήδη θέσει σε κίνηση.

Το σενάριο βέβαια δεν πρόκειται να εξελιχθεί πολύ ομαλότερα απ’ότι στο Ιράκ. Το Μεταβατικό Συμβούλιο είναι εσωτερικά πολυδιασπασμένο και είναι πιθανότερο να πορευθεί προς μια εσωτερική ρήξη παρά προς την καθιέρωσή του ως κυβέρνηση που είναι σε θέση να συμφωνήσει σε ένα δοσμένο πρόγραμμα. Ο πόλεμος ακόμα απέχει απ’το να τελειώσει, απαιτώντας τη συμμετοχή του ΝΑΤΟ σε κάθε βήμα προκειμένου να καμφθεί η αντίσταση στα τελευταία οχυρά της ανατραπείσας κυβέρνησης. Ακόμα κι αν ο Καντάφι ή ο Σαϊφ-αλ-Ισλάμ συλληφθούν ή σκοτωθούν η αντίσταση προς το νέο καθεστώς στην Τρίπολη το πιθανότερο είναι οτι θα συνεχιστεί. Το νέο καθεστώς δεν ανέβηκε στην εξουσία στηριζόμενο σε μια λαϊκή επανάσταση, αλλά είναι προϊόν της δυτικής επέμβασης. Τα θριαμβευτικά χαμόγελα του Κάμερον, του Σαρκοζύ, και του φιλόσοφου-στενογράφου του, Μπερνάρ Ανρύ Λεβύ στην Τρίπολη, είναι τα χαμόγελα ενός τίγρη που απολαμβάνει το τελευταίο γεύμα του και αναλογίζεται το επόμενο. Καμμία δυτική επίθεση εναντίον αραβικής χώρας δεν έληξε καλά για το ντόπιο πληθυσμό, και η Λιβύη μάλλον δεν πρόκειται να αποτελέσει την εξαίρεση.

Η επιτυχία της δυτικής στρατιωτικής ισχύος στη Μέση Ανατολή δεν προμηνύει τίποτα καλό. Το Ιράκ και η Λιβύη αποτελούν επικίνδυνα πρηγούμενα. Με τη στήριξη ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, οι ΗΠΑ έχουν υποβάλλει την κυβέρνηση της Συρίας σε αργο οικονομικό στραγγαλισμό τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Η κατάρρευση της Συρίας ή η ανατροπή της κυβέρνησης θα αποτελούσε το μεγαλύτερο στρατηγικό κέρδος για τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, τη Βρετανία και τη Γαλλία από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, υπερβαίνοντας σε σημασία την απομόνωση της Αιγύπτου μέσω της ειρηνευτικής συμφωνίας του Καμπ Ντέηβιντ και την καταστροφή του ενωμένου αραβικού Ιράκ. Οι παρενέργειες θα γίνονταν αισθητές σε κάθε επίπεδο των αραβικών υποθέσεων. Το καθεστώς της Συρίας βρίσκεται υπό πίεση και αυτές οι δυνάμεις μυρίζονται το αίμα. Μπορούν να ελπίζουν οτι η εσωτερική πίεση είναι σε θέση να το ρίξει αλλά αν όχι, μπορούν να χαράξουν την ίδια πορεία που τους έβγαλε στη Λιβύη. Κι αυτό βρίσκεται σίγουρα στην ατζέντα τους, οτιδήποτε κι αν τελικά αποφασίσουν.

Για τη μετάφραση: Ομπλόμωφ

Posted in Uncategorized | 24 Comments

Οι ‘επαναστάτες’ στον ΟΗΕ

Ο Ομπάμα φιλοξενεί το διεθνές ντεμπούτο του ρατσιστικού και αντ-επαναστατικού καθεστώτος της Λιβύης.

