Ποιά ‘δημοκρατία’ βολεύει τη Δύση

Του Jody McIntyre, από το Monthly Review Zine

Αίγυπτος – Λιβύη:

Πατρονάροντας τη Δημοκρατία, συσκευάζοντας την Επανάσταση

Δημοκρατία. Τη λατρεύουμε, έτσι δεν είναι? Τη λατρεύουμε σαν πρόσχημα για να επεκτείνουμε τις διεθνείς μας φιλοδοξίες. Τη λατρεύουμε όταν σημαίνει φτηνότερο πετρέλαιο και βολικούς συνέταιρους.

Στην περίπτωση της Λιβύης, η βιτρίνα της υποστήριξης ενός δημοκρατικού κινήματος έχει αποσυρθεί ακόμα κι από τις πλέον κραυγαλέες προπαγανδιστικές πηγές. Παραθέτoντας από τις ειδήσεις του BBC αυτής της εβδομάδας, ‘Ο ηγέτης των επαναστατών Τζαλίλ μπορεί να είναι ο ηγέτης μιας μη εκλεγμένης κυβέρνησης, αλλά φαίνεται δημοφιλής…’

Ε τότε εντάξει μάλλον. Ποιός χρειάζεται τη δημοκρατία, όταν έχει μια ‘Αραβική Άνοιξη’ για να καμαρώνει?

Στις 9 Σεπτεμβρίου, ολόκληρη η ισραηλινή αποστολή στην Αίγυπτο φυγαδεύθηκε με στρατιωτικά αεροπλάνα, απ’τη στιγμή που διαδηλωτές εισέβαλλαν σητν πρεσβεία στο Κάϊρο. Κατά ύποπτο τρόπο, ο αιγυπτιακός στρατός καθόταν και κοιτούσε καθώς γινόταν κομμάτια ο τοίχος που είχε ανεγερθεί για να προστατεύει την πρεσβεία. Η απάντησή τους, όταν ήρθε, άφησε τρεις νεκρούς και περισσότερους από χίλιους τραυματίες.

Όποια κι αν ήταν τα κίνητρα πίσω από τις αμφίσημες ενέργειες του στρατού, υπάρχει ελάχιστη αμφιβολία οτι οι διαδηλωτές έξω απ’την πρεσβεία αντιπροσώπευαν ένα ισχυρό αντι-ισραηλινό αίσθημα που διαπερνά την αιγυπτιακή κοινωνία. Οι Αιγύπτιοι, όπως και οι Ιορδανοί και οι Λιβανέζοι, είχαν γη που καταλήφθηκε από το κράτος του Ισραήλ, ενώ για τους Παλαιστίνιους και τους Σύρους αυτή η προσβολή συνεχίζεται. Για πόσο ακόμα οι λαοί σ’αυτό το μέρος του κόσμου θα αποδέχονται στο κατώφλι τους ένα κράτος το οποίο έχουν βιώσει ως ρατσιστικό και βασισμένο σε μεθόδους απαρτχάϊντ?

Όταν οι δημοκράτες ακτιβιστές βάζουν στόχο το Ισραήλ, η πολυ-φημισμένη υποστήριξη της Δύσης εξατμίζεται. Η διοίκηση Ομπάμα έσπευσε να αντιδράσει στο περιστατικό της πρεσβείας, στο πλευρό του Ισραηλινού πρωθυπουργού Νετανιάχου, ισχυριζόμενος οτι η Αίγυπτος παραβίαζε τη διεθνή νομοθεσία. Η δημοσιογράφος με έδρα το Κάϊρο Sarah Carr παρατήρησε σαρκαστικά στο μπλογκ της την επόμενη ημέρα: ‘Θα περίμενε κανείς οτι το Ισραήλ θα καταλάβαινε αμέσως τί είναι αυτό που ωθεί μερικούς ανθρώπους να παραβιάζουν και να καταλαμβάνουν κάτι που δεν τους ανήκει.’

Την Τετάρτη το βράδυ, το Ισραήλ εκκένωσε την πρεσβεία του στο Αμμάν, όταν οι Ιορδανοί προγραμμάτισαν μια διαδήλωση για την Πέμπτη. Τα νέα για την διαδήλωση διαδόθηκαν από μια σελίδα στο Facebook με τον τίτλο ‘όχι Σιωνιστική πρεσβεία στην επικράτεια της Ιορδανίας.’ Αμφιβάλλω για το αν οι ‘ανάδοχοι’ των επαναστάσεων, από τον Κάμερον και την Κλίντον, μέχρι το CNN και το Αλ Τζαζίρα πρόκειται να δοξάσουν και να πανηγυρίσουν γι’αυτό το είδος αλλαγής.

Η αλήθεια είναι οτι, κάπως έτσι θα έμοιαζε η δημοκρατία στην περιοχή, και δεν θα εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της Βρετανίας ή των ΗΠΑ. Οι εξεγέρσεις που ανέτρεψαν τον Μπεν Αλί στην Τυνησία και τον Μουμπάρακ στην Αίγυπτο δεν στρέφονταν μόνο εναντίον αυτών των δύο ατόμων, αλλά εναντίον των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που χρηματοδοτούσαν, εξόπλιζαν και συνεχίζουν να εξοπλίζουν τα στρατιωτικά τμήματα των καθεστώτων τους που έχουν παραμείνει.

Και τί μας έφερε ο καλός δημοκρατικός αγώνας στη Λιβύη μέχρι στιγμής? Εξοπλισμένους απ’τη Δύση, υποστηριζόμενους από το ΝΑΤΟ αντάρτες, που εξαναγκάζουν μαύρους πολίτες να τρέπονται σε φυγή απ’τα σπίτια τους στη Μισουράτα. Ελικόπτερα Απάτσι από ξένες χώρες να βομβαρδίζουν ανοίγοντας δρόμο προς την Τρίπολη.

Η δημοκρατία δεν θά’πρεπε να καταφτάνει με τη μορφή μαζικών φόνων, ιδιωτικοποιημένων πετρελαιοπηγών και ‘ανθρωπιστικών επεμβάσεων’.

Στην Τζανσούρ, μια πόλη έξι μίλια από την Τρίπολη, υπάρχει ένας καταυλισμός προσφύγων, γεμάτος με μαύρους Αφρικάνους που προσπαθούν να γλυτώσουν από την καταδίωξη (ή μάλλον, ‘Αφρικάνους μισθοφόρους’, ο ρατσιστικός όρος που χρησιμοποιείται από τα περισσότερα ΜΜΕ για να περιγράψουν τους μαύρους κατοίκους της Λιβύης) καθώς η ανταρσία κέρδιζε έδαφος.

Οι γυνάικες στο στρατόπεδο λένε οτι έχουν βιαστεί από τις δυνάμεις των ανταρτών, και οτι άνθρωποι που απομακρύνονται από τον καταυλισμό συλλαμβάνονται. Οι μαύροι που εργάζονταν και συνεισέφεραν στη λιβυκή κοινωνία τώρα εξευτελίζονται ως ‘πρόσφυγες’. Αλλά το δέρμα τους είναι μαύρο, οπότε ποιόν ενδιαφέρουν? Ούτως ή άλλως, δεν έχουμε ανάγκη ενοχλητικούς μαύρους να χαλάνε τη νικηφόρα αίσθηση του ένδοξου λιβυκού πολέμου – συγνώμη, ‘επανάστασης’.

Οι σημαίες του Ισραήλ καίγονται στο Κάϊρο. Αλλά οι αμερικάνικες σημαίες υψώνονται στη Βεγγάζη με το μήνυμα ‘Αγαπητές ΗΠΑ, έχετε ένα νέο σύμμαχο στη Βόρεια Αφρική.’ Αυτό μάλιστα, είναι το είδος ‘δημοκρατίας’ που μας αρέσει.

Για τη μετάφραση: Ομπλόμωφ

Advertisements
Posted in Uncategorized | 9 Comments

Το νέο, ‘δημοκρατικό’ καθεστώς του ΝΑΤΟ

Οι ‘δημοκράτες’ εξεγερμένοι και το νέο ΝΑΤΟϊκό καθεστώς, σε μια σύντομη και ανατριχιαστική περιγραφή του Jason Ditz για το Antiwar.com. Φαίνεται οτι το ‘περιβόητο’ για τις φυλακίσεις καθεστώς Καντάφι…δεν διαθέτει αρκετές φυλακές για να στεγάσουν όσους κρατούνται γενικώς για…αντιΝΑΤΟϊκά φρονήματα, ή είναι ύποπτοι γενικώς ως ‘μισθοφόροι’ κατά τους μυθομανείς & ρατσιστές ‘εξεγερμένους’.

Εκτός όλων των άλλων έχουν αρχίσει και εκφράζονται απορίες (καί σε πρόσφατο άρθρο από New York Times) για το πού βρίσκονται τέλωσπάντων τα ‘χιλιάδες θύματα’ που ‘σφαγιάστηκαν’ από τον Καντάφι. Το πιθανότερο είναι οτι οι φανατισμένοι αντικανταφικοί ευθύνονται για πολλαπλάσια θύματα κατά τη διάρκεια της τραγικής ‘απελευθέρωσης’ της Λιβύης όλους αυτούς τους μήνες, αλλά με την πλήρη ασυλία και την τυφλή υποστήριξη που τους παρείχαν τα διεθνή ΜΜΕ, ήταν ικανοί να σφάζουν μπροστά στα μάτια μας και να τα φορτώνουν…στον Καντάφι.

«Οι Λίβυοι αντάρτες ξεφορτώνονται εκατοντάδες πτώματα σε νεκροταφείο για ‘κανταφικούς’, αυτοσχέδιες φυλακές γεμίζουν με κρατούμενους, αλλά πολλοί περισσότεροι αγνοούνται.

Ο βασικότερος λόγος αμηχανίας για το κίνημα των Λίβυων ανταρτών αυτή τη στιγμή είναι το γεγονός οτι οι ισχυρισμοί τους για ’50.000’ πολίτες που σφαγιάστηκαν από τον Μουαμάρ Καντάφι φαίνονται με βάση τις πρώτες καταμετρήσεις να υπερβαίνουν το πραγματικό σύνολο κατά 49.000. Ωστόσο αρκετά πτώματα εμφανίζονται, και δεν είναι απ’αυτά που οι αντάρτες θα προτιμούσαν.

Αντιθέτως, τα ρεπορτάζ φέρουν τις δυνάμεις των ανταρτών να ξεφορτώνουν εκατοντάδες πτώματα σε ένα νεκροταφείο για ‘κανταφικούς’, χωρίς ταυτοποίηση, σφαγιασμένους απ’τους αντάρτες για κάποιον ανεξήγητο λόγο. Ένα μόνο νεκροταφείο φερόταν να έχει περίπου 800 αταύτιστα πτώματα.

Δεν είναι σαφές αν οι νεκροί ήταν μέλη των ενόπλων δυνάμεων του καθεστώτος, ή απλά αντιφρονούντες.

Αναφέρεται επίσης οτι οι αντάρτες μετατρέπουν μερικά κτίρια σε πρόσθετους χώρους φυλάκισης, προφανώς λόγω ανησυχίας οτι το ‘φυλακόβιο’ καθεστώς του Καντάφι απλά δεν διέθετε αρκετό χώρο για τους τεράστιους αριθμούς ανθρώπων που κρατούνται από το νέο φιλο-ΝΑΤΟϊκό καθεστώς.

Στη Μισουράτα, οι αντάρτες έχουν γεμίσει ένα πρώην σχολείο με κρατούμενους. Κανείς τους δεν έχει κατηγορηθεί για συγκεκριμένα εγκλήματα αλλά απλά φέρονται οτι έχουν ‘διαπράξει εγκλήματα κατά της Μισουράτα’ και οτι οι ντόπιοι αντάρτες θα αποφασίσουν τί να κάνουν μ’αυτούς. Τα ρεπορτάζ λένε οτι αναζητούν κάποιο μεγαλύτερο κτίριο, απ’τη στιγμή που το σχολείο έχει τώρα γεμίσει με κρατούμενους.

Η ακριβής έκταση των εγκλημάτων των Λίβυων ανταρτών πιθανώς θα παραμείνει ασαφής για αρκετό διάστημα, καθώς η ανεξήγητη εκκένωση ολόκληρων πόλεων και η τάση των πολιτοφυλακών της Μισουράτα να επιτίθενται ακόμα και σε καταυλισμούς προσφύγων στους οποίους οι ίδιοι οδήγησαν τους μαύρους πρόσφυγες έχει ως αποτέλεσμα τεράστιους αριθμούς ανθρώπων που αγνοούνται χωρίς κανένα ίχνος.»

Μία ‘προφητική’ πανεπιστημιακή διατριβή

Οι αντικειμενικοί στόχοι που είναι γενικά αποδεκτοί σαν πυλώνες της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή από τη δεκαετία του ’50, είναι οι εξής: 1. να διατηρήσουν την πρόσβαση σε πετρελαϊκούς πόρους της περιοχής (κατά κύριο λόγο αραβικούς), 2. να διατηρήσουν και να ενισχύσουν την ασφάλεια και την ευημερία του Ισραήλ, 3. να ελαχιστοποιήσουν την επιρροή και την παρουσία της Σοβιετικής Ένωσης στην περιοχή. (Γι’αυτόν το στόχο επιδιώκεται τόσο η ανάσχεση της Σοβιετικής Ένωσης όσο και η αποφυγή μιας άμεσης αντιπαράθεσης μεταξύ των Υπερδυνάμεων που θα μπορούσε να κλιμακωθεί σε πυρηνική σύρραξη.) 4. ένας τέταρτος στόχος, ο οποίος σχετίζεται με τα καθεστώτα, μπορεί να προστεθεί: να αντιμετωπιστούν οι εξωτερικές επαναστατικές δραστηριότητες της Λιβύης που μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά τη σταθεροτητα καθεστώτων φιλικών προς τις Ηνωμένες Πολιτείες στη Μέση Ανατολή και παγκοσμίως.’

Τα παραπάνω προέρχονται από την πανεπιστημιακή διατριβή του…Μαχμούντ Τζιμπρίλ, ενός εκ των ηγετών του Μεταβατικού Συμβουλίου…

Γραμμένη το 1986 όταν σπούδαζε στο πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ, έχει τίτλο ‘Εικόνα και Ιδεολογία στην πολιτική των ΗΠΑ σε σχέση με τη Λιβύη, 1969-82’. Ο σημερινός ΝΑΤΟϊκός επαναστάτης & πρώην υπουργός (είχε παραιτηθεί το 2010 διαμαρτυρόμενος για τον αργό ρυθμό των οικονομικών μεταρρυθμίσεων) εξέταζε τους τρόπους που η κυβέρνηση των ΗΠΑ αντιμετώπιζε το λιβυκό καθεστώς υπό το πρίσμα των συμφερόντων της στην περιοχή. Σταδιακά, το καθεστώς της Τζαμαχιρίγια πέρασε από το στάτους του ‘ουδέτερου’ στα τέλη του ’60 σ’αυτό του ‘εχθρού’ τη δεκαετία του ’80, όπως παρουσιάζουν οι πίνακες που περιέχει η διατριβή. (έμελλε αυτές οι εναλλαγές να επαναληφθούν…)

Στα πλαίσια της εχθρικής αντιμετώπισης που μπορεί να φτάνει στην ανοιχτή επέμβαση, ο Τζιμπρίλ γράφει οτι μπορούν να περιλαμβάνονται και ‘οικονομικές κυρώσεις, εμπάργκο όπλων, και η παροχή όπλων στους αντιπάλους του στοχοποιημένου καθεστώτος, υπό τη δικαιολογία της προστασίας τους εναντίον των απειλών του καθεστώτος’ ( όπως λέμε…δόγμα R2P, τέχνασμα που φαίνεται αξιοποίησε ο πρώην υπουργός προκειμένου ν’αρπάξει την εξουσία με τις πλάτες των ΝΑΤΟϊκών ‘ανθρωπιστών’!)

Από : Ομπλόμωφ

Posted in Uncategorized | 2 Comments

Αγωνιστικός-δημοκρατικός ρατσισμός

Από : Ομπλόμωφ

Οι ‘δημοκράτες’- ρατσιστές της Μισουράτα

Θα θυμάστε βέβαια τον ‘ήρωικό’ αγώνα της ‘μαρτυρικής’ Μισουράτα (με τη συνδρομή ΝΑΤΟϊκών μισθοφόρων από αέρος, θαλάσσης, και σύμφωνα με το ίδιο το Αλ Τζαζίρα, και με ‘συμβούλους’ από δυτικές χώρες επί του εδάφους). Σήμερα που οι ‘δημοκράτες’ εξεγερμένοι όπως τους θέλει η προπαγάνδα έχουν επικρατήσει στην περιοχή, ακόμα και τα ΜΜΕ του κατεστημένου δυσκολεύονται να αποκρύψουν την πραγματική φύση αυτού του δήθεν λαϊκού ξεσηκωμού: συλλογικά αντίποινα (συχνά με τη δικαιολογία οτι οι κάτοικοι παρακείμενων περιοχών δεν εξεγέρθηκαν…με το στανιό), εκτοπισμοί πληθυσμών, λεηλασίες, διωγμοί, και φυσικά ανοικτός ρατσισμός προς τους μαύρους μετανάστες αλλά και συμπολίτες τους, οι οποίοι συλλογικά βαφτίζονται ‘μισθοφόροι’. Φαινόμενα που έχουν παρατηρηθεί όλους αυτούς τους μήνες σε πολλές περιοχές της δυτικής Λιβύης, όπου ήταν ολοφάνερο οτι οι ΝΑΤΟϊκοί ‘εξεγερμένοι’ ήταν ανεπιθύμητοι, και κατόρθωναν να εισβάλλουν μόνο όταν οι οι βομβαρδισμοί τσάκιζαν την άμυνα του λιβυκού στρατού και των εθελοντών.

Η περίπτωση της ‘μαύρης’ Ταβέργκα έχει αναφερθεί αρκετά τις τελευταίες ημέρες σε διάφορα ρεπορτάζ, μια πόλη άνω των 10.000 κατοίκων με πληθυσμό αποτελούμενο από απογόνους σκλάβων, σήμερα πλήρως εκκενωμένη από τους ‘εξεγερμένους’ της Μισουράτα. Στην ουσία πρόκειται για μια περίπτωση που συμπυκνώνει όλη την παθολογία της ‘εξέγερσης’ της Λιβύης. Ρατσισμός, φυλετικός/εθνοτικός ρεβανσισμός, ανώτερα/ευκατάστατα στρώματα εναντίον φτωχότερων (να υπενθυμίσουμε οτι η Μισουράτα αποτελεί την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Λιβύης, μεγάλο εμπορικό λιμάνι και από τις πλουσιότερες πόλεις, ενώ ντόπιοι επιχειρηματίες χρηματοδοτούσαν την αντικανταφική ‘εξέγερση’ από την αρχή.) Κι όλα αυτά φυσικά μασκαρεμένα σε αγώνα για ‘τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα’, και σε καθεστώς πλήρους ατιμωρησίας και ασυλίας. Ουαί τοις ηττημένοις…

Από το ρεπορτάζ της Wall Street Journal, Τα αντίποινα τροφοδοτούν την αστάθεια στη Λιβύη, γίνεται φανερό όχι μόνο το ρατσιστικό μένος των συμμοριών της Μισουράτα εναντίον της ‘μαύρης’ Ταβέργκα, αλλά και οι διαφορές σε κοινωνικό-οικονομικό επίπεδο. Όχι, δεν εξεγέρθηκαν δήθεν οι ‘φτωχοί και οι κατατρεγμένοι’ εναντίον του ‘τυράννου’, απ’ότι φαίνεται αυτοί ήταν τα θύματα της ΝΑΤΟϊκής ψευτο-επανάστασης:

Οι αντάρτες έβαλαν φωτιά σε σπίτια στην εγκατελειμμένη πόλη. Οι ανταποκριτές της Wall Street Journal έγιναν μάρτυρες του εμπρησμού τουλάχιστον δώδεκα οικιών στην πόλη που κάποτε ο Συντ. Καντάφι είχε ευνοήσει με χρήματα και επενδύσεις.

Η μέριμνα του Καντάφι είχε δώσει την απαραίτητη ώθηση στην οικονομία της Ταβέργκα, η οποία ήταν εξαρτημένη από τις φάρμες κι από την παροχή φτηνής εργασίας στους πλουσιότερους, πιο ανοιχτόχρωμους και κοσμοπολίτες γείτονες της Μισουράτα.”

Στις πύλες πολλών βανδαλισμένων σπιτιών της μοναδικής παράκτιας πόλης της χώρας με κυρίαρχο τον μάυρο πληθυσμό, οι ‘εξεγερμένοι’ έχουν γράψει τις λέξεις ‘σκλάβοι’ και ‘νέγροι’.

Τους βάζουμε φωτιά για να μην μπορέσει να ζήσει κανείς ξανά εδώ’, είπε ένας μαχητής καθώς οι φλόγες τύλιγαν αρκετά σπίτια που ανήκαν σε κατοίκους πιστούς του καθεστώτος.’

Κάθε σπίτι, κατάστημα, σχολείο και δημόσιο κτίριο στην Ταβέργκα έχει βανδαλιστεί από τότε που οι αντάρτες της Μισουράτα εκδίωξαν τους κανταφικούς στρατιώτες. Την ίδια στιγμή, εκατοντάδες οικογένεις διέγυφαν επίσης, από τον φόβο των αντιποίνων.”

Παρακάτω στο ίδιο ρεπορτάζ παρόμοια εικόνα και από τις περιοχές της φυλής Χασούν, στην περιοχή ανάμεσα σε Σύρτη και Ρας Λανούφ.

Μαχητές από μια φυλή πιστή στον Συντ. Καντάφι επιτέθηκαν σε ένα σημείο ελέγχου των ανταρτών κοντά στο συγκρότημα διυλιστηρίων της Ρας Λανούφ στην ανατολική Λιβύη τη Δευτέρα, σκοτώνοντας 15 μαχητές, λέει ο Hassan Drue’e, μέλος του Μεταβατικού Συμβουλίου. Είπε οτι οι ένοπλοι ανήκουν στη φυλή Χασούν, η οποία διέφυγε στην έρημο όταν οι αντάρτες προέλασαν στα χωριά τους στο δρόμο προς τη Σύρτη περίπου τέσσερις εβδομάδες πριν. Οι αντάρτες είχαν λεηλατήσει τα εγκατελειμμένα σπίτια των Χασούν.”

Αλλά η καταδίωξη των μαύρων κατοίκων της Ταβέργκα συνεχίζεται από τους φανατισμένους ρατσιστές της Μισουράτα ακόμα και μετά την εκκένωση της πόλης, με συμμορίες να απαγάγουν πρόσφυγες και τις οικογένειές τους από καταυλισμούς της Τρίπολης:

Ερημωμένο χωριό αναδεικνύει φόβους για την τύχη των μαύρων Λίβυων.’

Σύμφωνα με τους κατοίκους της Ταβέργκα, αντάρτες από τη Μισουράτα τους έδιωξαν από τα σπίτια τους στις 15 Αυγούστου όταν πήραν τον έλεγχο της πόλης. Οι κάτοικοι εκδιώχθηκαν και από δύο καταυλισμούς προσφύγων στην Τρίπολη αυτό το Σαββατοκύριακο.

‘Οι άνθρωποι της Μισουράτα ακόμα ψάχνουν για μάυρους’, λέει ο Χασάν, κάτοικος της Ταβέργκα που τώρα έχει καταφύγει σε έναν τρίτο καταυλισμό στη Τζανσούρ, έξι μίλια ανατολικά της Τρίπολης.

‘Ένας απ’τους ανθρώπους στον καταυλισμό μου είπε οτι ο αδερφός μου σκοτώθηκε χθες από τους επαναστάτες.’

Οι ενδείξεις οτι η καταδίωξη των κατοίκων της Ταβέργκα από τους αντάρτες δεν σταμάτησε με την κατάρρευση του καθεστώτος Καντάφι είναι ορατές, τόσο από την ερήμωση του χωριού όσο και από τους καταυλισμούς στους οποίους κατέφυγαν οι κάτοικοι.

Στον έναν απ’αυτούς, σε ένα βιομηχανικό συγκρότημα που ανήκε σε Τουρκους στη γειτονιά του Σαλάχ αλ Ντιν στη νότια Τρίπολη, ένας άνδρας που λεηλατεί σίδερα απ’τις εγκαταστάσεις λέει απλά οti οι κάτοικοι ‘πήγαν στο Νίγηρα’.

Εγκατελειμμένες κουβέρτες και στρώματα πεταμένα στην περιοχή, και μπουγάδες που ακόμα είναι απλωμένες για στέγνωμα. Πέρα από μερικές σβησμένες φωτιές για μαγείρεμα και μερικούς σωρούς σκουπιδιών, δεν υπήρχαν πολλά δείγματα ανθρώπινης παρουσίας.

Ο Λαφύ Μοχάμμεντ, του οποίου το σπίτι είναι στο δρόμο απέναντι απ’το συγκρότημα, είπε οτι το Σάββατο μια ομάδα ‘επαναστατών’ πολιτοφυλάκων από τη Μισουράτα είχε έρθει στον καταυλισμό και είχε εκδιώξει τους ενοίκους.

Πήραν τις γυναίκες, τους ηλικιωμένους και τα παιδιά με φορτηγά’, λέει.

Ο Μοχάμεντ λέει οτι μερικοί από τους κατοίκους της Ταβέργκα ίσως να είχαν μεταφερθεί σε έναν κοντινό καταυλισμό, σε ένα βιομηχανικό συγκρότημα που ανήκε σε Βραζιλιάνους. Την Τρίτη ωστόσο, κι αυτός ο καταυλισμός ήταν επίσης έρημος, με την πύλη κλειδωμένη.

Οι πινακίδες που δείχνουν το δρόμο προς το χωριό έχουν καταστραφεί. Στη μοναδική πινακίδα που έχει απομείνει, πάνω στη λέξη ‘Ταβέργκα’ έχει γραφτεί με μπογιά ‘Νέα Μισουράτα’.

Το ‘στρατιωτικό συμβούλιο’ της Μισουράτα ωστόσο φαίνεται οτι έχει καθιερώσει τη δική του δικτατορία στην περιοχή, με τις διάφορες πολιτοφυλακές όχι μόνο να εκκενώνουν κατά βούληση τις γύρω περιοχές αλλά και να αποτρέπουν εκτοπισμένες οικογένειες απ’το να επιστρέψουν στην δική τους πόλη από τον φόβο δήθεν ‘κανταφικής πέμπτης φάλαγγας’. Θαυμάστε τη ‘διαδικασία’ που έχουν επιβάλλει οι…δημοκράτες, σε ανταπόκριση της Wall Street Journal από τον κοντινό οικισμό της Γκανταχίγια όπου είχαν καταφύγει οικογένειες από τη Μισουράτα λόγω των μαχών της άνοιξης.

“Εκτός απ’την εκδίωξη ολόκληρου του πληθυσμού της Ταβέργκα, οι αντάρτες της Μισουράτα τώρα εμποδίζουν τους κατοίκους της δικής τους πόλης να επιστρέψουν στην πόλη τους.(…) Όσοι επιθυμούν να επιστρέψουν θα πρέπει να βρουν έναν ντόπιο ‘σπόνσορα’ και γείτονες να εγγυηθούν γι’αυτούς. Πρέπει να συμπηρώσουν έγγραφα που κατόπιν εξετάζονται εξονυχιστικά, υπογράφονται και σφραγίζονται από αρκετές επιτροπές.

Δεκάδες οικογένειες βρίσκονται τώρα παγιδευμένες ανάμεσα στη Μισουράτα και τη Σύρτη, επειδή τα αρσενικά μέλη θεωρούνται επικίνδυνοι από άποψη ασφαλείας, η επειδή δεν μπορούν να συμπληρώσουν τη ‘διαδικασία ελέγχου’. Ζώντας σε δημόσια κτίρια, εργοστάσια και εγκατελειμμένα σπίτια στην Αλ Γκανταχίγια, χωρίς ηλεκτρικό και εφόδια.

(…)

Οικογένειες που έχουν καταφύγει στο σχολείο παρακαλούσαν τους αντάρτες να τους πάρουν μαζί πίσω στα σπίτια τους. Καθώς ξυπόλυτα παιδιά έτρεχαν παραπέρα, ένας άνδρας στο σχολείο είπε οτι η οικογένειά του είχε αναγκαστεί να γυρίσει πίσω αρκετές φορές από το σημείο ελέγχου στα νότια της Μισουράτα επειδή δεν είχε σπόνσορα.

‘Θέλουμε την ελευθερία μας να επιστρέψουμε στα σπίτια μας όσο πιο σύντομα γίνεται’, λέει ο άνδρας.”

Λοιπόν, πού βρίσκονται σήμερα όλοι οι ‘ευαίσθητοι’, ανθρωπιστές, δημοκράτες, προοδευτικοί και το λοιπό συνάφι που στήριξε ολόψυχα τους ‘δημοκρατικούς εξεγερμένους’ της Λιβύης ενάντια στον ‘τύραννο’? Σιγή ιχθύος και πλήρης άρνηση, προκειμένου να μη χαλάσει η μόστρα των ‘αγωνιστών συντρόφων’ της Λιβύης…

Posted in Uncategorized | 25 Comments

‘Mission Accomplished’

Πίσω απ’τη βιτρίνα της ΝΑΤΟϊκής ‘επανάστασης’, η εικόνα είναι διαφορετική.

Χωρίς πολλά σχόλια, μερικά στιγμιότυπα από το ρεπορτάζ του Russia Today από γειτονιές της Τρίπολης, επειδή η εικονική πραγματικότητα της ψευτο-επανάστασης έχει πλέον απογειωθεί τελείως, με τις στημένες εικόνες της ηρωικής υποδοχής στους εγκληματίες πολέμου Κάμερον και Σαρκοζύ στην Τρίπολη, συνοδευόμενων από εκατοντάδες μισθοφόρους, και τα με τα ΝΑΤΟϊκά αεροπλάνα να βομβαρδίζουν ακόμα περιοχές της Λιβύης που δεν έχουν υποκύψει….

Σε περιοχές της πόλης η θριαμβευτική είσοδος των ανταρτών είναι σαν να μη συνέβη ποτέ.

– Θα κάναμε τα πάντα για τον Καντάφι, ακόμα κι αν χρειαζόταν να δώσουμε τις ζωές μας.

Η υποστήριξη για τον Καντάφι αρχίζει να υποχωρεί όταν προσέχουν την κάμερα που έχουμε.

– Όλοι εδώ αγαπούν τον Μουαμάρ Καντάφι.

– Θα μπορούσατε να το πείτε μπροστά στην κάμερα?

– Όχι, είναι επικίνδυνο.

Η ίδια κατάσταση επικρατεί και αλλού:

– Ο Καντάφι είναι 100% καλός. Δεν τη θέλουμε αυτήν την επανάσταση. Δεν τους ξέρουμε τους αντάρτες.

– Θέλουμε να φύγουν.

– Μπορείτε να το πείτε μπροστά στην κάμερα?

– Όχι, όχι , ευχαριστώ. Αν το πω μπροστά στην κάμερα θα στείλουν μια σφαίρα κατευθείαν στο κεφάλι μου. Είναι εγκληματίες, δεν τους ξέρετε? Τους αποκαλείτε ‘επαναστάτες’.

– Η Τρίπολη τώρα ελέγχεται από το Μεταβατικό Συμβούλιο. Αλλά εμείς δεν έχουμε καμμιά ελευθερία να εκφράσουμε την άποψή μας. Αν πούμε κάτι υπέρ του Καντάφι μπορούν να μας σκοτώσουν ή να μας συλλάβουν. (…) Οι αντάρτες αντιπροσωπεύουν μόνο τους εαυτούς τους, όχι το λιβυκό λαό. Αυτή η επανάσταση ξεκίνησε με σκοτωμούς με σκοπό τον εκφοβισμό. Τα χέρια τους είναι βαμμένα με αίμα.

Posted in Uncategorized | 5 Comments

Οι δέκα μύθοι του πολέμου

(ένα σχετικά εκτεταμένο κείμενο του Maximilian Forte που νομίζω οτι άξιζε μιας μετάφρασης, καθώς αποτελεί μια ψύχραιμη και ισορροπημένη ανάλυση που βάζει στη θέση τους κάποια πράγματα μέσα σ’αυτό το χυλό προπαγανδιστικής υστερίας που στην ουσία είχε αντικαταστήσει την ‘ενημέρωση’ και την ‘ανάλυση’ για τη Λιβύη όλους αυτούς τους μήνες. Εξαιρετικά χρήσιμοι και οι σύνδεσμοι που περιλαμβάνει το κείμενο.)

Νίκη για το λαό της Λιβύης?

Οι δέκα κυριότεροι μύθοι στον πόλεμο εναντίον της Λιβύης.

Του MAXIMILIAN C. FORTE

(counterpunch.org)

Απ΄τη στιγμή που ο Συνταγματάρχης Καντάφι έχασε την πρωτοκαθεδρία στον πόλεμο εναντίον του ΝΑΤΟ και των στασιαστών/επαναστατών/νέου καθεστώτος, πολυάριθμες ομιλούσες κεφαλές αρχίσαν να γιορτάζουν αυτόν τον πόλεμο ως ‘επιτυχία’. Θεωρούν οτι αυτό είναι μια ‘νίκη του λιβυκού λαού’ και οτι θα πρέπει όλοι να πανηγυρίζουμε. Άλλοι ανακοινώνουν τη νίκη του δόγματος ‘Ευθύνης Προστασίας’ (R2P), του ‘ανθρωπιστικού επεμβατισμού’, και καταδικάζουν την ‘αντιϊμπεριαλιστική Αριστερά’. Μερικοί απ’αυτούς που ισχυρίζονται οτι είναι ‘επαναστάτες’, ή πιστεύουν οτι στηρίζουν την ‘Αραβική Επανάσταση’, βρίσκουν κάποιο τρόπο να παραμερίσουν το ρόλο του ΝΑΤΟ στον πόλεμο, εκθειάζοντας αντίθετα τις δημοκρατικές αξίες των ανταρτών, εξυμνώντας το μαρτύριό τους, και μεγενθύνοντας το ρόλο τους, έως ότου οτιδήποτε άλλο εξαφανιστεί απ’τον ορίζοντα. Προτιμώ να απέχω απ’αυτόν τον χορό των επευφημιών, και να υπενθυμίσω στους αναγνώστες το ρόλο των ιδεολογικοποιημένων κατασκευών της ‘αλήθειας’ που χρησιμοποιήθηκαν για να δικαιολογήσουν, να διευκολύνουν, να ενθαρρύνουν και να ενισχύσουν τον πόλεμο εναντίον της Λιβύης – και να τονίσω πόσο καταστροφικά υπήρξαν τα πρακτικά αποτελέσματα αυτών των μύθων για τους Λίβυους, και για όλους αυτούς που επιθυμούσαν ειρηνικές, μή-μιλιταριστικές λύσεις.

Αυτοί οι κυριότεροι δέκα μύθοι είναι μερικοί από τους πλέον επαναλαμβανόμενους ισχυρισμούς εκ μέρους των ανταρτών και του ΝΑΤΟ, των Ευρωπαίων ηγετών, της διοίκησης Ομπάμα, των εμπορικών ΜΜΕ , και ακόμη και του αποκαλούμενου ‘Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου’ – των βασικότερων παικτών που είχαν λόγο στον πόλεμο εναντίον της Λιβύης. Απ’τη μεριά μας, εξετάζουμε το γιατί αυτοί οι μύθοι ανήκουν περισσότερο στο ‘ιμπεριαλιστικό φολκλόρ’, όπως οι μύθοι που ενίσχυσαν τον μεγαλύτερο απ’όλους τους μύθους – οτι αυτός ο πόλεμος είναι μια ‘ανθρωπιστική επέμβαση’, σχεδιασμένη με σκοπό να ‘προστατεύσει αμάχους’. Ξανά, η σημασία αυτών των μύθων έγκειται στην ευρεία αναπαραγωγή τους, με ελάχιστο σκεπτικισμό, και με θανατηφόρα αποτελέσματα. Επιπρόσθετα, απειλούν να παραμορφώσουν ανεπανόρθωτα τα ιδανικά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη μελλοντική τους επίκληση, όπως και να ενισχύσουν τη συνεχιζόμενη στρατιωτικοποίηση της δυτικής κουλτούρας και κοινωνίας.

1. Γενοκτονία

Λίγες μόνο ημέρες αφότου ξεκίνησαν οι διαμαρτυρίες στους δρόμους, στις 21 Φεβρουαρίου, ο αναπληρωτής Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Λιβύης στον ΟΗΕ που είχε παραιτηθεί υπερβολικά γρήγορα, ο Ιμπραϊμ Νταμπασί, δήλωσε: ‘Αναμένουμε μια πραγματική γενοκτονία στην Τρίπολη. Τα αεροπλάνα ακόμα μεταφέρουν μισθοφόρους στα αεροδρόμια.’ Εξαίσιο: ένας μύθος αποτελούμενος από μύθους. Με αυτήν τη δήλωση συνέδεσε μεταξύ τους τρεις μύθους-κλειδιά – το ρόλο των αεροδρομίων (εξού και η ανάγκη για το πρώτο βήμα μιας στρατιωτικής επέμβασης: τη ζώνη απαγόρευσης πτήσεων), το ρόλο των ‘μισθοφόρων’ (εννοώντας απλά, μαύρους), και την απειλή της ‘γενοκτονίας’ ( που προσανατολιζόταν περισσότερο προς το λεξιλόγιο του δόγματος ‘Ευθύνης Προστασίας’ του ΟΗΕ). Όσο αδέξιος και ανυπόστατος κι αν ήταν αυτός ο ισχυρισμός, κατάφερε να πλέξει επιδέξια τρεις άσχημους μύθους, ο ένας εξ αυτών βασισμένος σε ρατσιστικό λογο και πρακτική, που αναπαράγεται μέχρι σήμερα, με περισσότερες φρικαλεότητες εναντίον μαύρων Λίβυων και Αφρικανών μεταναστών να αναφέρονται σε καθημερινή βάση. Δεν ήταν ο μόνος που πρόβαλλε τέτοιους ισχυρισμούς. Ανάμεσα σε άλλους σαν αυτόν, ο Soliman Bouchuiguir, πρόεδρος της Λιβυκής Ένωσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, είπε στο Reuters στις 14 Μαρτίου οτι αν οι δυνάμεις του Καντάφι έφταναν στη Βεγγάζη, ‘θα σημειωθεί ένα πραγματικό λουτρό αίματος, μια σφαγή σαν αυτή που είδαμε στη Ρουάντα.’ Αυτή δεν θα ήταν η μοναδική φορά που θα μας υπενθυμίζαν τη Ρουάντα. Εδώ ήταν κι ο Υποστράτηγος Roméo Dallaire, ο πολυ-δοξασμένος Καναδός διοικητής των δυνάμεων του ΟΗΕ στη Ρουάντα το 1994, σήμερα διορισμένο μέλος της βουλής του Καναδά και συνδιευθυντής του προγράμματος ‘Θέληση για Παρέμβαση’ του πανεπιστημίου Κονκόρντια. Ο Dallaire, με μια απότομη βιάση να κρίνει, έκανε επανειλημμένες αναφορές στη Ρουάντα όταν προσπάθησε να εξηγήσει την κατάσταση στη Λιβύη, λέγοντας για τον Καντάφι οτι ‘χρησιμοποιούσε γενοκτονικές απειλές οτι θα εκκαθάριζε τη Λιβύη σπίτι-σπίτι’. Ήταν μια απ’τις περιπτώσεις όπου η επιλεκτική προσοχή στις ρητορικές υπερβολές του Καντάφι λαμβανόταν υπερβολικά σοβαρά υπόψιν, ενώ σε άλλες περιπτώσεις συνοπτικά αγνοείται από τους εμπλεκόμενους: ο εκπρόσωπος του Στέητ Ντιπάρτμεντ Mark Toner αδιαφόρησε για τις καταγγελόμενες απειλές του Καντάφι εναντίον της Ευρώπης λέγοντας οτι ο Καντάφι είναι ‘κάποιος που έχει ροπή προς την υπερβολική ρητορεία’. Πολύ ήρεμη αντίδραση σε σύγκριση, και πολύ βολική – γιατί στις 23 Φεβρουαρίου, ο πρόεδρος Ομπάμα ανακοίνωσε οτι είχε δώσει οδηγίες στην κυβέρνησή του να παρουσιάσουν μια ‘πλήρη γκάμα από επιλογές’ εναντίον του Καντάφι.

Αλλά η ‘γενοκτονία’ έχει έναν καθιερωμένο διεθνή νομικό ορισμό, όπως σημειώνεται επανειλημμένα στη ‘Σύμβαση για την Αποτροπή και την Τιμωρία του Εγκλήματος της Γενοκτονίας’ του ΟΗΕ το 1948, όπου η γενοκτονία αφορά την καταδίωξη ‘μιας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας.’ Δεν είναι κάθε βία ‘γενοκτονική’. Η εμφύλια βία δεν αποτελεί γενοκτονία.

Η γενοκτονία δεν είναι ούτε απλά ‘σοβαρές βιαιοπραγίες’ ούτε η αδιάκριτη βία εναντίον πολιτών. Και ο Dabbashi και ο Dallaire καί οι άλλοι δεν κατάφεραν να προσδιορίσουν την εθνική, φυλετική ή θρησκευτική ομάδα που υφίστατο διώξεις, και με ποιόν ακριβώς τρόπο δοέφερε απ’αυτούς που φέρονταν οτι διέπρατταν τη γενοκτονία. Θά’πρεπε να γνωρίζουν καλύτερα (και το γνωρίζουν), όντας ο ένας πρέσβης στον ΟΗΕ και ο άλλος πολυ-διακεκριμένος ειδήμων και λέκτορας περί γενοκτονίας. Αυτό υποδεικνύει οτι η κατασκευή του μύθου ήταν ή εσκεμμένη, ή βασισμένη σε προκαταλήψεις.