Του Glen Ford από το Black Agenda Report

Η ένοπλη σύγκρουση της Λιβύης μπορεί να περιγραφεί με διάφορους τρόπους, αλλά η ‘επανάσταση’ δεν είναι ένας απ’αυτούς. Είναι υπαρξιακά αδύνατον για μια συμμαχία αποτελούμενη από την παγκόσμια ιμπεριαλιστική υπερδύναμη, τους πρώην αποικιοκράτες κυρίαρχους του πλανήτη και τις πετρελαιο-μοναρχίες της Μέσης Ανατολής να χρηματοδοτεί μια εξέγερση που θα μπορούσε έστω και με τη μέγιστη δυνατή διαστρέβλωση των εννοιών να ονομαστεί ‘επανάσταση’. Στον σύγχρονο κόσμο, στον οποίο η Λιβύη συμμετείχε ενεργά, οι ‘επαναστάτες’, – οι Αφρικάνοι επαναστάτες – δεν ονομάζουν τις μάχιμες μονάδες τους ‘Ταξιαρχία για την εκκαθάριση των σκλάβων και του μάυρου δέρματος’. Κανείς νόμιμος διεκδιηκητής της επαναστατικής κληρονομιάς της ανθρωπότητας δεν θα διαμοίραζε εκ των προτέρων τους πιο πολύτιμους πόρους της χώρας σε ξένους, ούτε θα γινόταν συνέταιρος με τον πρώην αποικιοκράτη κυρίαρχο που είχε δολοφονήσει το ένα τρίτο του πληθυσμού της πατρίδας του και είχε αποκλείσει τους περισσότερους απ’τους υπόλοιπους σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως – η ιταλική γενοκτονία εναντίον του λιβυκού λαού. Κανείς νοητός επαναστατικός σχηματισμός δεν θα παρακαλούσε τους στρατούς των ιμπεριαλιστών να κονιορτοποιήσουν τις ακριβοπληρωμένες υποδομές της ίδιας τους της χώρας. Τί είδους Άραβας επαναστάτης συγχαίρει τον δημαγωγό ηγέτη που μισεί τους Άραβες, και του οποίου το έθνος κατέσφαξε εκατομμύρια Αράβων στη γειτονική Αλγερία, μόλις πριν από δύο γενιές, και σήμερα παραμένει στην εξουσία επικαλούμενος τον εσωτερικό αντι-αραβικό και αντι-αφρικανικό ρατσισμό, όπως κάνει ο Γάλλος πρόεδρος Σαρκοζύ?

Είναι δύσκολο ακόμα και να περιγράψει κανείς ως ‘στασιαστές’ τους παράταιρους Λίβυους μαχητές των οποίων η σημαία τώρα ανεμίζει στα Ηνωμένα Έθνη, απ’τη στιγμή που δεν ήταν ποτέ οι βασικοί δρώντες στη σύγκρουση που απώθησε την κυβέρνηση του Μουαμάρ Καντάφι από την Τρίπολη. Αυτό ήταν το σχέδιο των ιμπεριαλιστών από την αρχή, επιβεβαιωμένο από το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών που στην ουσία μετέτρεπε την εξέγερση της Βεγγάζης σε ένα ένοπλο προτεκτοράτο του ΝΑΤΟ. Δεν υπήρξε καμμία επανάσταση.

Το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο (NTC) και τα σε μεγάλο βαθμό ισλαμιστικά ένοπλα τμήματά του, δεν κέρδισαν ούτε μία νίκη επί του εδάφους. Σε κάθε προέλασή των δυνάμεών τους, ο δρόμος άνοιγε μεθοδικά από τις βόμβες του ΝΑΤΟ και τους πυραύλους του, μία μέθοδος πολέμου υψηλής τεχνολογίας που έδινε στους ‘εξεγερμένους’ το ρόλο των επίγειων συνεργείων καθαρισμού για την ευρω-αμερικάνικη αεροπορική δύναμη. Αν υπήρξε ένας νικητής, αυτός ήταν το ΝΑΤΟ, ένα δημιούργημα των Ηνωμένων Πολιτειών. Σίγουρα δεν ήταν το ιμπεριαλιστικό προτεκτοράτο του NTC – κι αυτό το γνωρίζει κάθε Λίβυος.

Ο πρόεδρος Ομπάμα στεφάνωσε με επαίνους τους κατοικίδιους ενόπλους του στη Λιβύη, στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών. ‘Μέρα με τη μέρα ο λαός της Λιβύης δεν απαρνήθηκε την ελευθερία του μπροστά στις σφαίρες και τις βόμβες’, είπε ο Ιμπεριαλιστής Αρχι-πολέμαρχος. Αυτό βέβαια ισχύει – και εξακολουθεί να ισχύει, στους εναπομένοντες θυλάκους της αντίστασης στην πλήρη κυριαρχία του ΝΑΤΟ. Το ΝΑΤΟ διεξήγαγε περίπου 9.000 αεροπορικά πλήγματα μέχρι στιγμής. Σύμφωνα με διεθνείς παρατηρητές, κανένα αεροσκάφος του Καντάφι δεν ενεπλάκη σε επιθετικές ενέργειες, όπως βομβαρδισμούς. Όπως φαίνεται, οι Λίβυοι υποτακτικοί του ΝΑΤΟ που έχουν θέσει υπό πολιορκία τη Σύρτη, το Μπάνι Ουαλίντ και τη Σάμπχα (την οποία οι ένοπλοι του ΝΑΤΟ ισχυρίζονται οτι έχουν καταλάβει) υπερβαίνουν αριθμητικά κατά πολύ τους υπερπσιστές τους, κι ωστόσο, ‘μέρα με τη μέρα’ αυτοί συνεχίζουν να αντιστέκονται στους υποτακτικούς του ιμπεριαλισμού. Αυτοί είναι οι ήρωες και οι ηρωίδες της μάχης της Λιβύης – κι αυτή η πάλη δεν θα τελειώσει όταν η Σύρτη και το Μπάνι Ουαλίντ τελικά καταληφθούν από τους ευνοούμενους του ΝΑΤΟ.