Αυτό που κατόρθωσε να κάνει η στρατιωτική επέμβαση ωστόσο, ήταν να διευκολύνει την πραγματική γενοκτονική βία που παραμεριζόταν τυπικά μέχρι πρόσφατα: τη φριχτή βία εναντίον Αφρικανών μεταναστών και μαύρων Λίβυων, στοχοποιημένων μόνο με βάση το χρώμα του δέρματός τους. Αυτό συνεχίστηκε ανεμπόδιστα, χωρίς ν’απολογείται κανείς, και μέχρι πολύ πρόσφατα, και χωρίς να προσέχει κανείς. Πραγματικά, τα ΜΜΕ μάλλον συνεργούν, σπεύδοντας να υποθέσουν χωρίς κανένα στοιχείο οτι οποιοσδήποτε αιχμάλωτος ή νεκρός μαύρος θα πρέπει να είναι ‘μισθοφόρος’. Αυτή είναι η γενοκτονία που ο λευκός, δυτικός κόσμος, κι αυτοί που κυριαρχούν στη δημόσια συζήτηση περί Λιβύης έχουν αγνοήσει (κι όχι κατά τύχη).

2. Ο Καντάφι ‘βομβαρδίζει το λαό του’.

Θα πρέπει να θυμόμαστε οτι ένας από τους αρχικούς λόγους της βιασύνης να επιβληθεί η ζώνη απαγόρευσης πτήσεων ήταν για να αποτρέψει τον Καντάφι απ’το να χρησμοποιεί την αεροπορία του για να βομβαρδίζει τον ‘ίδιο το λαό του’ – μια ευδιάκριτη φρασεολογία που αντηχεί τη δοκιμασμένη μέθοδο δαιμονοποίησης εναντίον του Σαντάμ Χουσσεϊν στο Ιράκ. Στις 21 Φεβρουαρίου, όταν τα πρώτα ‘ανησυχητικά μηνύματα’ για ‘γενοκτονία’ προβάλλονταν από τη λιβυκή αντιπολίτευση, καί το Αλ Τζαζίρα καί το BBC ισχυρίστηκαν οτι ο Καντάφι είχε εξαπολύσει την αεροπορία του εναντίον διαδηλωτών. Όπως ‘ανέφερε’ το BBC:

Μάρτυρες λένε οτι πολεμικά αεροσκάφη έβαλλαν εναντίον διαδηλωτών στην πόλη’. Ωστόσο, την 1η Μαρτίου, σε συνέντευξη τύπου του Πενταγώνου, όταν ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Ρόμπερτ Γκέητς ρωτήθηκε ‘Έχετε κάποιο στοιχείο οτι ο Καντάφι όντως έχει πλήξει τον ίδιο το λαό του από αέρος? Έχουν υπάρξει αναφορές, αλλά έχετε κάποια επιβεβαίωση από ανεξάρτητες πηγές? Αν ναι, σε τί βαθμό συνέβη αυτό?’, απάντησε ‘Έχουμε δει τις αναφορές στον Τύπο, αλλά δεν έχουμε κάποια επιβεβαίωση γι’αυτό’. Ο Ναύαρχος Μάλλεν συνηγορούσε: ‘Αυτό είναι ακριβές. Δεν έχουμε δει οπιαδήποτε επιβεβαίωση’.

Στην πραγματικότητα, οι ισχυρισμοί οτι ο Καντάφι χρησιμοποίησε επίσης ελικόπτερα εναντίον άοπλων διαδηλωτών ήταν τελείως ανυπόστατοι, μια καθαρή επινόηση βασισμένη σε ψευδείς ισχυρισμούς. Αυτό είναι σημαντικό απ’τη στιγμή που ήταν η κυριαρχία του Καντάφι στον εναέριο χώρο της Λιβύης που οι ξένοι επεμβασίες ήθελαν να εξουδετερώσουν, κι ως εκ τούτου οι μύθοι για φρικαλεότητες που διαπράττονταν από αέρος είχαν επιπρόσθετη αξία, καθώς παρείχαν το σημείο εισόδου για την ξένη στρατιωτική επέμβαση, η οποία και υπερέβη κατά πολύ οποιαδήποτε εντολή για ‘προστασία αμάχων’.

Ο David Kirpatrick των The New York Times, ήδη από τις 21 Μαρτίου επιβεβαίωνε οτι, ‘οι εξεγερμένοι δεν δεσμεύονται ιδιαίτερα από την αλήθεια όταν διαμορφώνουν την προπαγάνδα τους, προβάλλοντας ανύπαρκτες νίκες στο πεδίο της μάχης, ισχυριζόμενοι οτι εξακολουθούσαν να μάχονται σε μία πολη-κλειδί ημέρες αφότου η πόλη είχε πέσει στις δυνάμεις του Καντάφι, και επινοώντας παραφουσκωμένες καταγγελίες για την βάρβαρη συμπεριφορά του’. Αυτές οι ‘παραφουσκωμένες καταγγελίες’ είναι που έγιναν αναπόσπαστο μέρος του ιμπεριαλιστικού φολκλόρ σχετικά με τα γεγονότα στη Λιβύη, το οποίο και βόλευε την δυτική επέμβαση. Το πλήθος των δημοσιογράφων στη Βεγγάζη σπάνια αμφισβητούσε ή αντέκρουε αυτούς που τους φιλοξενούσαν.

3. Σώστε τη Βεγγάζη

Αυτό το άρθρο γράφεται καθώς οι δυνάμεις της λιβυκής αντιπολίτευσης βαδίζουν προς τη Σύρτη και τη Σάμπχα, τα δύο τελευταία απομένοντα προπύργια της κυβέρνησης του Καντάφι, με δυσοίωνες προειδοποιήσεις προς τον πληθυσμό να παραδοθεί ή ν’αντιμετωπίσει τις συνέπειες. Προφανώς, η Βεγγάζη έγινε κάτι σαν ‘ιερή πόλη’ στη διεθνή συζήτηση που κυριαρχείται από τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Η Βεγγάζη ήταν η μοναδική πόλη στον πλανήτη που έπρεπε να παραμείνει ανέγγιχτη. Ήταν κάτι σαν άγιος τόπος. Η Τρίπολη? Η Σύρτη? Η Σάμπχα? Αυτές μπορούν να θυσιαστούν καθώς όλοι κοιτάζουμε, χωρίς ίχνος διαμαρτυρίας από οποιονδήποτε εμπλεκόμενο – κι αυτό ακόμα και τη στιγμή που λαμβάνουμε τις πρώτες αναφορές για το πώς η αντιπολίτευση έχει σφαγιάσει κόσμο στην Τρίπολη.

Ας επιστρέψουμε στο μύθο της Βεγγάζης.

Αν περιμέναμε άλλη μια μέρα,’, είπε ο Μπαράκ Ομπάμα στο που περιείχε φορτηγά και ασθενοφόρα, και που ήταν σαφές οτι δεν επρόκειτο να καταστρέψει ούτε να καταλάβει τη Βεγγάζη.

Πέρα από την ‘παραφουσκωμένη ρητορεία’ του Καντάφι, την οποία οι ΗΠΑ γρήγορα αγνοούν όταν τους βολεύει, δεν έχει παρουσιαστεί μέχρι σήμερα κανένα στοιχείο που να δείχνει οτι η Βεγγάζη θα έβλεπε το χαμό ‘δεκάδων χιλιάδων’ ζωών, όπως ισχυρίστηκαν οι Ομπάμα, Κάμερον και Σαρκοζύ. Αυτό εξηγήθηκε καλύτερα από τον καθηγητή Άλαν Κούπερμαν στο ‘Ψευδές πρόσχημα για τον πόλεμο στη Λιβύη?’:

Η καλύτερη απόδειξη για το οτι ο Καντάφι δεν σχεδίαζε γενοκτονία στη Βεγγάζη είναι το γεγονός οτι δεν τη διέπραξε στις άλλες πόλεις που είχε επανακαταλάβει είτε ολοκληρωτικά είτε μερικά – μεταξύ τους οι Ζαουίγια, η Μισουράτα και η Αζνταμπίγια, οι οποίες μαζί έχουν περισσότερο πληθυσμό από τη Βεγγάζη…Οι ενέργειες του Καντάφι δεν είχαν καμμιά σχέση με τη Ρουάντα, το Νταρφούρ, το Κονγκό, τη Βοσνία και άλλα φονικά πεδία…Παρά τα πανταχού παρόντα κινητά τηλέφωνα εξοπλισμένα με κάμερες και βίντεο, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο για μια εσκεμμένη σφαγή…Ούτε απείλησε ποτέ ο Καντάφι σφαγή αμάχων στη Βεγγάζη, όπως κατήγγειλε ο Ομπάμα. Η προειδοποίηση ‘χωρίς έλεος’, στις 17 Μαρτίου, στοχοποιούσε μόνο τους αντάρτες, όπως αναφέρθηκε στους New York Times, που σημείωσαν οτι ο ηγέτης της Λιβύης υποσχέθηκε αμνηστία γι’αυτούς που ‘θα πετάξουν τα όπλα τους’. Ο Καντάφι έφτασε στο σημείο να προσφέρει στους αντάρτες μια έξοδο διαφυγής και ανοιχτά σύνορα στην Αίγυπτο, ώστε να αποφευχθεί μια ‘μάχη μέχρι τέλους’.

Κατά τραγική ειρωνεία, τα στοιχεία που υπάρχουν για σφαγές που διαπράχθηκαν και από τις δύο πλευρές, βρίσκονται σήμερα στην Τρίπολη αυτές τις μέρες, μήνες αφότου το ΝΑΤΟ επέβαλλε τα στρατιωτικά του μέσα προκειμένου να ‘σώσει ζωές’. Φόνοι αντιποίνων αναφέρονται καθημερινά με αυξανόμενη συχνότητα, περιλαμβανομένης της ολοκληρωτικής σφαγής των μαύρων Λίβυων και των Αφρικανών μεταναστών από τις δυνάμεις των ανταρτών. Άλλη μια τραγική ειρωνεία: στη Βεγγάζη, την οποία έχουν υπό τον έλεγχό τους για μήνες τώρα οι εξεγερμένοι και ενώ οι δυνάμεις του Καντάφι έχουν από καιρό απωθηθεί, η βία τελικά δεν αποτράπηκε:

Φόνοι για αντίποινα έχουν αναφερθεί και εκεί – περισσότερα στο σημείο 6 παρακάτω.

4. Αφρικανοί μισθοφόροι

Ο Patrick Cockburn συνόψισε την πρακτική χρησιμότητα του μύθου του ‘Αφρικανού μισθοφόρου’ και το πλαίσιο στο οποίο δημιουργήθηκε: ‘Από τον Φεβρουάριο, οι αντάρτες, συχνά υποστηριζόμενοι από ξένες δυνάμεις, ισχυρίζονταν οτι η μάχη ήταν μεταξύ του Καντάφι και της οικογένειάς του απ’τη μια, και του λιβυκού λαού από την άλλη. Η εξήγησή τους για τις πολυπληθείς φιλο-κανταφικές δυνάμεις ήταν οτι όλοι τους ήταν μισθοφόροι, κυρίως από τη μαύρη Αφρική, των οποίων το μόνο κίνητρο ήταν τα χρήματα.’ Όπως σημειώνει, οι μαύροι αιχμάλωτοι επιδεικνύονταν στα ΜΜΕ (κάτι που είναι παραβίαση της Σύμβασης της Γενεύης), αλλά η Διεθνής Αμνηστία αργότερα ανακάλυψε οτι όλοι οι κρατούμενοι είχαν υποτίθεται απελευθερωθεί καθώς κανείς απ’αυτούς δεν ήταν μαχητής, αλλά μάλλον επρόκειτο για εργάτες χωρίς χαρτιά από το Μαλί, το Τσαντ και τη δυτική Αφρική. Ο μύθος χρησίμευε στην αντιπολίτευση για να επιμένει οτι αυτός οπ όλεμος ήταν ‘ανάμεσα στον Καντάφι και το λιβυκό λαό’, λες και δεν είχε καθόλου ντόπια υποστήριξη – μια απόλυτη και εξωπραγματική επινόηση που θα πίστευε κανείς οτι μόνο μικρά παιδιά θα μπορούσαν να πιστέψουν σε μια τόσο φανταστική ιστορία. Ο μύθος χρησιμεύει επίσης στο να ενισχύει την επιθυμητή ρήξη ανάμεσα στη ‘Νέα Λιβύη’ και τον Παναφρικανισμό, επανευθυγραμμίζοντας τη Λιβύη με την Ευρώπη και τον ‘σύγχρονο κόσμο’, κάτι που μερικοί από την αντιπολίτευση τόσο ανοιχτά επιθυμούν.

Ο μύθος του ‘Αφρικανού μισθοφόρου’, καθώς εφαρμόζεται με θανατηφόρες, ρατσιστικές πρακτικές, είναι ένα γεγονός που παραδόξως έχει ταυτόχρονα τεκμηριωθεί και αγνοηθεί. Μήνες πριν είχα κάνει μια εκτενή επισκόπηση για το ρόλο των εμπορικών ΜΜΕ, με πρωτεργάτη το Αλ Τζαζίρα, όπως επίσης και για τη διασπορά μέσω των ‘social media’, στη δημιουργία του Αφρικανού μισθοφόρου. Ανάμεσα στις εξαιρέσεις από τον κανόνα της δαιμονοποιήσης των υπο-σαχάριων Αφρικανών και των μαύρων Λίβυων, και που αντιθέτως τεκμηρίωνε την κακοποίηση αυτών των πολιτών, ήταν οι Los Angeles Times και η οργάνωση Human Rights Watch, η οποία δεν βρήκε κανένα στοιχείο για οποιουσδήποτε μισθοφόρους στην ανατολική Λιβύη (αντικρούοντας πλήρως τους ισχυρισμούς που παρουσιάζονταν σαν αλήθειες από το Αλ Αραμπίγια και τον Telegraph, καθώς επίσης και από άλλους όπως το TIME και ο Guardian). Σε μια σπάνια παρέκβαση από την προπαγάνδα περί της απειλής των μαύρων μισθοφόρων που το ίδιο το Αλ Τζαζίρα και οι δημοσογράφοι του βοήθησαν ενεργά να διαδοθεί, το Αλ Τζαζίρα παρουσίασε ένα και μόνο ρεπορτάζ που εστίαζε στις ληστείες, τους φόνους και τις απαγωγές μαύρων κατοίκων στην ανατολική Λιβύη.

(τώρα βέβαια που το CBS, το Channel 4 και άλλοι διαπιστώνουν το ρατσισμό, το Αλ Τζαζίρα προσπαθεί αμφίθυμα να επιδείξει κάποιο ενδιαφέρον). Τέλος, υπάρχει μια αυξανόμενη αναγνώριση αυτού του γεγονότος της συνέργειας των ΜΜΕ στη ρατσιστική ενοχοποίηση των αμάχων θυμάτων των ανταρτών – βλέπε στο FAIR:

‘Οι New York Times αναδεικνύουν τους ‘ρατσιστικούς τόνους’ της λιβυκής παραπληροφόρησης την οποία βοήθησαν να διαδοθεί’.

Η ρατσιστική στοχοποίηση και οι φόνοι μαύρων Λίβυων και υποσαχάριων Αφρικανών συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Οι Patrick Cockburn και Kim Sengupta μιλάνε για την πρόσφατη ανακάλυψη μιας μάζας ‘πτωμάτων30 ανδρών σε αποσύνθεση, σχεδόν όλοι τους μαύροι και πολλοί με χειροπέδες, σφαγμένοι καθώς κείτονταν σε φορεία και ακόμα μέσα σε ένα ασθενοφόρο στην κεντρική Τρίπολη’. Ακόμα κι όταν μας δείχναν βίντεο με τα εκατοντάδες πτώματα στο νοσοκομείο του Αμπού Σαλήμ, το BBC δεν τολμά να επισημάνει το γεγονός οτι τα περισσότερα ανήκουν εμφανώς σε μαύρους ανθρώπους, και φτάνει να αναρωτιέται για το ποιός μπορεί να τους είχε σκοτώσει. Αυτό δεν αποτελεί ερώτημα για τις αντι-κανταφικές δυνάμεις που μιλάνε με τον Sengupta: ‘Έλα να δεις. Είναι μαύροι, Αφρικανοί, τους προσέλαβε ο Καντάφι, μισθοφόροι.’, φώναξε ο Ahmed Bin Sabri, σηκώνοντας την τέντα για να δείξει το πτώμα ενός νεκρού ασθενή, το γκρίζο μπλουζάκι του λερωμένο σκούρο κόκκινο απ’το αίμα, ο ορός να τρέχει στο χέρι του που ήταν γεμάτο μύγες. Γιατί είχε εκτελεστεί ένας τραυματίας που βρισκόταν σε θεραπεία?’ Πρόσφατα ρεπορτάζ αποκάλυπταν οτι οι αντάρτες προέβαιναν σε εθνικές εκκαθαρίσεις εναντίον μαύρων Λίβυων στην Ταβέργκα, αποκαλούσαν τους εαυτούς τους ‘η ταξιαρχία για την εκκαθάριση των σκλάβων και του μαύρου δέρματος’, και ορκίζονταν οτι στη ‘νέα Λιβύη’ οι μαύροι από την Ταβέργκα θα αποκλείονταν από τις υπηρεσίες υγείας και τα σχολεία στη διπλανή Μισουράτα, από όπου οι μαύροι Λίβυοι είχαν ήδη εκτοπιστεί από τους αντάρτες. Πρόσφατα, η Human Rights Watch ανέφερε: ‘Σκουρόχρωμοι Λίβυοι και υποσαχάριοι Αφρικανοί αντιμετωπίζουν συγκεκριμένους κινδύνους επειδή οι δυνάμεις των ανταρτών και άλλες ένοπλες ομάδες συχνά τους θεωρούν ως μισθοφόρους υπέρ του Καντάφι από άλλες χώρες της Αφρικής. Έχουμε δει βίαιες επιθέσεις και φόνους σε περιοχές όπου είχε αναλάβει τον έλεγχο το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο’. Η Διεθνής Αμηηστία έχει επίσης σημειώσει την ασσύμετρη κράτηση μαύρων Αφρικανών στην ελεγχόμενη από τους αντάρτες Ζαουίγια, όπως επίσης και τη στοχοποίηση άοπλων, μεταναστών εραζομένων σε φάρμες. Όπως δήλωσε πρόσφατα ο πρόεδρος της Αφρικανικής Ένωσης, Jean Ping, :’Το Μεταβατικό Συμβούλιο φαίνεται να συγχέει τους μαύρους με μισθοφόρους. Όλοι οι μαύροι είναι μισθοφόροι. Αν το κάνεις αυτό, σημαίνει οτι το ένα τρίτο του πληθυσμού της Λιβύης το οποίο αποτελείται από μαύρους είναι κι αυτοί μισθοφόροι. Σκοτώνουν ανθρώπους, απλούς εργαζόμενους, τους κακοποιούν’. (για περισσότερα, συμβουλευτείτε τη λίστα από πρόσφατες αναφορές που έχω συγκεντρώσει.)

Ο μύθος του ‘Αφρικάνου μισθοφόρου’ συνεχίζει να είναι ένας από τους πλέον κακόβουλους μύθους, και ο πλέον ρατσιστικός. Ακόμα κι αυτές τις μέρες, εφημερίδες όπως η Boston Globe άκριτα και χωρίς πολλές ερωτήσεις δείχνουν φωτογραφίες μαύρων θυμάτων ή μαύρων κρατουμένων με το άμεσο συμπέρασμα οτι πρέπει να είναι μισθοφόροι, παρά την έλλειψη οποιασδήποτε απόδειξης. Αντίθετα, μας παρέχουν συνήθως κάποια τυπική υπόθεση οτι ο Καντάφι ‘είναι γνωστό’ οτι είχε στρατολογήσει Αφρικάνους από άλλα έθνη, χωρίς καν να μπαίνουν στον κόπο να ανακαλύψουν αν αυτοί που φαίνονται στις φωτογραφίες είναι μαύροι Λίβυοι. Το λυντσάρισμα τόσο μαύρων Λίβυων όσο και Αφρικανών μεταναστών εργαζομένων από την υποσαχάρια Αφρική υπήρξε διαρκές, και δεν έτυχε ούτε κάποιας έκφρασης τυπικής ανησυχίας από τις ΗΠΑ και τα μέλη του ΝΑΤΟ, ούτε προκάλεσε κανένα ενδιαφέρον εκ μέρους του αποκαλούμενου ‘Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου’. Υπάρχουν ελάχιστες πιθανότητες να υπάρξει κάποια δικαιοσύνη για τα θύματα, όπως επίσης και ελάχιστες πιθανότητες να δοθεί ένα τέλος σ’αυτά τα φριχτά εγκλήματα που σαφώς αποτελούν μια περίπτωση εθνοκάθαρσης. Τα ΜΜΕ μόνο πρόσφατα αρχίσαν να συνειδητοποιούν κάπως περισσότερο την ανάγκη να καλύψουν αυτά τα εγκλήματα, ενώ απλά τα είχαν μπαλώσει για μήνες.

5. Μαζικοί βιασμοί με καύσιμο το Βιάγκρα.

Τα αναφερόμενα εγκλήματα και παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εκ μέρους του καθεστώτος Καντάφι είναι αρκετά απαίσια από μόνα τους, τόσο που αναρωτιέται κανείς γιατί χρειαζόταν να επινοηθούν ιστορίες, όπως οτι τα στρατεύματα του Καντάφι επιδίδονταν σε φρενίτιδα βιασμών, εξοπλισμένα με στύσεις που τροφοδοτούνταν απ’το Βιάγκρα. Ίσως η συγκεκριμένη ιστορία να διαδόθηκε επειδή είναι το είδος ιστορίας που ‘συνεπαίρνει την φαντασία του συναισθηματικά τραυματισμένου κοινού’. Αυτή η ιστορία θεωρήθηκε τόσο σοβαρή που κάποιοι άνθρωποι αρχίσαν να γράφουν στην εταιρία Pfizer για να την πείσουν να σταματήσει να πουλάει Βιάγκρα στη Λιβύη, απ’τη στιγμή που το προϊόν της φερόταν να χρησιμποιείται ως πολεμικό όπλο. Άνθρωποι που κανονικά θά’πρεπε να ξέρουν καλύτερα, εσκεμμένα παραπληροφορούσαν το διεθνές κοινό.

Η ιστορία του Βιάγκρα αρχικά διαδόθηκε από το Αλ Τζαζίρα, σε συνεργασία με τους επαναστάτες συνεταίρους του, ευνοούμενους του Καταρινού καθεστώτος που χρηματοδοτεί το Αλ Τζαζίρα. Έπειτα αναμεταδόθηκε από σχεδόν όλα τα υπόλοιπα μεγάλα δυτικά μέσα ενημέρωσης.

Ο Λούις Μορένο Οκάμπο, Γενικός Εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, εμφανίστηκε στα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης για να πει οτι υπήρχαν ‘στοιχεία’ οτι ο Καντάφι διένειμε Βιάγκρα στα στρατεύματά του ώστε να ‘ενισχύσει την πιθανότητα για βιασμούς’ και οτι ο Καντάφι είχε διατάξει τον βιασμό εκατοντάδων γυναικών. Ο Μορένο Οκάμπο επέμεινε: ‘Λαμβάνουμε πληροφορίες οτι ο ίδιος ο Καντάφι αποφάσισε να βιάσει’ και οτι ‘έχουμε πληροφορίες οτι υπήρχε μια πρακτική βιασμών στη Λιβύη εναντίον αυτών που ήταν ενάντιοι στην κυβέρνηση’. Ισχυρίστηκε επίσης οτι το Βιάγκρα είναι ‘σαν μια μασέττα’, κι οτι ‘το Βιάγκρα είναι ένα όργανο για μαζικούς βιασμούς’.

Σε μια απίστευτη δήλωση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, η αντιπρόσωπος των ΗΠΑ Σούζαν Ράις επίσης ισχυρίστηκε οτι ο Καντάφι παρείχε στα στρατεύματά του Βιάγκρα ώστε να ενθαρρύνει τους μαζικούς βιασμούς. Δεν πρόσφερε καμμία απόδειξη προς υποστήριξη του ισχυρσμού της. Όντως, πηγές από στρατιωτικές και υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ αντέκρουσαν ανοιχτά τη Ράις, λέγοντας στο NBC News οτι ‘δεν υπάρχουν στοιχεία οτι στις λιβυκές ένοπλες δυνάμεις παρέχεται Βιάγκρα και οτι εμπλέκονται σε συστηματικούς βιασμούς εναντίον γυναικών σε περιοχές των ανταρτών’. Η Ράις, από τις τάξεις των φιλελεύθερων επεμβατιστών, ήταν μία απ’αυτούς που παρότρυναν τον Ομπάμα να παρέμβει στη Λιβύη. Χρησιμοποίησε αυτό το μύθο γιατί την διευκόλυνε στο να υποστηρίξει τη θέση της στον ΟΗΕ οτι δεν υπήρχε καμμία ‘ισοδυναμία από ηθικής πλευράς’ ανάμεσα στις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εκ μέρους του Καντάφι και σ’αυτές εκ μέρους των στασιαστών.

Η ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Χίλλαρυ Κλίντον επίσης δήλωσε οτι ‘οι δυνάμεις ασφαλείας του Καντάφι και άλλες ομάδες στην περιοχή προσπαθούν να διαχωρίσουν τον κόσμο χρησιμοποιώντας βία εναντίον γυναικών και βιασμούς σαν πολεμικό όπλο, και οι ΗΠΑ το καταδικάζουν με τον πλέον αυστηρό τρόπο.’ (Μέχρι στιγμής, δεν έχει πει τίποτα σχετικά με τα ρατσιστικά λυντσαρίσματα των εξεγερμένων.)

Στις 10 Ιουνίου, ο Σερίφ Μπασσιούνι, επικεφαλής έρευνας του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε σχέση με την κατάσταση στη Λιβύη, υπονόησε οτι οι ισχυρισμοί για το Βιάγκρα και τους μαζικούς βιασμούς ήταν τμήμα μιας ‘μαζικής υστερίας’. Όντως, και οι δύο πλευρές στον πόλεμο έχουν εκτοξεύσει τις ίδιες κατηγορίες η μία εναντίον της άλλης. Ο Μπασσιούνι μίλησε επίσης στον Τύπο για την περίπτωση μιας ‘γυναίκας που ιοσχυρίσητκε οτι είχε αποστείλει 70.000 ερωτηματολόγια και είχε λάβει 60.000 απαντήσεις, από τις οποίες οι 259 ανέφεραν σεξουαλική κακοποίηση.’ Ωστόσο, όταν η ομάδα του ζήτησε να δει τα ερωτηματολόγια, δεν τα έλαβε ποτέ – ‘Αλλά γυρίζει σ’όλο τον κόσμο λέγοντας στους πάντες γι’αυτά…κι έτσι τώρα έδωσε αυτές τις πληροφορίες στον Οκάμπο, και ο Οκάμπο είναι πεπεισμένος οτι έχουμε δυνητικά 259 γυναίκες που ανταποκρίθηκαν θετικά στο ερώτημα για σεξουαλική κακοποίηση’, είπε ο Μπασσιούνι. Τόνισε επίσης οτι ‘δεν φαινόταν πιθανό αυτή η γυναίκα να ήταν σε θέση να στείλει 70.000 ερωτηματολόγια το Μάρτιο όταν οι ταχυδρομικές υπηρεσίες δεν λειτουργούσαν’. Στην πραγματικότητα, η ομάδα του Μπασσιούνι ‘ανακάλυψε μόνο τέσσερις καταγγελόμενες περιπτώσεις’ βιασμού και σεξουαλικής κακοποίησης. ‘Μπορούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα οτι υπάρχει μια συστηματική πολιτική βιασμών? Κατά την άποψή μου δεν μπορούμε’. Εκτός από τον ΟΗΕ, η Ντονατέλλα Ροβέρα της Διεθνούς Αμνηστίας είπε σε συνέντευξη στη γαλλική εφημερίδα Libération, οτι η Δ. Αμνηστία ‘δεν είχε βρει περιπτώσεις βιασμών…όχι μόνο δεν έχουμε συναντήσει οποιαδήποτε θύματα, αλλά δεν έχουμε συναντήσει καν οποιοδήποτε άτομο που να έχει συναντήσει θύματα. Όσο για τα κουτιά με Βιάγκρα που υποτίθεται είχε μοιράσει ο Καντάφι, βρέθηκαν άθικτα κοντά σε τανκ που είχαν καεί ολοσχερώς’.

Ωστόσο, αυτό δεν σταμάτησε μερικούς κατασκευαστές ειδήσεων απ’το να προσπαθούν να συντηρήσουν τις καταγγελίες για βιασμούς, σε τροποποιημένη μορφή. Το BBC πρόσθεσε άλλη μια πτυχή λίγες μόνο ημέρες αφότου ο Μπασσιούνι ταπείνωσε το ΔΠΔ και τα ΜΜΕ: το BBC τώρα κατήγγειλε οτι τα θύματα βιασμού στη Λιβύη αντιμετώπιζαν ‘φόνους για λόγους τιμής’. Αυτό ήταν καινούριο για τους λίγους Λίβυους που γνωρίζω, οι οποίοι ποτέ δεν είχαν ακούσει για φόνους τιμής στην πατρίδα τους. Οι ακαδημαϊκές μελέτες για τη Λιβύη φανερώνουν ελάχιστα ή τίποτα σχετικά μ’αυτό το φαινόμενο στη Λιβύη. Ο μύθος των φόνων για λόγους τιμής εξυπηρετεί το σκοπό να παραμείνει ζωντανή η κατηγορία περί μαζικών βιασμών: υπονοεί οτι οι γυναίκες δεν θα παρουσιάζονταν να δώσουν στοιχεία, λόγω της ντροπής. Επίσης, λίγες ημέρες αφότου μίλησε ο Μπασσιούνι, Λίβυοι αντάρτες, σε συνεργασία με το CNN, έκαναν μια τελευταία απέλπιδα προσπάθεια να διασώσουν τις καταγγελίες για βιασμούς: παρουσίασαν ένα κινητό τηλέφωνο με ένα βίντεο βιασμού, ισχυριζόμενοι οτι ανήκε σε έναν κυβερνητικό στρατιώτη. Οι άνδρες που φαίνονταν στο βίντεο φορούσαν πολιτικά. Δεν υπήρχε καμμία ένδειξη για Βιάγκρα. Δεν υπάρχει ημερομηνία στο βίντεο και δεν έχουμε ιδέα πότε γυρίστηκε ή πού. Αυτοί που παρουσίαζαν το κινητό τηλέφωνο ισχυρίστηκαν οτι υπήρχαν πολλά τέτοια βίντεο, αλλά είχαν – βολικά – καταστραφεί για να διατηρήσουν την ‘τιμή’ των θυμάτων.

6. Ευθύνη Προστασίας (R2P).

Έχοντας συμπεράνει, εσφαλμένα απ’ότι είδαμε, οτι η Λιβύη αντιμετώπιζε επικείμενη ‘γενοκτονία’ στα χέρια των δυνάμεων του Καντάφι, έγινε ευκολότερο για τις δυτικές δυνάμεις να επικαλεστούν το δόγμα του ΟΗΕ του 2005, περί Ευθύνης Προστασίας. Εντωμεταξύ, δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο αν τις ημέρες που το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ψήφιζε την απόφαση 1973 η βία στη Λιβύη είχε καν φτάσει στα ίδια επίπεδα που έχουμε δει σε Αίγυπτο, Συρία και Υεμένη. Η πιο κοινή αποστροφή που απευθύνεται στους επικριτές της επιλεκτικότητας αυτού του υποτιθέμενου ‘ανθρωπιστικού επεμβατισμού’ είναι οτι επειδή απλά η Δύση δεν μπορεί να επεμβαίνει παντού αυτό δε σημαίνει οτι δεν θα έπρεπε να επέμβει στη Λιβύη. Ίσως…αλλά και πάλι δεν εξηγεί γιατί η Λιβύη ήταν ο επιλεγμένος στόχος. Αυτό είναι ένα κρίσιμο σημείο γιατί μερικές από τις πρώιμες κριτικές του δόγματος R2P που είχαν ακουστεί στον ΟΗΕ είχαν εγείρει το ζήτημα της επιλεκτικότητας, το ποιός αποφασίζει, και γιατί καταστάσεις όπου άμαχοι στοχοποιούνται (βλέπε Γάζα) στην ουσία αγνούνται, ενώ άλλες τυχαίνουν μέγιστης προσοχής, και κατά πόσο το δόγμα R2P χρησίμευε σαν το νέο φύλλο συκής για την ηγεμονική γεωπολιτκή.

Ο μύθος εδώ είναι οτι η ξένη στρατιωτική επέμβαση είχε στο επίκεντρο ανθρωπιστικές ανησυχίες. Για να έχει ισχύ ο μύθος, θα πρέπει κανείς να αγνοεί εσκεμμένα τουλάχιστον τρεις βασικές πραγματικότητες. Έτσι θα πρέπει κανείς να αγνοεί τη νέα διαπάλη για την Αφρική, όπου τα κινεζικά συμφέροντα θεωρείται οτι ανταγωνίζονται με τη Δύση για πρόσβαση σε πόρους και πολιτική επιρροή, κάτι που η AFRICOM έχει σκοπό να αντιμετωπίσει. Ο Καντάφι αψήφησε την πρόθεση της AFRICOM να εγκαταστήσει στρατιωτικές βάσεις στην Αφρική. Η AFRICOM έκτοτε έχει εμπλακεί με άμεσο τρόπο στην επέμβαση της Λιβύης, και ειδικότερα με την επιχείρηση ‘Αυγή της Οδύσσειας’. Ο Horace Campbell επιχειρηματολόγησε οτι η ‘ανάμειξη των ΗΠΑ στους βομβαρδισμούς της Λιβύης μετατρέπεται σε τέχνασμα δημοσίων σχέσεων για την AFRICOM’ και σε ‘μια ευκαιρία να αποδοθεί αξιοπιστία στην AFRICOM υπό την κάλυψη της λιβυκής επέμβασης’. Επιπλέον, η ισχύς και η επιρροή του Καντάφι στην ήπειρο είχε επίσης αυξηθεί, μέσω παροχής βοήθειας, επενδύσεων, και μέσω μιας γκάμας προγραμμάτων που σκόπευαν στο να μειώσουν την εξάρτηση της Αφρικής από τη Δύση και να αμφισβητήσουν τους δυτικούς πολυμερείς θεσμούς, οικοδομώντας την αφρικανική ενότητα – καθιστώντας τον αντίπαλο των συμφερόντων των ΗΠΑ. Δεύτερον, θα πρέπει κανείς να αγνοεί όχι απλά το άγχος των δυτικών πετρελαϊκών συμφερόντων για τον ‘εθνικισμό των ενεργειακών πόρων’ του Καντάφι ( απειλές για επανάκτηση αυτών που είχαν κερδίσει οι πετρελαϊκές εταιρίες), ένα άγχος που τώρα εκδηλώνεται ξεκάθαρα με την εφόρμηση των ευρωπαϊκών εταιριών στη Λιβύη για να περιμαζέψουν τα λάφυρα της νίκης – αλλά θα πρέπει επίσης να αγνοεί την ανησυχία σχετικά με το τί έκανε ο Καντάφι με όλα αυτά τα έσοδα από το πετρέλαιο, υποστηρίζοντας μεγαλύτερη αφρικανική οικονομική ανεξαρτησία, και διαχρονικά στηρίζοντας κινήματα εθνικής απελευθέρωσης που αμφισβητούσαν τη δυτική ηγεμονία. Τρίτον, θα πρέπει κανείς επίσης να αγνοεί το φόβο στην Ουάσιγκτον οτι οι ΗΠΑ έχαναν τον έλεγχο της πορείας της λεγόμενης ‘Αραβικής επανάστασης’. Πώς μπορεί κανείς να λάβει υπόψιν του όλες αυτές τις πραγματικότητες και να τις συνδυάσει με αμφίβολες και επιλεκτικές ‘ανθρωπιστικές’ ανησυχίες, και κατόπιν να συμπεράνει οτι, ναι, ήταν τα ανθρώπινα δικαιώματα που είχαν τη μεγαλύτερη σημασία, είναι κάτι που φαίνεται απόλυτα απίθανο και μη πειστικό – ειδικά με το φριχτό ιστορικό του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ σε θέματα παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, και πιο πριν σε Κόσοβο και Σερβία. Η ανθρωπιστική οπτική απλά δεν είναι ούτε πιστευτή ούτε καν ελάχιστα λογική.

Αν το δόγμα R2P θεωρείται οτι βασίζεται στην ηθική υποκρισία και την αντίφαση – κάτι που πλέον έχει αποκαλυφθεί οριστικά – θα είναι ακόμα πιο δύσκολο στο μέλλον να επικαλεστεί κανείς τέτοιους κινδύνους και να αναμένει οτι θα εισακουστεί με σεβασμό. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα από τη στιγμή που πολύ λίγα έγιναν στον τομέα της διπλωματίας και των ειρηνικών διαπραγματεύσεων πριν την στρατιωτική επέμβαση – ενώ ο Ομπάμα κατηγορείται από κάποιους οτι αντέδρασε πολύ καθυστερημένα, στην πραγματικότητα υπήρξε βιασύνη για τον πόλεμο, σε ένα ρυθμό που ξεπέρασε κατά πολύ την εισβολή του Μπους στο Ιράκ. Όχι μόνο γνωρίζουμε από την ίδια την Αφρικανική Ένωση για το πώς παρεμποδίζονταν οι προσπάθειές της να επιτύχει μια ειρηνική μετάβαση, αλλά ο Ντένις Κουσίνιτς αποκαλύπτει επίσης οτι είχε λάβει πληροφορίες οτι ένας ειρηνικός διακανονισμός ήταν εφικτός, αλλά απορριπτόταν από αξιωματούχους του Στέητ Ντιπάρτμεντ. Αυτά αποτελούν αναμφισβήτητα κρίσιμες παραβιάσεις του δόγματος R2P, αποδεικνύοντας το πώς αυτά τα ιδανικά αξιοποιούνται αντίθετα για πρακτικές που ευνοούσαν τη βιαστική πορεία προς τον πόλεμο, και έναν πόλεμο που στόχευε σε αλλαγή καθεστώτος (το οποίο είναι από μόνο του παραβίαση της διεθνούς νοοθεσίας).

Δεν αποτελεί πλέον έκπληξη το οτι το R2P χρησίμεψε σαν ένας δικαιολογητικός μύθος που συχνά επέφερε τα αντίθετα από τους επίσημα διακηρυγμένους σκοπούς του. Δεν μιλάω καν για το ρόλο του Κατάρ και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων στο βομβαρδισμό της Λιβύης και τη συνδρομή τους προς τους στασιαστές – ακόμα και την ώρα που στηρίζαν τη στρατιωτική επέμβαση της Σαουδικής Αραβίας για να συντρίψει τις δημοκρατικές διαδηλώσεις στο Μπαχραίην, ούτε για την άσχημη εικόνα μιας επέμβασης που ηγείται από καταχραστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που χαίρουν ασυλίας, και που έχουν διαπράξει εγκλήματα πολέμου με πλήρη ατιμωρησία στο Κόσοβο, το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Μιλάω για μια στενότερη προσέγγιση – όπως τις τεκμηριωμένες περιπτώσεις όπου το ΝΑΤΟ όχι μόνο εσκεμμένα απέτυχε στο να προστατεύσει αμάχους στη Λιβύη, αλλά εν γνώσει του και επίτηδες τους στοχοποίησε με έναν τρόπο που αποτελεί πράξη τρομοκρατίας κατά τους πλέον επίσημους ορισμούς που χρησιμοποιούνται από τις δυτικές κυβερνήσεις.

Το ΝΑΤΟ παραδέχτηκε οτι εσκεμμένα στοχοποίησε την κρατική τηλεόραση της Λιβύης, σκοτώνοντας τρεις πολίτες δημοσιογράφους, μια κίνηση που καταδικάστηκε από διεθνείς ομοσπονδίες δημοσιογράφων ως άμεση παραβίαση ενός ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας το 2006 που απαγορεύει τις επιθέσεις εναντίον δημοσιογράφων. Ένα ελικόπτερο Απάτσι των ΗΠΑ – σε μια επανάληψη των διαβόητων φόνων στο βίντεο ‘Παράπλευρες Δολοφονίες’ – θέρισε αμάχους στην κεντρική πλατεία της Ζαουίγια, σκοτώνοντας και τον αδελφό του υπουργού επικοινωνιών μεταξύ άλλων. Εφαρμόζοντας μια αρκετά χαλαρή ερμηνεία του τί αποτελεί ‘εγκαταστάσεις ελέγχου και διοίκησης’, το ΝΑΤΟ στοχοποίησε το χώρο μιας κατοικίας αμάχων, με αποτέλεσμα το θάνατο μελών της οικογένειας του Καντάφι, μεταξύ αυτών και τριών εγγονιών. Σαν για να προστατεύσουν το μύθο της ‘προστασίας αμάχων’ και της κατάφωρης αντίφασης ενός ‘πολέμου για τα ανθρώπινα δικαιώματα’, τα μεγαλύτερα ειδησεογραφικά ΜΜΕ συχνά παρέμεναν σιωπηλά σχετικά με τους θανάτους αμάχων από βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ. Το δόγμα R2P υπήρξε αόρατο όταν επρόκειτο για αμάχους που στοχοποιούνται από το ΝΑΤΟ.