Η ομιλία του Ομπάμα στον ΟΗΕ τύπου ‘Αποστολή Εξετελέσθη’ είναι τόσο πρόωρη όσο και η αντίστοιχη παράσταση του Μπους πάνω στο αεροπλανοφόρο την 1η Μαϊου του 2003.

Από πότε τα μαζικά μέσα ενημέρωσης του κατεστημένου στις ΗΠΑ και την Ευρώπη πανηγυρίζουν για ‘επαναστατικούς’ θριάμβους στις πρώην αποικίες τους, ή οπουδήποτε αλού? Τα ‘ΜΜΕ της διεθνούς ηγεμονίας’ όπως το έθεσε ο Υπουργός Επικοινωνιών και Πληροφοριών της Βενεζεουέλας Andres Izarra, είναι αυτά που διατυπώνουν τις ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες, είναι τα μεγάφωνα της παγκόσμιας αντίδρασης. Η έυνοιά τους προς τους ‘εξεγερμένους’ σαν να επρόκειτο για την ενσάρκωση της ‘Αραβικής Άνοιξης’ ήταν μια στρατιωτική αναγκαιότητα, καθώς η Ουάσιγκτον, το Λονδίνο και το Παρίσι πασχίζουν να προκαταλάβουν, να σφετεριστούν και να ουδετεροποιήσουν έναν ανανεωμένο αραβικό εθνικισμό του οποίου η λογική οδηγεί αναπόφευκτα στην απόρριψη της ευρω-αμερικάνικης λαβής στην περιοχή.

Η ενεργοποίηση από πλευράς του ΝΑΤΟ των Λίβυων τζιχαντιστών δεν διαφέρει καθόλου από την κίνηση του προέδρου Τζίμμυ Κάρτερ το 1979 να χρηματοδοτήσει και να εξοπλίσει ένα συνονθύλευμα μουτζαχεντίν εναντίον της αριστερής κυβέρνησης του Αφγανιστάν, σε συνεργασία με τις βαθιές τσέπες της Σαουδικής Αραβίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πολλάκις εξαπολύσει ισλαμιστές προκειμένου να διεξάγουν πόλεμο εναντίον μη συνεργάσιμων κοσμικών καθεστώτων και κινημάτων στον μουσουλμανικό κόσμο. Ο Ομπάμα παιζει ένα χιλιοπαιγμένο θεατρικό έργο.

Με τις παρενέργειες θα ασχοληθούν αργότερα, με τη μορφή μια διαρκώς αναγεννούμενης δικαιολογίας για ατελείωτους πολέμους και χάος, σε μια περιοχή που ο κόσμος θα εκδίωκε τις Ηνωμένες Πολιτείες με την πρώτη ευκαιρία, εάν είχε την δύναμη που θα του το επέτρεπε.

Η Αφρική σίγουρα θα βιώσει τη δική της ‘αφύπνιση’ υπό το σοκ της ιμπεριαλιστικής ανατροπής του Καντάφι, του οποίου η υλική υποστήριξη για την ανάπτυξη των υποδομών της ηπείρου – τόσο φυσικών όσο και πολιτικών – ήταν αναντικατάστατη. Η εγκαθίδρυση ενός Βορειοαφρικανικού καθεστώτος το οποίο είναι ολοκληρωτικά υπόχρεο στον ιμπεριαλισμό για την ύπαρξή του και οργανωμένο εσωτερικά με βάση την αποστολή της εθνοκάθαρσης – την απο-αφρικανοποίηση της Λιβύης – έχει προκαλέσει την επανεξέταση της σχέσης της Αφρικής με τον εαυτό της, όπως και με την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Η λάμψη έχει φύγει απ’τον Ομπάμα, έναν ευεργέτη της αραβικής τρομοκρατίας εναντίον των μαύρων στη Βόρεια Αφρική.

Posted in Uncategorized | 7 Comments