Αναφορικά με την αποτυχία της ‘προστασίας αμάχων’, με τρόπο που αποτελεί στην ουσία διεθνές αδίκημα, έχουμε τις πολυάριθμες αναφορές για τα ΝΑΤΟϊκά πλοία που αγνοούσαν τις εκκλήσεις για βοήθεια από σκάφη με μετανάστες στη Μεσόγειο που διέφευγαν από τη Λιβύη. Το Μάϊο, 61 Αφρικάνοι πρόσφυγες πέθαναν σε ένα σκάφος, παρά το γεγονός οτι είχαν επαφή με πλοία που ανήκαν σε χώρες μέλη του ΝΑΤΟ. Σε επανάληψη της ίδιας κατάστασης, δεκάδες πέθαναν στις αρχές Αυγούστου σε ένα άλλο σκάφος. Στην πράξη, υπό τη βάρδια του ΝΑΤΟ, τουλάχιστον 1.500 πρόσφυγες που διέφευγαν από τη Λιβύη έχασαν τη ζωή τους στη θάλασσα από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος. Ήταν κυρίως υπο-σαχάριοι Αφρικάνοι, και οι θάνατοί τους υπήρξαν πολλαπλάσιοι από αυτούς που σημειώθηκαν στη Βεγγάζη κατά τις διαδηλώσεις.

Το δόγμα R2P υπήρξε παντελώς απόν γι’αυτούς τους ανθρώπους.

Το ΝΑΤΟ ανέπτυξε μια παράδοξη διαστρεβλωμένη ορολογία για τη Λιβύη, σχεδιασμένη ωστε να απαλάσσει τους αντάρτες από οποιαδήποτε ευθύνη διάπραξης εγκλημάτων εναντίον αμάχων, και να απαλάσσεται το ίδιο από τη λεγόμενη ευθύνη προστασίας. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, εκπρόσωποι του ΝΑΤΟ και των κυβερνήσεων των ΗΠΑ και της Ευρώπης συνεχώς απεικόνιζαν όλες τις ενέργειες των δυνάμεων του Καντάφι σαν ‘απειλές για τους αμάχους’, ακόμα κι όταν επρόκειτο για αμυντικές ενέργειες, ή για μάχες εναντίον οπλισμένων αντιπάλων. Για παράδειγμα, αυτήν την εβδομάδα ο εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ, Roland Lavoie, ‘φάνηκε να πασχίζει προκειμένου να εξηγήσει πώς τα πλήγματα του ΝΑΤΟ προστατεύαν αμάχους σ’αυτό το στάδιο της σύγκρουσης. Ερωτώμενος σχετικά με την ανακοίνωση του ΝΑΤΟ οτι είχε πλήξει 22 οπλισμένα οχήματα κοντά στη Σύρτη τη Δευτέρα, δεν ήταν σε θέση να πει με ποιόν τρόπο τα οχήματα απειλούσαν αμάχους, ή εάν βρίσκονταν εν κινήσει ή ήταν σταθμευμένα’.

Προστατεύοντας τους αντάρτες την ίδια στιγμή που ισχυρίζονταν οτι προστατεύαν αμάχους, είναι φανερό οτι το ΝΑΤΟ είχε σκοπό να μας κάνει να δούμε τους οπλισμένους αντιπάλους του Καντάφι σαν απλούς πολίτες.

Κατά ενδιαφέροντα τρόπο, στο Αφγανιστάν, όπου το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ χρηματοδοτούν, εκπαιδεύουν και εξοπλίζουν το καθεστώς Καρζάι για να επιτίθεται ‘στον ίδιο το λαό του’ (όπως κάνουν και στο Πακιστάν), οι ένοπλοι αντίπαλοι βαφτίζονται με συνέπεια ‘τρομοκράτες’ ή ‘στασιαστές’ – ακόμα κι όταν η πλειοψηφία απ’αυτούς είναι πολίτες που δεν έχουν υπηρετήσει ποτέ σε οποιονδήποτε επίσημο στρατό. Είναι στασιαστές στο Αφγανιστάν, και οι θάνατοί τους στα χέρια του ΝΑΤΟ καταχωρίζονται ξεχωριστά από τις απώλειες αμάχων. Με κάποιο μαγικό τρόπο, στη Λιβύη, είναι όλοι τους ‘άμαχοι’. Ανταποκρινόμενος στην ανακοίνωση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για την ψηφοφορία σχετικά με τη στρατιωτική επέμβαση, ένας εθελοντής μεταφραστής για τους δυτικούς ανταποκριτές στην Τρίπολη έκανε την εξής σημαντική παρατήρηση: ‘Άμαχοι που κρατάνε όπλα, και θέλετε να τους προστατεύσετε? Αυτό είναι αστείο. Εμείς είμαστε οι άμαχοι. Με εμάς τί θα γίνει?

Το ΝΑΤΟ παρέσχε στους στασιαστές στη Λιβύη μια ασπίδα ώστε να θυματοποιούν ελεύθερα άοπλους πολίτες στις περιοχές που κατόρθωναν να καταλάβουν. Δεν υπήρχε ίχνος καμμίας ‘ευθύνης προστασίας’ σ’αυτές τις περιπτώσεις. Το ΝΑΤΟ βοήθησε τους αντάρτες να αποκόψουν την Τρίπολη από προμήθειες, υποβάλλοντας τον άμαχο πληθυσμό της σε μια πολιορκία που τους στέρησε το νερό, τα τρόφιμα, τα φάρμακα και τα καύσιμα. Όταν ο Καντάφι κατηγορήθηκε οτι έκανε το ίδιο στη Μισουράτα, τα διεθνή ΜΜΕ έσπευσαν να το αναφέρουν σαν έγκλημα πολέμου. Σώστε τη Μισουράτα, σκοτώστε την Τρίπολη – όπως κι αν θέλετε να βαφτίσετε αυτήν την ‘λογική’, το ‘ανθρωπιστική’ δεν είναι η αποδεκτή επιλογή.

Αφήνοντας κατά μέρος τα τεκμηριωμένα εγκλήματα των στασιαστών εναντίον μαύρων Λίβυων και Αφρικάνων μεταναστών εργαζομένων, αναφέρθηκε από τη Human Rights Watch οτι οι στασιαστές επιδίδονταν σε ‘λεηλασίες, εμπρησμούς και κακοποίηση πολιτών σε τέσσερις πρόσφατα κατειλημμένες πόλεις στη δυτική Λιβύη’. Στη Βεγγάζη, την οποία έχουν υπό τον έλεγχό τους οι στασιαστές για αρκετούς μήνες, οι New York Times έχουν αναφέρει εκδικητικούς φόνους έως και το Μάϊο, ενώ η Διεθνής Αμνηστία ανέφερε το ίδιο στα τελη Ιουνίου, και κατηγόρησε το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο των στασιαστών. Η ευθύνη προστασίας? Τώρα πλέον ακούγεται σαν κάτι άξιο άγριου χλευασμού.

7. Καντάφι – ο Δαίμονας.

Αναλόγως της οπτικής που έχει ο καθένας, ο Καντάφι είναι είτε ένας ηρωικός επαναστάτης, κι έτσι η δαιμονοποίησή του από τη Δύση είναι ακραία, ή ο Καντάφι είναι ένας πραγματικά πολύ κακός άνθρωπος, οπότε σ’αυτήν την περίπτωση η δαιμονοποίηση είναι και αχρείαστη και παράλογη. Ο μύθος εδώ είναι οτι η εξουσία του Καντάφι χαρακτηριζόταν εξ’ολοκλήρου από φρικαλεότητες – είναι απόλυτα σατανικός, χωρίς τίποτα να τον εξιλεώνει, και οποιοσδήποτε κατηγορείται σαν ‘οπαδός του Καντάφι’ θα πρέπει κατά κάποιο τρόπο να αισθάνεται περισσότερη ντροπή απ’αυτούς που ανοικτά υποστηρίζουν το ΝΑΤΟ. Αυτή η δυαδική απολυτότητα στα χειρότερά της – πραγματικά,κανείς δεν επέτρεπε καν την δυνατότητα μερικοί να μην υποστηρίζουν ούτε τον Καντάφι, ούτε τους στασιαστές, ούτε το ΝΑΤΟ. Όλοι ήταν αναγκασμένοι να συνταχθούν με ένα απ’αυτά τα στρατόπεδα, χωρίς εξαιρέσεις. Το αποτέλεσμα ήταν ένας πλαστός διάλογος, κυριαρχούμενος από φανατικούς της μιας πλευράς ή της άλλης. Αυτό που παραλείφθηκε απ’τη συζήτηση ήταν η αναγνώριση του προφανούς: όσο κι αν ο Καντάφι τα ‘είχε βρει’ με τη Δύση την τελευταία δεκαετία, οι δυνάμεις του πολεμούσαν αυτή τη στιγμή εναντίον μιας κατάληψης της χώρας καθοδηγούμενης απ’το ΝΑΤΟ.

Το άλλο αποτέλεσμα ήταν η εκπτώχευση της ιστορικής συνείδησης, και η υποβάθμιση πιο σύνθετων αποτιμήσεων του πλήρους εύρους του ιστορικού του Καντάφι.

Αυτό θα βοηθούσε να εξηγηθεί γιατί μερικοί δεν έσπευσαν να καταδικάσουν και να τον αποκηρύξουν (χωρίς να χρειάζεται να καταφεύγει κανείς σε απλοϊκές και παιδιάστικες καρικατούρες σε σχέση με τα κίνητρά τους).

Την ώρα που ακόμα κι ο Glenn Greenwald αισθάνεται την ανάγκη να δηλώσει υπάκουα οτι ‘κανένα ανθρώπινο πλάσμα με αξιοπρέπια δεν θα ήταν δυνατόν να τρέφει οποιαδήποτε συμπάθεια για τον Καντάφι’, έχω γνωρίσει ‘ανθρώπινα πλάσματα με αξιοπρέπεια’ στη Νικαράγουα, το Τρινιντάντ, τον Άγιο Δομήνικο, και ακόμα μεταξύ των Μόχωκ στο Μόντρεαλ που πραγματικά εκτιμούν αρκετά την υποστήριξη του Καντάφι – για να μην αναφέρουμε την υποστήριξή του για διάφορα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, συμπεριλαμαβανομένου του αγώνα εναντίον του Απαρτχάϊντ στη Νότια Αφρική. Το καθεστώς του Καντάφι έχει πολλές όψεις: άλλες είναι αυτές που βλέπουν οι εσωτερικοί αντίπαλοί του, άλλες βλέπουν αυτοί που έλαβαν τη βοήθειά του, κι άλλες είναι αυτές που έκαναν το είδος των Μπερλουσκόνι, Σαρκοζύ, Κοντολίζα Ράις, Χίλλαρυ Κλίντον και Μπαράκ Ομπάμα να χαμογελά.

Υπάρχουν πολλές όψεις και όλες τους είναι ταυτόχρονα αληθινές. Κάποιοι αρνούνται να απαρνηθούν τον Κνατάφι, να ‘απολογηθούν’ για τη φιλία του προς αυτούς, όσο κακόγουστο, αναξιοπρεπή και ντροπιαστικό κι αν μερικοί άλλοι ‘προοδευτικοί’ τον θεωρούν. Αυτό είναι άξιο σεβασμού, αντίθετα με αυτό το ομαδικό λυντσάρισμα που τώρα είναι στη μόδα, και που υποβαθμίζει το έυρος των διαφορετικών τοποθετήσεων σε μία παιδιάστικη κατηγορία: ‘υποστηρίζεις έναν δικτάτορα’. Κατά ειρωνικό τρόπο, υποστηρίζουμε αρκετούς δικτάτορες, με τα ίδια μας τα δολλάρια απ’τους φόρους, και συνήθως δεν απολογούμαστε γι’αυτό το γεγονός.

Μιλώντας για το εύρος της ιστορίας του Καντάφι, θα έπρεπε ν’αντιστέκεται κανείς στον πειρασμό των απλοϊκών, αναθεωρητικών αφαιρέσεων. Μερικοί ίσως να σημείωναν οτι ακόμα και σήμερα, η ιστοσελίδα του Στέητ Ντιπάρτμεντ των ΗΠΑ για τη Λιβύη εξακολουθεί να παραπέμπει σε μια Βιβλιοθήκη Μελέτης Χώρας του Κονγκρέσσου για τη Λιβύη, που αναφέρει μερικά από τα πολλά επιτεύγματα της κυβέρνησης του Καντάφι στον τομέα της κοινωνικής πρόνοιας, στους τομείς της ιατρικής περίθαλψης, της δημόσιας στέγασης, και της εκπαίδευσης. Επιπρόσθετα, οι Λίβυοι έχουν τον υψηλότερο βαθμό αλφαβητισμού στην Αφρική (βλέπε UNDP, σελ. 171) και η Λιβύη είναι το μοναδικό αφρικανικό έθνος με υψηλή κατάταξη στον δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης του ΟΗΕ. Ακόμα και το BBC αναγνώρισε αυτά τα επιτεύγματα.

Οι γυναίκες στη Λιβύη είναι ελεύθερες να εργάζονται και να ντύνονται όπως θέλουν, υποκείμενες βέβαια στους οικογενειακούς περιορισμούς. Το προσδόκιμο ζωής είναι στα 70. Και το κατά κεφαλήν εισόδημα – αν και όχι όσο υψηλό όσο θα περίμενε κανείς δεδομένου του πετρελαϊκού πλούτου της Λιβύης και του σχετικά μικρού πληθυσμού της στα 6,5 εκατομμύρια – υπολογίζεται σε 12.000$, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα. Ο αναλφαβητισμός έχει σχεδόν εξαλειφθεί, όπως και οι άστεγοι – ένα χρόνιο πρόβλημα την εποχή πριν τον Καντάφι, όταν παράγκες από λαμαρίνες στιγμάτιζαν πολλά αστικά κέντρα της χώρας’.

Οπότε αν κάποιος υποστηρίζει την δωρεάν ιατρική περίθαλψη, αυτό σημαίνει οτι υποστηρίζει τη δικτατορία? Και αν ‘ο δικτάτορας’ χρηματοδοτεί τη δημόσια στέγαση και επιδοτεί τα εισοδήματα, θα πρέπει απλά να διαγράψουμε αυτά τα δεδομένα από τη μνήμη μας?

8. Μαχητές της Ελευθερίας – Οι Άγγελοι.

Το συμπλήρωμα της δαιμονοπίησης του Καντάφι ήταν η αγιοποίηση των ‘εξεγερμένων’.

Ο σκοπός μου εδώ δεν είναι να αντικρούσω το μύθο δια της αντιστροφής, και να δαιμονοποιήσω όλους τους αντιπάλους του Καντάφι, οι οποίοι έχουν αρκετά σοβαρά και θεμιτά παράπονα, και σε μεγάλο βαθμό υπέστησαν κι αυτοί πολλά. Αντίθετα μ’ενδιαφέρει το πώς ‘εμείς’, στο Βορειοατλαντικό τμήμα της εξίσωσης, τους έχουμε κατασκευάσει με τρόπο που να βολεύει την επέμβασή μας. Ένας τυπικός τρόπος, επαναλαμβανόμενος με διάφορες παραλλαγές σε μια ευρεία γκάμα μέσων ενημέρωσης, αλλά και από εκπροσώπους της κυβέρνησης των ΗΠΑ, βρίσκεται στην απεικόνιση των ανταρτών από τους New York Times ως ‘κοσμικών επαγγελματιών – δικηγόρων, ακαδημαϊκών, επιχειρηματιών – οι οποίοι μιλάνε για δημοκρατία, διαφάνεια, ανθρώπινα δικαιώματα και εφαρμογή των νόμων’. Η καταγραφή των επαγγελμάτων που είναι οικεία στην αμερικάνικη μεσαία τάξη και που τα σέβεται, στοχεύει στο να εμπνεύσει μια κοινή αίσθηση ταύτισης μεταξύ των αναγνωστών και της λιβυκής αντιπολίτευσης, ειδικά όταν αναλογιζόμαστε οτι οι δυνάμεις του σκότους βρίσκονται με την πλευρά του Καντάφι: τα κυριότερα ‘επαγγέλματα’ που βρίσκουμε από εκεί είναι του βασανιστή, του τρομοκράτη και του Αφρικάνου μισθοφόρου.

Για πολλές εβδομάδες ήταν σχεδόν αδύνατον για τους ανταποκριτές που είχαν ενσωματωθεί με το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο των εξεγερμένων στη Βεγγάζη ν’αρχίσουν καν να παρέχουν κάποια περιγραφή του ποιοί αποτελούσαν το αντι-κανταφικό κίνημα, αν ήταν μια οργάνωση ή πολλές ομάδες, ποιοί ήταν οι στόχοι τους, κ.ο.κ. Το κοινό μοτίβο στα ρεπορτάζ ήταν αυτό που εμφάνιζε την εξέγερση ως απόλυτα αυθόρμητη και τοπική – το οποίο μπορεί και να ισχύει εν μέρει, και μπορεί επίσης να είναι μια υπερ-απλοποίηση. Ανάμεσα στα ρεπορτάζ που περιέπλεξαν σημαντικά την εικόνα ήταν αυτά που έκαναν λόγο για τους δεσμούς της CIA με τους στασιαστές (για περισσότερα εδώ, εδώ, εδώ και εδώ). Άλλοι τόνιζαν το ρόλο του National Endowment For Democracy, του International Republican Institute, του National Democratic Institute και της USAID, τα οποία είχαν δραστηροποιηθεί στη Λιβύη από το 2005. Άλλες αναφορές περιέγραφαν λεπτομερώς το ρόλο των διαφόρων οργανώσεων των εξόριστων, και τέλος, άλλες για τον δραστικό ρόλο των πολιτοφυλακών από ‘ριζοσπάστες ισλαμιστές’ που ήταν ενταγμένες στην ανταρσία, με μερικούς να σημειώνουν τη σύνδεση με την Αλ Κάιντα.

Κάποιοι αισθάνονται την ανάγκη να βρίσκονται στη μεριά των ‘καλών’, ειδικά καθώς ούτε το Ιράκ ούτε το Αφγανιστάν προσφέρουν οποιαδήποτε αίσθηση ηθικιστικής δικαίωσης. Οι Αμερικάνοι θέλουν ο κόσμος να τους βλέπει ως αγαθοποιούς, σαν όχι μόνο αναντικατάστατους, αλλά και σαν άμωμους. Δεν θα επιθυμούσαν τίποτα περισσότερο απ’το να τους δούν να εξιλεώνονται για τις αμαρτίες τους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Αυτή είναι μια σημαντική στιγμή, όπου ο κακός επιτέλους ξαναβρίσκεται από την άλλη πλευρά. Ένας κόσμος που είναι ασφαλής για την Αμερική είναι ένας κοσμος ανασφαλής για το κακό. Η μπάντα προχωράει, το κονφετί πετάει, την ξέρετε την εικόνα.

9. Νίκη για τον λαό της Λιβύης.

Το να λέει κανείς οτι η τωρινή αλλαγή στη Λιβύη αντιπροσωπεύει μια νίκη του λιβυκού λαού που παίρνει τις τύχες του στα χέρια του είναι, στην καλύτερη περίπτωση, μια υπεραπλοποίηση που αποκρυβει το εύρος των συμφερόντων που εμπλέκονταν από την αρχή στη διαμόρφωση και την καθοδήγηση της τροπής που πήραν τα γεγονότα στο έδαφος, και αγνοεί το γεγονός οτι για το μεγαλύτερο διάστημα του πολέμου ο Καντάφι ήταν σε θέση να βασίζεται σε μια ισχυρή βάση λαϊκής στήριξης. Ήδη στις 25 Φεβρουαρίου, μόλις μια εβδομάδα μετά τις πρώτες διαδηλώσεις στους δρόμους, ο Σαρκοζύ είχε ήδη αποφασίσει οτι ‘ο Καντάφι πρέπει να φύγει’. Στις 28 Φεβρουαρίου, ο Ντέηβιντ Κάμερον άρχισε να επεξεργάζεται μια πρόταση για εφαρμογή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων – κι αυτές οι ανακοινώσεις γίνονταν χωρίς καμμιά απόπειρα για διάλογο και διπλωματία. Στις 30 Μαρτίου, οι New York Times ανέφεραν οτι για ‘αρκετές εβδομάδες’ υπάλληλοι της CIA είχαν δραστηροποιηθεί στη Λιβύη, το οποίο σήμαινε οτι βρίσκονταν εκεί από τα μέσα Φεβρουαρίου, δηλαδή, όταν ξεκίνησαν οι διαδηλώσεις – και ακολούθως συναντήθηκαν εντός της Λιβύης με ‘δεκάδες αξιωματικούς των βρετανικών ειδικών δυνάμεων και της υπηρεσίας πληροφοριών MI6’. Οι New York Times ανέφεραν επίσης στο ίδιο άρθρο οτι ‘αρκετές εβδομάδες’ πριν (ξανά, γύρω στα μέσα Φεβρουαρίου), ο πρόεδρος Ομπάμα ‘υπέγραψε μυστικό έγγραφο που εξουσιοδοτούσε τη CIA να παρέσχει όπλα και άλλη υποστήριξη στους Λίβυους αντάρτες’, με αυτήν την ‘άλλη υποστήριξη’ να περιλαμβάνει μια ποικιλία πιθανών ‘μυστικών ενεργειών’. Η USAID είχε ήδη στείλει μια ομάδα στη Λιβύη από τις αρχές Μαρτίου. Στα τέλη Μαρτίου ο Ομπάμα δήλωσε δημόσια οτι ο στόχος ήταν η ανατροπή του Καντάφι. Με μια πολύ ύποπτη διατύπωση, ‘ένας σημαντικός αξιωματούχος των ΗΠΑ είπε οτι η διοίκηση έλπιζε οτι η λιβυκή εξέγερση θα εξελισσόταν ‘οργανικά’, όπως αυτές στην Τυνησία και την Αίγυπτο, χωρίς την ανάγκη για ξένη επέμβαση’ – κάτι που ακούγεται ακριβώς σαν τη δήλωση που θα έκανε κάποιος εάν κάτι έχει ξεκινήσει με μη-‘οργανικό’ τρόπο, και αν συγκρίνοντας τα γεγονότα στη Λιβύη σε σχέση με αυτά της Τυνησίας και της Αιγύπτου διαπιστώνει ένα δυνητικό έλλειμμα νομιμοποίησης. Ωστόσο στις 14 Μαρτίου ο Abdel Hafeez Goga του Μεταβατικού Συμβουλίου δήλωσε οτι είμαστε ικανοί να πάρουμε τον έλεγχο όλης της Λιβύης, αλλά μόνο εφόσον επιβληθεί μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων’ – το οποίο εξακολουθεί να μην ισχύει ακόμα και έξι μήνες μετά.

Τις τελευταίες ημέρες αποκαλύφθηκε επίσης οτι αυτό που υποτίθεται η ηγεσία των εξεγερμένων ορκιζόταν οτι θα αντιπαλέψει – παρουσία ξένων στο έδαφος – είναι στην ουσία μια πραγματικότητα επιβεβαιωμένη από το ΝΑΤΟ:

Στρατιώτες Ειδικών Δυνάμεων από τη Βρετανία, τη Γαλλία, την Ιορδανία και το Κατάρ που βρίσκονται στο έδαφος της Λιβύης έχουν αναβαθμίσει τις επιχειρήσεις στην Τρίπολη και άλλες πόλεις τις πρόσφατες ημέρες προκειμένου να βοηθήσουν τις δυνάμεις των εξεγερμένων καθώς επιχειρούσαν την τελική τους προέλαση εναντίον του καθεστώτος Καντάφι’. Αυτή, όπως και άλλες περιγραφές, αγγίζουν μόνο την επιφάνεια του εύρους της εξωτερικής υποστήριξης που είχαν οι αντάρτες. Ο μύθος εδώ είναι οτι πρόκειται για εθνικιστές, αυτόνομους αντάρτες, ενισχυμένους αποκλειστικά από τη λαίκή υποστήριξη.

Αυτή τη στιγμή, οι υποστηρικτές του πολέμου ανακηρύσσουν την επέμβαση ως ‘επιτυχία’. Θά’πρεπε να σημειωθεί οτι υπήρξε άλλη μια περίπτωση όπου μια αεροπορική εκστρατεία που εξαπολύθηκε για να στηρίξει ντόπιες οπλισμένες πολιτοφυλακές στο έδαφος, με τη μυστική συνδρομή Αμερικάνων στρατιωτικών υπαλλήλων, κατόρθωσε επίσης να ανατρέψει ένα άλλο καθεστώς, και πολύ πιο γρήγορα. Αυτή η περίπτωση ήταν το Αφγανιστάν.

Επιτυχία.

10. Ήττα για την ‘Αριστερά’.

Σαν μια αναπαράσταση της συνταγής των άρθρων που καταδικάζαν ‘την Αριστερά’ τις ημέρες των διαδηλώσεων για τις εκλογές στο Ιράν το 2009 (βλέπε για παράδειγμα τους Χαμίντ Νταμπασί και Σλαβόι Ζίζεκ), ο πόλεμος στη Λιβύη για άλλη μια φορά φαίνεται οτι προσέφερε μια ευκαιρία για στοχοποίηση της Αριστεράς, σχεδόν σαν αυτό να ήταν στην κορυφή της ατζέντας – σαν η ‘Αριστερά’ να ήταν το πρόβλημα προς επίλυση. Εδώ βλέπουμε άρθρα, σε διάφορα στάδια πνευματικής και πολιτικής χρεοκοπίας, από τον Χουάν Κόουλ (βλέπε μερικές από τις απαντήσεις: ‘Η περίπτωση του Καθηγητή Χουάν Κόουλ’, ‘Μια ανοιχτή επιστολή προς τον Καθηγητή Χουάν Κόουλ: απαντώντας στον λίβελλο’, ‘Ο Καθηγητής Κόουλ ‘απαντά’ στο WSWS για τη Λιβύη: μια παραδοχή πνευματικής και πολιτικής χρεοκοπίας’), τον Γκίλμπερτ Ατσκάρ (και ειδικά αυτό), τον Ιμμάνουελ Βάλλερστάϊν, και την Έλενα Σίχαν που προφανώς κατέληξε σε μερικά από τα πιο κρίσιμα συμπεράσματά της στο αεροδρόμιο στο τέλος της πρώτης επίσκεψής της στην Τρίπολη.

Φαίνεται να υπάρχει κάποια σύγχυση σχετικά με τους ρόλους και τις ταυτότητες. Δεν υπάρχει μια ομοιογενής Αριστερά, ούτε κάποια ιδεολογική συμφωνία ανάμεσα στους αντιϊμπεριαλιστές (οι οποίοι περιλαμβάνουν και συντηρητικούς και ελευθεριακούς, ανάμεσα σε Μαρξιστές και αναρχικούς). Ούτε ήταν σε θέση η ‘αντιϊμπεριαλιστική Αριστερά’ να βλάψει κανέναν στο έδαφος, σε αντίθεση με τους πραγματικούς πρωταγωνιστές. Υπήρχαν ελάχιστες πιθανότητες οι αντι-επεμβατιστές να επηρεάσουν την εξωτερική πολιτική, η οποία είχε ήδη διαμορφωθεί στην Ουάσιγκτον πριν δημοσιευθεί οποιαδήποτε σοβαρή κριτική εναντίον της επέμβασης. Αυτά τα στοιχεία συνιστούν οτι τουλάχιστον μερικές από τις επικρίσεις έχουν κίνητρα που πηγαίνουν πολύ πέραν της Λιβύης, και που μπορεί τελικά να έχουν ελάχιστα να κάνουν με τη Λιβύη. Η πιο συνήθης κατηγορία είναι οτι κατά κάποιο τρόπο η αντιϊμπεριαλιστική Αριστερά χαϊδεύει έναν δικτάτορα. Το επιχείρημα λέει οτι αυτό βασίζεται σε εσφαλμένη ανάλυση – επικρίνοντας τη στάση του Ούγκο Τσάβεζ, ο Βάλλερστάϊν λέει οτι η ανάλυση του Τσάβεζ είναι βαθιά εσφαλμένη, και προτάσσει αυτό ανάμεσα στις επκρίσεις του: ‘Το δεύτερο σημείο που λείπει από την ανάλυση του Ούγκο Τσάβεζ είναι οτι δεν πρόκειται να υπάρξει καμμία σημαντική στρατιωτική ανάμειξη του δυτικού κόσμου στη Λιβύη’ (ναι, ξαναδιαβάαστε το). Όντως, πολλά από τα αντεπιχειρήματα που εκτοξεύονται εναντίον της αντι-επεμβατικής Αριστεράς αντηχούν ή και αναπαράγουν πλήρως τους δέκα μύθους που αποδομήθηκαν παραπάνω, και που καθιστούν την γεωπολιτική τους ανάλυση σχεδόν ολότελα λανθασμένη, και που ακολουθούν μια πολιτική που εν μέρει βασίζεται απλά σε προσωπικότητες και στις ειδήσεις της ημέρας. Αυτό καταδείχνει επίσης τη βαθειά φτώχεια των πολιτικών που εδράζονται κυρίως σε απλουστευτικές και μονόπλευρες ιδέες περί ‘ανθρωπίνων δικαιωμάτων’ και ‘προστασίας’ (βλέπε την κριτική του Ρίτσαρντ Φαλκ), και την επιτυχία του νέου στρατιωτικού ανθρωπισμού στο να απορροφά τη δυναμική της Αριστεράς. Και ένα ερώτημα επανέρχεται: αν αυτοί που εναντιώθηκαν στην επέμβαση ενοχοποιήθηκαν για παροχή μιας ηθικής ασπίδας προστασίας σε μια ‘δικτατορία’ (λες και ο ιμπεριαλισμός δεν είναι από μόνος του μια παγκόσμια δικτατορία), τότε τί να πει κανείς γι’αυτούς τους ανθρωπιστές που υποστήριξαν την άνοδο ξενοφοβικών και ρατσιστών μαχητών που με βάση πολλές αναφορές επιδίδονται σε εθνοκάθαρση? Υπάρχει τουλάχιστον κάποια αντίθεση στο ρατσισμό? Μέχρι στιγμής, το μόνο που ακούω από αυτήν την πλευρά είναι η σιωπή.

Η συνταγή της κατακεραύνωσης του αντιϊμπεριαλιστή αχυράνθρωπου αποκρύβει την απόπειρα να κατασταλεί η διαφωνία με έναν αχρείαστο πόλεμο που έχει παρατείνει και επεκτείνει τα δεινά του πληθυσμού, έχει προωθήσει τα συμφέροντα των εταιριών του πολέμου, των πολυεθνικών και των νεοφιλελεύθερων, έχει καταστρέψει τη νομιμοποίηση πολυμερών θεσμών που κάποτε ήταν αφοσιωμένοι στο σκοπό της ειρήνης στις διεθνείς σχέσεις, έχει παραβιάσει τη διεθνή νομοθεσία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, διευκόλυνε την άνοδο της ρατσιστικής βίας, ενίσχυσε τα ιμπεριαλιστικά κράτη στο να δικαιολογούν τη διαρκή τους επέκταση, παραβίασε την εσωτερική νομοθεσία, και υποβάθμισε τη συζήτηση περί ανθρωπισμού σε ένα σύνολο απλοϊκών σλόγκαν, αντανακλαστικών παρορμήσεων και φορμαλιστικών πολιτικών που ευνοούν τον πόλεμο σαν πρώτη επιλογή. Πραγματικά, η Αριστερά είναι το πρόβλημα εδώ?

Ο Maximilian Forte είναι λέκτορας στο Τμήμα Κοινωνιολογίας και Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Κονκόρντια στο Μόντρεαλ του Κανδά. Η ιστοσελίδα του βρίσκεται στη διεύθυνση http://openanthropology.org, όπως και τα προηγούμενα άρθρα του για τη Λιβύη και για άλλες όψεις του ιμπεριαλισμού.

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Οι δέκα μύθοι του πολέμου

(Από Ομπλόμωφ – ένα σχετικά εκτεταμένο κείμενο του Maximilian Forte που νομίζω οτι άξιζε μιας μετάφρασης, καθώς αποτελεί μια ψύχραιμη και ισορροπημένη ανάλυση που βάζει στη θέση τους κάποια πράγματα μέσα σ’αυτό το χυλό προπαγανδιστικής υστερίας που στην ουσία είχε αντικαταστήσει την ‘ενημέρωση’ και την ‘ανάλυση’ για τη Λιβύη όλους αυτούς τους μήνες. Εξαιρετικά χρήσιμοι και οι σύνδεσμοι που περιλαμβάνει το κείμενο.)

Νίκη για το λαό της Λιβύης?

Οι δέκα κυριότεροι μύθοι στον πόλεμο εναντίον της Λιβύης.

Του MAXIMILIAN C. FORTE

(counterpunch.org)

Απ΄τη στιγμή που ο Συνταγματάρχης Καντάφι έχασε την πρωτοκαθεδρία στον πόλεμο εναντίον του ΝΑΤΟ και των στασιαστών/επαναστατών/νέου καθεστώτος, πολυάριθμες ομιλούσες κεφαλές αρχίσαν να γιορτάζουν αυτόν τον πόλεμο ως ‘επιτυχία’. Θεωρούν οτι αυτό είναι μια ‘νίκη του λιβυκού λαού’ και οτι θα πρέπει όλοι να πανηγυρίζουμε. Άλλοι ανακοινώνουν τη νίκη του δόγματος ‘Ευθύνης Προστασίας’ (R2P), του ‘ανθρωπιστικού επεμβατισμού’, και καταδικάζουν την ‘αντιϊμπεριαλιστική Αριστερά’. Μερικοί απ’αυτούς που ισχυρίζονται οτι είναι ‘επαναστάτες’, ή πιστεύουν οτι στηρίζουν την ‘Αραβική Επανάσταση’, βρίσκουν κάποιο τρόπο να παραμερίσουν το ρόλο του ΝΑΤΟ στον πόλεμο, εκθειάζοντας αντίθετα τις δημοκρατικές αξίες των ανταρτών, εξυμνώντας το μαρτύριό τους, και μεγενθύνοντας το ρόλο τους, έως ότου οτιδήποτε άλλο εξαφανιστεί απ’τον ορίζοντα. Προτιμώ να απέχω απ’αυτόν τον χορό των επευφημιών, και να υπενθυμίσω στους αναγνώστες το ρόλο των ιδεολογικοποιημένων κατασκευών της ‘αλήθειας’ που χρησιμοποιήθηκαν για να δικαιολογήσουν, να διευκολύνουν, να ενθαρρύνουν και να ενισχύσουν τον πόλεμο εναντίον της Λιβύης – και να τονίσω πόσο καταστροφικά υπήρξαν τα πρακτικά αποτελέσματα αυτών των μύθων για τους Λίβυους, και για όλους αυτούς που επιθυμούσαν ειρηνικές, μή-μιλιταριστικές λύσεις.

Αυτοί οι κυριότεροι δέκα μύθοι είναι μερικοί από τους πλέον επαναλαμβανόμενους ισχυρισμούς εκ μέρους των ανταρτών και του ΝΑΤΟ, των Ευρωπαίων ηγετών, της διοίκησης Ομπάμα, των εμπορικών ΜΜΕ , και ακόμη και του αποκαλούμενου ‘Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου’ – των βασικότερων παικτών που είχαν λόγο στον πόλεμο εναντίον της Λιβύης. Απ’τη μεριά μας, εξετάζουμε το γιατί αυτοί οι μύθοι ανήκουν περισσότερο στο ‘ιμπεριαλιστικό φολκλόρ’, όπως οι μύθοι που ενίσχυσαν τον μεγαλύτερο απ’όλους τους μύθους – οτι αυτός ο πόλεμος είναι μια ‘ανθρωπιστική επέμβαση’, σχεδιασμένη με σκοπό να ‘προστατεύσει αμάχους’. Ξανά, η σημασία αυτών των μύθων έγκειται στην ευρεία αναπαραγωγή τους, με ελάχιστο σκεπτικισμό, και με θανατηφόρα αποτελέσματα. Επιπρόσθετα, απειλούν να παραμορφώσουν ανεπανόρθωτα τα ιδανικά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη μελλοντική τους επίκληση, όπως και να ενισχύσουν τη συνεχιζόμενη στρατιωτικοποίηση της δυτικής κουλτούρας και κοινωνίας.

1. Γενοκτονία

Λίγες μόνο ημέρες αφότου ξεκίνησαν οι διαμαρτυρίες στους δρόμους, στις 21 Φεβρουαρίου, ο αναπληρωτής Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Λιβύης στον ΟΗΕ που είχε παραιτηθεί υπερβολικά γρήγορα, ο Ιμπραϊμ Νταμπασί, δήλωσε: ‘Αναμένουμε μια πραγματική γενοκτονία στην Τρίπολη. Τα αεροπλάνα ακόμα μεταφέρουν μισθοφόρους στα αεροδρόμια.’ Εξαίσιο: ένας μύθος αποτελούμενος από μύθους. Με αυτήν τη δήλωση συνέδεσε μεταξύ τους τρεις μύθους-κλειδιά – το ρόλο των αεροδρομίων (εξού και η ανάγκη για το πρώτο βήμα μιας στρατιωτικής επέμβασης: τη ζώνη απαγόρευσης πτήσεων), το ρόλο των ‘μισθοφόρων’ (εννοώντας απλά, μαύρους), και την απειλή της ‘γενοκτονίας’ ( που προσανατολιζόταν περισσότερο προς το λεξιλόγιο του δόγματος ‘Ευθύνης Προστασίας’ του ΟΗΕ). Όσο αδέξιος και ανυπόστατος κι αν ήταν αυτός ο ισχυρισμός, κατάφερε να πλέξει επιδέξια τρεις άσχημους μύθους, ο ένας εξ αυτών βασισμένος σε ρατσιστικό λογο και πρακτική, που αναπαράγεται μέχρι σήμερα, με περισσότερες φρικαλεότητες εναντίον μαύρων Λίβυων και Αφρικανών μεταναστών να αναφέρονται σε καθημερινή βάση. Δεν ήταν ο μόνος που πρόβαλλε τέτοιους ισχυρισμούς. Ανάμεσα σε άλλους σαν αυτόν, ο Soliman Bouchuiguir, πρόεδρος της Λιβυκής Ένωσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, είπε στο Reuters στις 14 Μαρτίου οτι αν οι δυνάμεις του Καντάφι έφταναν στη Βεγγάζη, ‘θα σημειωθεί ένα πραγματικό λουτρό αίματος, μια σφαγή σαν αυτή που είδαμε στη Ρουάντα.’ Αυτή δεν θα ήταν η μοναδική φορά που θα μας υπενθυμίζαν τη Ρουάντα. Εδώ ήταν κι ο Υποστράτηγος Roméo Dallaire, ο πολυ-δοξασμένος Καναδός διοικητής των δυνάμεων του ΟΗΕ στη Ρουάντα το 1994, σήμερα διορισμένο μέλος της βουλής του Καναδά και συνδιευθυντής του προγράμματος ‘Θέληση για Παρέμβαση’ του πανεπιστημίου Κονκόρντια. Ο Dallaire, με μια απότομη βιάση να κρίνει, έκανε επανειλημμένες αναφορές στη Ρουάντα όταν προσπάθησε να εξηγήσει την κατάσταση στη Λιβύη, λέγοντας για τον Καντάφι οτι ‘χρησιμοποιούσε γενοκτονικές απειλές οτι θα εκκαθάριζε τη Λιβύη σπίτι-σπίτι’. Ήταν μια απ’τις περιπτώσεις όπου η επιλεκτική προσοχή στις ρητορικές υπερβολές του Καντάφι λαμβανόταν υπερβολικά σοβαρά υπόψιν, ενώ σε άλλες περιπτώσεις συνοπτικά αγνοείται από τους εμπλεκόμενους: ο εκπρόσωπος του Στέητ Ντιπάρτμεντ Mark Toner αδιαφόρησε για τις καταγγελόμενες απειλές του Καντάφι εναντίον της Ευρώπης λέγοντας οτι ο Καντάφι είναι ‘κάποιος που έχει ροπή προς την υπερβολική ρητορεία’. Πολύ ήρεμη αντίδραση σε σύγκριση, και πολύ βολική – γιατί στις 23 Φεβρουαρίου, ο πρόεδρος Ομπάμα ανακοίνωσε οτι είχε δώσει οδηγίες στην κυβέρνησή του να παρουσιάσουν μια ‘πλήρη γκάμα από επιλογές’ εναντίον του Καντάφι.

Αλλά η ‘γενοκτονία’ έχει έναν καθιερωμένο διεθνή νομικό ορισμό, όπως σημειώνεται επανειλημμένα στη ‘Σύμβαση για την Αποτροπή και την Τιμωρία του Εγκλήματος της Γενοκτονίας’ του ΟΗΕ το 1948, όπου η γενοκτονία αφορά την καταδίωξη ‘μιας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας.’ Δεν είναι κάθε βία ‘γενοκτονική’. Η εμφύλια βία δεν αποτελεί γενοκτονία.

Η γενοκτονία δεν είναι ούτε απλά ‘σοβαρές βιαιοπραγίες’ ούτε η αδιάκριτη βία εναντίον πολιτών. Και ο Dabbashi και ο Dallaire καί οι άλλοι δεν κατάφεραν να προσδιορίσουν την εθνική, φυλετική ή θρησκευτική ομάδα που υφίστατο διώξεις, και με ποιόν ακριβώς τρόπο δοέφερε απ’αυτούς που φέρονταν οτι διέπρατταν τη γενοκτονία. Θά’πρεπε να γνωρίζουν καλύτερα (και το γνωρίζουν), όντας ο ένας πρέσβης στον ΟΗΕ και ο άλλος πολυ-διακεκριμένος ειδήμων και λέκτορας περί γενοκτονίας. Αυτό υποδεικνύει οτι η κατασκευή του μύθου ήταν ή εσκεμμένη, ή βασισμένη σε προκαταλήψεις.

Αυτό που κατόρθωσε να κάνει η στρατιωτική επέμβαση ωστόσο, ήταν να διευκολύνει την πραγματική γενοκτονική βία που παραμεριζόταν τυπικά μέχρι πρόσφατα: τη φριχτή βία εναντίον Αφρικανών μεταναστών και μαύρων Λίβυων, στοχοποιημένων μόνο με βάση το χρώμα του δέρματός τους. Αυτό συνεχίστηκε ανεμπόδιστα, χωρίς ν’απολογείται κανείς, και μέχρι πολύ πρόσφατα, και χωρίς να προσέχει κανείς. Πραγματικά, τα ΜΜΕ μάλλον συνεργούν, σπεύδοντας να υποθέσουν χωρίς κανένα στοιχείο οτι οποιοσδήποτε αιχμάλωτος ή νεκρός μαύρος θα πρέπει να είναι ‘μισθοφόρος’. Αυτή είναι η γενοκτονία που ο λευκός, δυτικός κόσμος, κι αυτοί που κυριαρχούν στη δημόσια συζήτηση περί Λιβύης έχουν αγνοήσει (κι όχι κατά τύχη).

2. Ο Καντάφι ‘βομβαρδίζει το λαό του’.

Θα πρέπει να θυμόμαστε οτι ένας από τους αρχικούς λόγους της βιασύνης να επιβληθεί η ζώνη απαγόρευσης πτήσεων ήταν για να αποτρέψει τον Καντάφι απ’το να χρησμοποιεί την αεροπορία του για να βομβαρδίζει τον ‘ίδιο το λαό του’ – μια ευδιάκριτη φρασεολογία που αντηχεί τη δοκιμασμένη μέθοδο δαιμονοποίησης εναντίον του Σαντάμ Χουσσεϊν στο Ιράκ. Στις 21 Φεβρουαρίου, όταν τα πρώτα ‘ανησυχητικά μηνύματα’ για ‘γενοκτονία’ προβάλλονταν από τη λιβυκή αντιπολίτευση, καί το Αλ Τζαζίρα καί το BBC ισχυρίστηκαν οτι ο Καντάφι είχε εξαπολύσει την αεροπορία του εναντίον διαδηλωτών. Όπως ‘ανέφερε’ το BBC:

Μάρτυρες λένε οτι πολεμικά αεροσκάφη έβαλλαν εναντίον διαδηλωτών στην πόλη’. Ωστόσο, την 1η Μαρτίου, σε συνέντευξη τύπου του Πενταγώνου, όταν ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Ρόμπερτ Γκέητς ρωτήθηκε ‘Έχετε κάποιο στοιχείο οτι ο Καντάφι όντως έχει πλήξει τον ίδιο το λαό του από αέρος? Έχουν υπάρξει αναφορές, αλλά έχετε κάποια επιβεβαίωση από ανεξάρτητες πηγές? Αν ναι, σε τί βαθμό συνέβη αυτό?’, απάντησε ‘Έχουμε δει τις αναφορές στον Τύπο, αλλά δεν έχουμε κάποια επιβεβαίωση γι’αυτό’. Ο Ναύαρχος Μάλλεν συνηγορούσε: ‘Αυτό είναι ακριβές. Δεν έχουμε δει οπιαδήποτε επιβεβαίωση’.

Στην πραγματικότητα, οι ισχυρισμοί οτι ο Καντάφι χρησιμοποίησε επίσης ελικόπτερα εναντίον άοπλων διαδηλωτών ήταν τελείως ανυπόστατοι, μια καθαρή επινόηση βασισμένη σε ψευδείς ισχυρισμούς. Αυτό είναι σημαντικό απ’τη στιγμή που ήταν η κυριαρχία του Καντάφι στον εναέριο χώρο της Λιβύης που οι ξένοι επεμβασίες ήθελαν να εξουδετερώσουν, κι ως εκ τούτου οι μύθοι για φρικαλεότητες που διαπράττονταν από αέρος είχαν επιπρόσθετη αξία, καθώς παρείχαν το σημείο εισόδου για την ξένη στρατιωτική επέμβαση, η οποία και υπερέβη κατά πολύ οποιαδήποτε εντολή για ‘προστασία αμάχων’.

Ο David Kirpatrick των The New York Times, ήδη από τις 21 Μαρτίου επιβεβαίωνε οτι, ‘οι εξεγερμένοι δεν δεσμεύονται ιδιαίτερα από την αλήθεια όταν διαμορφώνουν την προπαγάνδα τους, προβάλλοντας ανύπαρκτες νίκες στο πεδίο της μάχης, ισχυριζόμενοι οτι εξακολουθούσαν να μάχονται σε μία πολη-κλειδί ημέρες αφότου η πόλη είχε πέσει στις δυνάμεις του Καντάφι, και επινοώντας παραφουσκωμένες καταγγελίες για την βάρβαρη συμπεριφορά του’. Αυτές οι ‘παραφουσκωμένες καταγγελίες’ είναι που έγιναν αναπόσπαστο μέρος του ιμπεριαλιστικού φολκλόρ σχετικά με τα γεγονότα στη Λιβύη, το οποίο και βόλευε την δυτική επέμβαση. Το πλήθος των δημοσιογράφων στη Βεγγάζη σπάνια αμφισβητούσε ή αντέκρουε αυτούς που τους φιλοξενούσαν.

3. Σώστε τη Βεγγάζη

Αυτό το άρθρο γράφεται καθώς οι δυνάμεις της λιβυκής αντιπολίτευσης βαδίζουν προς τη Σύρτη και τη Σάμπχα, τα δύο τελευταία απομένοντα προπύργια της κυβέρνησης του Καντάφι, με δυσοίωνες προειδοποιήσεις προς τον πληθυσμό να παραδοθεί ή ν’αντιμετωπίσει τις συνέπειες. Προφανώς, η Βεγγάζη έγινε κάτι σαν ‘ιερή πόλη’ στη διεθνή συζήτηση που κυριαρχείται από τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Η Βεγγάζη ήταν η μοναδική πόλη στον πλανήτη που έπρεπε να παραμείνει ανέγγιχτη. Ήταν κάτι σαν άγιος τόπος. Η Τρίπολη? Η Σύρτη? Η Σάμπχα? Αυτές μπορούν να θυσιαστούν καθώς όλοι κοιτάζουμε, χωρίς ίχνος διαμαρτυρίας από οποιονδήποτε εμπλεκόμενο – κι αυτό ακόμα και τη στιγμή που λαμβάνουμε τις πρώτες αναφορές για το πώς η αντιπολίτευση έχει σφαγιάσει κόσμο στην Τρίπολη.

Ας επιστρέψουμε στο μύθο της Βεγγάζης.

Αν περιμέναμε άλλη μια μέρα,’, είπε ο Μπαράκ Ομπάμα στο που περιείχε φορτηγά και ασθενοφόρα, και που ήταν σαφές οτι δεν επρόκειτο να καταστρέψει ούτε να καταλάβει τη Βεγγάζη.

Πέρα από την ‘παραφουσκωμένη ρητορεία’ του Καντάφι, την οποία οι ΗΠΑ γρήγορα αγνοούν όταν τους βολεύει, δεν έχει παρουσιαστεί μέχρι σήμερα κανένα στοιχείο που να δείχνει οτι η Βεγγάζη θα έβλεπε το χαμό ‘δεκάδων χιλιάδων’ ζωών, όπως ισχυρίστηκαν οι Ομπάμα, Κάμερον και Σαρκοζύ. Αυτό εξηγήθηκε καλύτερα από τον καθηγητή Άλαν Κούπερμαν στο ‘Ψευδές πρόσχημα για τον πόλεμο στη Λιβύη?’:

Η καλύτερη απόδειξη για το οτι ο Καντάφι δεν σχεδίαζε γενοκτονία στη Βεγγάζη είναι το γεγονός οτι δεν τη διέπραξε στις άλλες πόλεις που είχε επανακαταλάβει είτε ολοκληρωτικά είτε μερικά – μεταξύ τους οι Ζαουίγια, η Μισουράτα και η Αζνταμπίγια, οι οποίες μαζί έχουν περισσότερο πληθυσμό από τη Βεγγάζη…Οι ενέργειες του Καντάφι δεν είχαν καμμιά σχέση με τη Ρουάντα, το Νταρφούρ, το Κονγκό, τη Βοσνία και άλλα φονικά πεδία…Παρά τα πανταχού παρόντα κινητά τηλέφωνα εξοπλισμένα με κάμερες και βίντεο, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο για μια εσκεμμένη σφαγή…Ούτε απείλησε ποτέ ο Καντάφι σφαγή αμάχων στη Βεγγάζη, όπως κατήγγειλε ο Ομπάμα. Η προειδοποίηση ‘χωρίς έλεος’, στις 17 Μαρτίου, στοχοποιούσε μόνο τους αντάρτες, όπως αναφέρθηκε στους New York Times, που σημείωσαν οτι ο ηγέτης της Λιβύης υποσχέθηκε αμνηστία γι’αυτούς που ‘θα πετάξουν τα όπλα τους’. Ο Καντάφι έφτασε στο σημείο να προσφέρει στους αντάρτες μια έξοδο διαφυγής και ανοιχτά σύνορα στην Αίγυπτο, ώστε να αποφευχθεί μια ‘μάχη μέχρι τέλους’.

Κατά τραγική ειρωνεία, τα στοιχεία που υπάρχουν για σφαγές που διαπράχθηκαν και από τις δύο πλευρές, βρίσκονται σήμερα στην Τρίπολη αυτές τις μέρες, μήνες αφότου το ΝΑΤΟ επέβαλλε τα στρατιωτικά του μέσα προκειμένου να ‘σώσει ζωές’. Φόνοι αντιποίνων αναφέρονται καθημερινά με αυξανόμενη συχνότητα, περιλαμβανομένης της ολοκληρωτικής σφαγής των μαύρων Λίβυων και των Αφρικανών μεταναστών από τις δυνάμεις των ανταρτών. Άλλη μια τραγική ειρωνεία: στη Βεγγάζη, την οποία έχουν υπό τον έλεγχό τους για μήνες τώρα οι εξεγερμένοι και ενώ οι δυνάμεις του Καντάφι έχουν από καιρό απωθηθεί, η βία τελικά δεν αποτράπηκε:

Φόνοι για αντίποινα έχουν αναφερθεί και εκεί – περισσότερα στο σημείο 6 παρακάτω.

4. Αφρικανοί μισθοφόροι

Ο Patrick Cockburn συνόψισε την πρακτική χρησιμότητα του μύθου του ‘Αφρικανού μισθοφόρου’ και το πλαίσιο στο οποίο δημιουργήθηκε: ‘Από τον Φεβρουάριο, οι αντάρτες, συχνά υποστηριζόμενοι από ξένες δυνάμεις, ισχυρίζονταν οτι η μάχη ήταν μεταξύ του Καντάφι και της οικογένειάς του απ’τη μια, και του λιβυκού λαού από την άλλη. Η εξήγησή τους για τις πολυπληθείς φιλο-κανταφικές δυνάμεις ήταν οτι όλοι τους ήταν μισθοφόροι, κυρίως από τη μαύρη Αφρική, των οποίων το μόνο κίνητρο ήταν τα χρήματα.’ Όπως σημειώνει, οι μαύροι αιχμάλωτοι επιδεικνύονταν στα ΜΜΕ (κάτι που είναι παραβίαση της Σύμβασης της Γενεύης), αλλά η Διεθνής Αμνηστία αργότερα ανακάλυψε οτι όλοι οι κρατούμενοι είχαν υποτίθεται απελευθερωθεί καθώς κανείς απ’αυτούς δεν ήταν μαχητής, αλλά μάλλον επρόκειτο για εργάτες χωρίς χαρτιά από το Μαλί, το Τσαντ και τη δυτική Αφρική. Ο μύθος χρησίμευε στην αντιπολίτευση για να επιμένει οτι αυτός οπ όλεμος ήταν ‘ανάμεσα στον Καντάφι και το λιβυκό λαό’, λες και δεν είχε καθόλου ντόπια υποστήριξη – μια απόλυτη και εξωπραγματική επινόηση που θα πίστευε κανείς οτι μόνο μικρά παιδιά θα μπορούσαν να πιστέψουν σε μια τόσο φανταστική ιστορία. Ο μύθος χρησιμεύει επίσης στο να ενισχύει την επιθυμητή ρήξη ανάμεσα στη ‘Νέα Λιβύη’ και τον Παναφρικανισμό, επανευθυγραμμίζοντας τη Λιβύη με την Ευρώπη και τον ‘σύγχρονο κόσμο’, κάτι που μερικοί από την αντιπολίτευση τόσο ανοιχτά επιθυμούν.

Ο μύθος του ‘Αφρικανού μισθοφόρου’, καθώς εφαρμόζεται με θανατηφόρες, ρατσιστικές πρακτικές, είναι ένα γεγονός που παραδόξως έχει ταυτόχρονα τεκμηριωθεί και αγνοηθεί. Μήνες πριν είχα κάνει μια εκτενή επισκόπηση για το ρόλο των εμπορικών ΜΜΕ, με πρωτεργάτη το που εστίαζε στις ληστείες, τους φόνους και τις απαγωγές μαύρων κατοίκων στην ανατολική Λιβύη (τώρα βέβαια που το CBS, το Channel 4 και άλλοι διαπιστώνουν το ρατσισμό, το Αλ Τζαζίρα προσπαθεί αμφίθυμα να επιδείξει κάποιο ενδιαφέρον). Τέλος, υπάρχει μια αυξανόμενη αναγνώριση αυτού του γεγονότος της συνέργειας των ΜΜΕ στη ρατσιστική ενοχοποίηση των αμάχων θυμάτων των ανταρτών – βλέπε στο FAIR:

‘Οι New York Times αναδεικνύουν τους ‘ρατσιστικούς τόνους’ της λιβυκής παραπληροφόρησης την οποία βοήθησαν να διαδοθεί’.

Η ρατσιστική στοχοποίηση και οι φόνοι μαύρων Λίβυων και υποσαχάριων Αφρικανών συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Οι Patrick Cockburn και Kim Sengupta μιλάνε για την πρόσφατη ανακάλυψη μιας μάζας ‘πτωμάτων30 ανδρών σε αποσύνθεση, σχεδόν όλοι τους μαύροι και πολλοί με χειροπέδες, σφαγμένοι καθώς κείτονταν σε φορεία και ακόμα μέσα σε ένα ασθενοφόρο στην κεντρική Τρίπολη’. Ακόμα κι όταν μας δείχναν βίντεο με τα εκατοντάδες πτώματα στο νοσοκομείο του Αμπού Σαλήμ, το BBC δεν τολμά να επισημάνει το γεγονός οτι τα περισσότερα ανήκουν εμφανώς σε μαύρους ανθρώπους, και φτάνει να αναρωτιέται για το ποιός μπορεί να τους είχε σκοτώσει. Αυτό δεν αποτελεί ερώτημα για τις αντι-κανταφικές δυνάμεις που μιλάνε με τον Sengupta: ‘Έλα να δεις. Είναι μαύροι, Αφρικανοί, τους προσέλαβε ο Καντάφι, μισθοφόροι.’, φώναξε ο Ahmed Bin Sabri, σηκώνοντας την τέντα για να δείξει το πτώμα ενός νεκρού ασθενή, το γκρίζο μπλουζάκι του λερωμένο σκούρο κόκκινο απ’το αίμα, ο ορός να τρέχει στο χέρι του που ήταν γεμάτο μύγες. Γιατί είχε εκτελεστεί ένας τραυματίας που βρισκόταν σε θεραπεία?’ Πρόσφατα ρεπορτάζ αποκάλυπταν οτι οι αντάρτες προέβαιναν σε εθνικές εκκαθαρίσεις εναντίον μαύρων Λίβυων στην Ταβέργκα, αποκαλούσαν τους εαυτούς τους ‘η ταξιαρχία για την εκκαθάριση των σκλάβων και του μαύρου δέρματος’, και ορκίζονταν οτι στη ‘νέα Λιβύη’ οι μαύροι από την Ταβέργκα θα αποκλείονταν από τις υπηρεσίες υγείας και τα σχολεία στη διπλανή Μισουράτα, από όπου οι μαύροι Λίβυοι είχαν ήδη εκτοπιστεί από τους αντάρτες. Πρόσφατα, η Human Rights Watch ανέφερε: ‘Σκουρόχρωμοι Λίβυοι και υποσαχάριοι Αφρικανοί αντιμετωπίζουν συγκεκριμένους κινδύνους επειδή οι δυνάμεις των ανταρτών και άλλες ένοπλες ομάδες συχνά τους θεωρούν ως μισθοφόρους υπέρ του Καντάφι από άλλες χώρες της Αφρικής. Έχουμε δει βίαιες επιθέσεις και φόνους σε περιοχές όπου είχε αναλάβει τον έλεγχο το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο’. Η Διεθνής Αμηηστία έχει επίσης σημειώσει την ασσύμετρη κράτηση μαύρων Αφρικανών στην ελεγχόμενη από τους αντάρτες Ζαουίγια, όπως επίσης και τη στοχοποίηση άοπλων, μεταναστών εραζομένων σε φάρμες. Όπως δήλωσε πρόσφατα ο πρόεδρος της Αφρικανικής Ένωσης, Jean Ping, :’Το Μεταβατικό Συμβούλιο φαίνεται να συγχέει τους μαύρους με μισθοφόρους. Όλοι οι μαύροι είναι μισθοφόροι. Αν το κάνεις αυτό, σημαίνει οτι το ένα τρίτο του πληθυσμού της Λιβύης το οποίο αποτελείται από μαύρους είναι κι αυτοί μισθοφόροι. Σκοτώνουν ανθρώπους, απλούς εργαζόμενους, τους κακοποιούν’. (για περισσότερα, συμβουλευτείτε τη λίστα από πρόσφατες αναφορές που έχω συγκεντρώσει.)

Ο μύθος του ‘Αφρικάνου μισθοφόρου’ συνεχίζει να είναι ένας από τους πλέον κακόβουλους μύθους, και ο πλέον ρατσιστικός. Ακόμα κι αυτές τις μέρες, εφημερίδες όπως η Boston Globe άκριτα και χωρίς πολλές ερωτήσεις δείχνουν φωτογραφίες μαύρων θυμάτων ή μαύρων κρατουμένων με το άμεσο συμπέρασμα οτι πρέπει να είναι μισθοφόροι, παρά την έλλειψη οποιασδήποτε απόδειξης. Αντίθετα, μας παρέχουν συνήθως κάποια τυπική υπόθεση οτι ο Καντάφι ‘είναι γνωστό’ οτι είχε στρατολογήσει Αφρικάνους από άλλα έθνη, χωρίς καν να μπαίνουν στον κόπο να ανακαλύψουν αν αυτοί που φαίνονται στις φωτογραφίες είναι μαύροι Λίβυοι. Το λυντσάρισμα τόσο μαύρων Λίβυων όσο και Αφρικανών μεταναστών εργαζομένων από την υποσαχάρια Αφρική υπήρξε διαρκές, και δεν έτυχε ούτε κάποιας έκφρασης τυπικής ανησυχίας από τις ΗΠΑ και τα μέλη του ΝΑΤΟ, ούτε προκάλεσε κανένα ενδιαφέρον εκ μέρους του αποκαλούμενου ‘Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου’. Υπάρχουν ελάχιστες πιθανότητες να υπάρξει κάποια δικαιοσύνη για τα θύματα, όπως επίσης και ελάχιστες πιθανότητες να δοθεί ένα τέλος σ’αυτά τα φριχτά εγκλήματα που σαφώς αποτελούν μια περίπτωση εθνοκάθαρσης. Τα ΜΜΕ μόνο πρόσφατα αρχίσαν να συνειδητοποιούν κάπως περισσότερο την ανάγκη να καλύψουν αυτά τα εγκλήματα, ενώ απλά τα είχαν μπαλώσει για μήνες.

5. Μαζικοί βιασμοί με καύσιμο το Βιάγκρα.

Τα αναφερόμενα εγκλήματα και παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εκ μέρους του καθεστώτος Καντάφι είναι αρκετά απαίσια από μόνα τους, τόσο που αναρωτιέται κανείς γιατί χρειαζόταν να επινοηθούν ιστορίες, όπως οτι τα στρατεύματα του Καντάφι επιδίδονταν σε φρενίτιδα βιασμών, εξοπλισμένα με στύσεις που τροφοδοτούνταν απ’το Βιάγκρα. Ίσως η συγκεκριμένη ιστορία να διαδόθηκε επειδή είναι το είδος ιστορίας που ‘συνεπαίρνει την φαντασία του συναισθηματικά τραυματισμένου κοινού’. Αυτή η ιστορία θεωρήθηκε τόσο σοβαρή που κάποιοι άνθρωποι αρχίσαν να γράφουν στην εταιρία Pfizer για να την πείσουν να σταματήσει να πουλάει Βιάγκρα στη Λιβύη, απ’τη στιγμή που το προϊόν της φερόταν να χρησιμποιείται ως πολεμικό όπλο. Άνθρωποι που κανονικά θά’πρεπε να ξέρουν καλύτερα, εσκεμμένα παραπληροφορούσαν το διεθνές κοινό.

Η ιστορία του Βιάγκρα αρχικά διαδόθηκε από το Αλ Τζαζίρα, σε συνεργασία με τους επαναστάτες συνεταίρους του, ευνοούμενους του Καταρινού καθεστώτος που χρηματοδοτεί το Αλ Τζαζίρα. Έπειτα αναμεταδόθηκε από σχεδόν όλα τα υπόλοιπα μεγάλα δυτικά μέσα ενημέρωσης.

Ο Λούις Μορένο Οκάμπο, Γενικός Εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, εμφανίστηκε στα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης για να πει οτι υπήρχαν ‘στοιχεία’ οτι ο Καντάφι διένειμε Βιάγκρα στα στρατεύματά του ώστε να ‘ενισχύσει την πιθανότητα για βιασμούς’ και οτι ο Καντάφι είχε διατάξει τον βιασμό εκατοντάδων γυναικών. Ο Μορένο Οκάμπο επέμεινε: ‘Λαμβάνουμε πληροφορίες οτι ο ίδιος ο Καντάφι αποφάσισε να βιάσει’ και οτι ‘έχουμε πληροφορίες οτι υπήρχε μια πρακτική βιασμών στη Λιβύη εναντίον αυτών που ήταν ενάντιοι στην κυβέρνηση’. Ισχυρίστηκε επίσης οτι το Βιάγκρα είναι ‘σαν μια μασέττα’, κι οτι ‘το Βιάγκρα είναι ένα όργανο για μαζικούς βιασμούς’.

Σε μια απίστευτη δήλωση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, η αντιπρόσωπος των ΗΠΑ Σούζαν Ράις επίσης ισχυρίστηκε οτι ο Καντάφι παρείχε στα στρατεύματά του Βιάγκρα ώστε να ενθαρρύνει τους μαζικούς βιασμούς. Δεν πρόσφερε καμμία απόδειξη προς υποστήριξη του ισχυρσμού της. Όντως, πηγές από στρατιωτικές και υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ αντέκρουσαν ανοιχτά τη Ράις, λέγοντας στο NBC News οτι ‘δεν υπάρχουν στοιχεία οτι στις λιβυκές ένοπλες δυνάμεις παρέχεται Βιάγκρα και οτι εμπλέκονται σε συστηματικούς βιασμούς εναντίον γυναικών σε περιοχές των ανταρτών’. Η Ράις, από τις τάξεις των φιλελεύθερων επεμβατιστών, ήταν μία απ’αυτούς που παρότρυναν τον Ομπάμα να παρέμβει στη Λιβύη. Χρησιμοποίησε αυτό το μύθο γιατί την διευκόλυνε στο να υποστηρίξει τη θέση της στον ΟΗΕ οτι δεν υπήρχε καμμία ‘ισοδυναμία από ηθικής πλευράς’ ανάμεσα στις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εκ μέρους του Καντάφι και σ’αυτές εκ μέρους των στασιαστών.

Η ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Χίλλαρυ Κλίντον επίσης δήλωσε οτι ‘οι δυνάμεις ασφαλείας του Καντάφι και άλλες ομάδες στην περιοχή προσπαθούν να διαχωρίσουν τον κόσμο χρησιμοποιώντας βία εναντίον γυναικών και βιασμούς σαν πολεμικό όπλο, και οι ΗΠΑ το καταδικάζουν με τον πλέον αυστηρό τρόπο.’ (Μέχρι στιγμής, δεν έχει πει τίποτα σχετικά με τα ρατσιστικά λυντσαρίσματα των εξεγερμένων.)

Στις 10 Ιουνίου, ο Σερίφ Μπασσιούνι, επικεφαλής έρευνας του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε σχέση με την κατάσταση στη Λιβύη, υπονόησε οτι οι ισχυρισμοί για το Βιάγκρα και τους μαζικούς βιασμούς ήταν τμήμα μιας ‘μαζικής υστερίας’. Όντως, και οι δύο πλευρές στον πόλεμο έχουν εκτοξεύσει τις ίδιες κατηγορίες η μία εναντίον της άλλης. Ο Μπασσιούνι μίλησε επίσης στον Τύπο για την περίπτωση μιας ‘γυναίκας που ιοσχυρίσητκε οτι είχε αποστείλει 70.000 ερωτηματολόγια και είχε λάβει 60.000 απαντήσεις, από τις οποίες οι 259 ανέφεραν σεξουαλική κακοποίηση.’ Ωστόσο, όταν η ομάδα του ζήτησε να δει τα ερωτηματολόγια, δεν τα έλαβε ποτέ – ‘Αλλά γυρίζει σ’όλο τον κόσμο λέγοντας στους πάντες γι’αυτά…κι έτσι τώρα έδωσε αυτές τις πληροφορίες στον Οκάμπο, και ο Οκάμπο είναι πεπεισμένος οτι έχουμε δυνητικά 259 γυναίκες που ανταποκρίθηκαν θετικά στο ερώτημα για σεξουαλική κακοποίηση’, είπε ο Μπασσιούνι. Τόνισε επίσης οτι ‘δεν φαινόταν πιθανό αυτή η γυναίκα να ήταν σε θέση να στείλει 70.000 ερωτηματολόγια το Μάρτιο όταν οι ταχυδρομικές υπηρεσίες δεν λειτουργούσαν’. Στην πραγματικότητα, η ομάδα του Μπασσιούνι ‘ανακάλυψε μόνο τέσσερις καταγγελόμενες περιπτώσεις’ βιασμού και σεξουαλικής κακοποίησης. ‘Μπορούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα οτι υπάρχει μια συστηματική πολιτική βιασμών? Κατά την άποψή μου δεν μπορούμε’. Εκτός από τον ΟΗΕ, η Ντονατέλλα Ροβέρα της Διεθνούς Αμνηστίας είπε σε συνέντευξη στη γαλλική εφημερίδα Libération, οτι η Δ. Αμνηστία ‘δεν είχε βρει περιπτώσεις βιασμών…όχι μόνο δεν έχουμε συναντήσει οποιαδήποτε θύματα, αλλά δεν έχουμε συναντήσει καν οποιοδήποτε άτομο που να έχει συναντήσει θύματα. Όσο για τα κουτιά με Βιάγκρα που υποτίθεται είχε μοιράσει ο Καντάφι, βρέθηκαν άθικτα κοντά σε τανκ που είχαν καεί ολοσχερώς’.

Ωστόσο, αυτό δεν σταμάτησε μερικούς κατασκευαστές ειδήσεων απ’το να προσπαθούν να συντηρήσουν τις καταγγελίες για βιασμούς, σε τροποποιημένη μορφή. Το BBC πρόσθεσε άλλη μια πτυχή λίγες μόνο ημέρες αφότου ο Μπασσιούνι ταπείνωσε το ΔΠΔ και τα ΜΜΕ: το BBC τώρα κατήγγειλε οτι τα θύματα βιασμού στη Λιβύη αντιμετώπιζαν ‘φόνους για λόγους τιμής’. Αυτό ήταν καινούριο για τους λίγους Λίβυους που γνωρίζω, οι οποίοι ποτέ δεν είχαν ακούσει για φόνους τιμής στην πατρίδα τους. Οι ακαδημαϊκές μελέτες για τη Λιβύη φανερώνουν ελάχιστα ή τίποτα σχετικά μ’αυτό το φαινόμενο στη Λιβύη. Ο μύθος των φόνων για λόγους τιμής εξυπηρετεί το σκοπό να παραμείνει ζωντανή η κατηγορία περί μαζικών βιασμών: υπονοεί οτι οι γυναίκες δεν θα παρουσιάζονταν να δώσουν στοιχεία, λόγω της ντροπής. Επίσης, λίγες ημέρες αφότου μίλησε ο Μπασσιούνι, Λίβυοι αντάρτες, σε συνεργασία με το CNN, έκαναν μια τελευταία απέλπιδα προσπάθεια να διασώσουν τις καταγγελίες για βιασμούς: παρουσίασαν ένα κινητό τηλέφωνο με ένα βίντεο βιασμού, ισχυριζόμενοι οτι ανήκε σε έναν κυβερνητικό στρατιώτη. Οι άνδρες που φαίνονταν στο βίντεο φορούσαν πολιτικά. Δεν υπήρχε καμμία ένδειξη για Βιάγκρα. Δεν υπάρχει ημερομηνία στο βίντεο και δεν έχουμε ιδέα πότε γυρίστηκε ή πού. Αυτοί που παρουσίαζαν το κινητό τηλέφωνο ισχυρίστηκαν οτι υπήρχαν πολλά τέτοια βίντεο, αλλά είχαν – βολικά – καταστραφεί για να διατηρήσουν την ‘τιμή’ των θυμάτων.

6. Ευθύνη Προστασίας (R2P).

Έχοντας συμπεράνει, εσφαλμένα απ’ότι είδαμε, οτι η Λιβύη αντιμετώπιζε επικείμενη ‘γενοκτονία’ στα χέρια των δυνάμεων του Καντάφι, έγινε ευκολότερο για τις δυτικές δυνάμεις να επικαλεστούν το δόγμα του ΟΗΕ του 2005, περί Ευθύνης Προστασίας. Εντωμεταξύ, δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο αν τις ημέρες που το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ψήφιζε την απόφαση 1973 η βία στη Λιβύη είχε καν φτάσει στα ίδια επίπεδα που έχουμε δει σε Αίγυπτο, Συρία και Υεμένη. Η πιο κοινή αποστροφή που απευθύνεται στους επικριτές της επιλεκτικότητας αυτού του υποτιθέμενου ‘ανθρωπιστικού επεμβατισμού’ είναι οτι επειδή απλά η Δύση δεν μπορεί να επεμβαίνει παντού αυτό δε σημαίνει οτι δεν θα έπρεπε να επέμβει στη Λιβύη. Ίσως…αλλά και πάλι δεν εξηγεί γιατί η Λιβύη ήταν ο επιλεγμένος στόχος. Αυτό είναι ένα κρίσιμο σημείο γιατί μερικές από τις πρώιμες κριτικές του δόγματος R2P που είχαν ακουστεί στον ΟΗΕ είχαν εγείρει το ζήτημα της επιλεκτικότητας, το ποιός αποφασίζει, και γιατί καταστάσεις όπου άμαχοι στοχοποιούνται (βλέπε Γάζα) στην ουσία αγνούνται, ενώ άλλες τυχαίνουν μέγιστης προσοχής, και κατά πόσο το δόγμα R2P χρησίμευε σαν το νέο φύλλο συκής για την ηγεμονική γεωπολιτκή.

Ο μύθος εδώ είναι οτι η ξένη στρατιωτική επέμβαση είχε στο επίκεντρο ανθρωπιστικές ανησυχίες. Για να έχει ισχύ ο μύθος, θα πρέπει κανείς να αγνοεί εσκεμμένα τουλάχιστον τρεις βασικές πραγματικότητες. Έτσι θα πρέπει κανείς να αγνοεί τη νέα διαπάλη για την Αφρική, όπου τα κινεζικά συμφέροντα θεωρείται οτι ανταγωνίζονται με τη Δύση για πρόσβαση σε πόρους και πολιτική επιρροή, κάτι που η AFRICOM έχει σκοπό να αντιμετωπίσει. Ο Καντάφι αψήφησε την πρόθεση της AFRICOM να εγκαταστήσει στρατιωτικές βάσεις στην Αφρική. Η AFRICOM έκτοτε έχει εμπλακεί με άμεσο τρόπο στην επέμβαση της Λιβύης, και ειδικότερα με την επιχείρηση ‘Αυγή της Οδύσσειας’. Ο Horace Campbell επιχειρηματολόγησε οτι η ‘ανάμειξη των ΗΠΑ στους βομβαρδισμούς της Λιβύης μετατρέπεται σε τέχνασμα δημοσίων σχέσεων για την AFRICOM’ και σε ‘μια ευκαιρία να αποδοθεί αξιοπιστία στην AFRICOM υπό την κάλυψη της λιβυκής επέμβασης’. Επιπλέον, η ισχύς και η επιρροή του Καντάφι στην ήπειρο είχε επίσης αυξηθεί, μέσω παροχής βοήθειας, επενδύσεων, και μέσω μιας γκάμας προγραμμάτων που σκόπευαν στο να μειώσουν την εξάρτηση της Αφρικής από τη Δύση και να αμφισβητήσουν τους δυτικούς πολυμερείς θεσμούς, οικοδομώντας την αφρικανική ενότητα – καθιστώντας τον αντίπαλο των συμφερόντων των ΗΠΑ. Δεύτερον, θα πρέπει κανείς να αγνοεί όχι απλά το άγχος των δυτικών πετρελαϊκών συμφερόντων για τον ‘εθνικισμό των ενεργειακών πόρων’ του Καντάφι ( απειλές για επανάκτηση αυτών που είχαν κερδίσει οι πετρελαϊκές εταιρίες), ένα άγχος που τώρα εκδηλώνεται ξεκάθαρα με την εφόρμηση των ευρωπαϊκών εταιριών στη Λιβύη για να περιμαζέψουν τα λάφυρα της νίκης – αλλά θα πρέπει επίσης να αγνοεί την ανησυχία σχετικά με το τί έκανε ο Καντάφι με όλα αυτά τα έσοδα από το πετρέλαιο, υποστηρίζοντας μεγαλύτερη αφρικανική οικονομική ανεξαρτησία, και διαχρονικά στηρίζοντας κινήματα εθνικής απελευθέρωσης που αμφισβητούσαν τη δυτική ηγεμονία. Τρίτον, θα πρέπει κανείς επίσης να αγνοεί το φόβο στην Ουάσιγκτον οτι οι ΗΠΑ έχαναν τον έλεγχο της πορείας της λεγόμενης ‘Αραβικής επανάστασης’. Πώς μπορεί κανείς να λάβει υπόψιν του όλες αυτές τις πραγματικότητες και να τις συνδυάσει με αμφίβολες και επιλεκτικές ‘ανθρωπιστικές’ ανησυχίες, και κατόπιν να συμπεράνει οτι, ναι, ήταν τα ανθρώπινα δικαιώματα που είχαν τη μεγαλύτερη σημασία, είναι κάτι που φαίνεται απόλυτα απίθανο και μη πειστικό – ειδικά με το φριχτό ιστορικό του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ σε θέματα παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, και πιο πριν σε Κόσοβο και Σερβία. Η ανθρωπιστική οπτική απλά δεν είναι ούτε πιστευτή ούτε καν ελάχιστα λογική.

Αν το δόγμα R2P θεωρείται οτι βασίζεται στην ηθική υποκρισία και την αντίφαση – κάτι που πλέον έχει αποκαλυφθεί οριστικά – θα είναι ακόμα πιο δύσκολο στο μέλλον να επικαλεστεί κανείς τέτοιους κινδύνους και να αναμένει οτι θα εισακουστεί με σεβασμό. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα από τη στιγμή που πολύ λίγα έγιναν στον τομέα της διπλωματίας και των ειρηνικών διαπραγματεύσεων πριν την στρατιωτική επέμβαση – ενώ ο Ομπάμα κατηγορείται από κάποιους οτι αντέδρασε πολύ καθυστερημένα, στην πραγματικότητα υπήρξε βιασύνη για τον πόλεμο, σε ένα ρυθμό που ξεπέρασε κατά πολύ την εισβολή του Μπους στο Ιράκ. Όχι μόνο γνωρίζουμε από την ίδια την Αφρικανική Ένωση για το πώς παρεμποδίζονταν οι προσπάθειές της να επιτύχει μια ειρηνική μετάβαση, αλλά ο Ντένις Κουσίνιτς αποκαλύπτει επίσης οτι είχε λάβει πληροφορίες οτι ένας ειρηνικός διακανονισμός ήταν εφικτός, αλλά απορριπτόταν από αξιωματούχους του Στέητ Ντιπάρτμεντ. Αυτά αποτελούν αναμφισβήτητα κρίσιμες παραβιάσεις του δόγματος R2P, αποδεικνύοντας το πώς αυτά τα ιδανικά αξιοποιούνται αντίθετα για πρακτικές που ευνοούσαν τη βιαστική πορεία προς τον πόλεμο, και έναν πόλεμο που στόχευε σε αλλαγή καθεστώτος (το οποίο είναι από μόνο του παραβίαση της διεθνούς νοοθεσίας).

Δεν αποτελεί πλέον έκπληξη το οτι το R2P χρησίμεψε σαν ένας δικαιολογητικός μύθος που συχνά επέφερε τα αντίθετα από τους επίσημα διακηρυγμένους σκοπούς του. Δεν μιλάω καν για το ρόλο του Κατάρ και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων στο βομβαρδισμό της Λιβύης και τη συνδρομή τους προς τους στασιαστές – ακόμα και την ώρα που στηρίζαν τη στρατιωτική επέμβαση της Σαουδικής Αραβίας για να συντρίψει τις δημοκρατικές διαδηλώσεις στο Μπαχραίην, ούτε για την άσχημη εικόνα μιας επέμβασης που ηγείται από καταχραστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που χαίρουν ασυλίας, και που έχουν διαπράξει εγκλήματα πολέμου με πλήρη ατιμωρησία στο Κόσοβο, το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Μιλάω για μια στενότερη προσέγγιση – όπως τις τεκμηριωμένες περιπτώσεις όπου το ΝΑΤΟ όχι μόνο εσκεμμένα απέτυχε στο να προστατεύσει αμάχους στη Λιβύη, αλλά εν γνώσει του και επίτηδες τους στοχοποίησε με έναν τρόπο που αποτελεί πράξη τρομοκρατίας κατά τους πλέον επίσημους ορισμούς που χρησιμοποιούνται από τις δυτικές κυβερνήσεις.

Το ΝΑΤΟ παραδέχτηκε οτι εσκεμμένα στοχοποίησε την κρατική τηλεόραση της Λιβύης, σκοτώνοντας τρεις πολίτες δημοσιογράφους, μια κίνηση που καταδικάστηκε από διεθνείς ομοσπονδίες δημοσιογράφων ως άμεση παραβίαση ενός ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας το 2006 που απαγορεύει τις επιθέσεις εναντίον δημοσιογράφων. Ένα ελικόπτερο Απάτσι των ΗΠΑ – σε μια επανάληψη των διαβόητων φόνων στο βίντεο ‘Παράπλευρες Δολοφονίες’ – θέρισε αμάχους στην κεντρική πλατεία της Ζαουίγια, σκοτώνοντας και τον αδελφό του υπουργού επικοινωνιών μεταξύ άλλων. Εφαρμόζοντας μια αρκετά χαλαρή ερμηνεία του τί αποτελεί ‘εγκαταστάσεις ελέγχου και διοίκησης’, το ΝΑΤΟ στοχοποίησε το χώρο μιας κατοικίας αμάχων, με αποτέλεσμα το θάνατο μελών της οικογένειας του Καντάφι, μεταξύ αυτών και τριών εγγονιών. Σαν για να προστατεύσουν το μύθο της ‘προστασίας αμάχων’ και της κατάφωρης αντίφασης ενός ‘πολέμου για τα ανθρώπινα δικαιώματα’, τα μεγαλύτερα ειδησεογραφικά ΜΜΕ συχνά παρέμεναν σιωπηλά σχετικά με τους θανάτους αμάχων από βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ. Το δόγμα R2P υπήρξε αόρατο όταν επρόκειτο για αμάχους που στοχοποιούνται από το ΝΑΤΟ.

Αναφορικά με την αποτυχία της ‘προστασίας αμάχων’, με τρόπο που αποτελεί στην ουσία διεθνές αδίκημα, έχουμε τις πολυάριθμες αναφορές για τα ΝΑΤΟϊκά πλοία που αγνοούσαν τις εκκλήσεις για βοήθεια από σκάφη με μετανάστες στη Μεσόγειο που διέφευγαν από τη Λιβύη. Το Μάϊο, 61 Αφρικάνοι πρόσφυγες πέθαναν σε ένα σκάφος, παρά το γεγονός οτι είχαν επαφή με πλοία που ανήκαν σε χώρες μέλη του ΝΑΤΟ. Σε επανάληψη της ίδιας κατάστασης, δεκάδες πέθαναν στις αρχές Αυγούστου σε ένα άλλο σκάφος. Στην πράξη, υπό τη βάρδια του ΝΑΤΟ, τουλάχιστον 1.500 πρόσφυγες που διέφευγαν από τη Λιβύη έχασαν τη ζωή τους στη θάλασσα από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος. Ήταν κυρίως υπο-σαχάριοι Αφρικάνοι, και οι θάνατοί τους υπήρξαν πολλαπλάσιοι από αυτούς που σημειώθηκαν στη Βεγγάζη κατά τις διαδηλώσεις.

Το δόγμα R2P υπήρξε παντελώς απόν γι’αυτούς τους ανθρώπους.

Το ΝΑΤΟ ανέπτυξε μια παράδοξη διαστρεβλωμένη ορολογία για τη Λιβύη, σχεδιασμένη ωστε να απαλάσσει τους αντάρτες από οποιαδήποτε ευθύνη διάπραξης εγκλημάτων εναντίον αμάχων, και να απαλάσσεται το ίδιο από τη λεγόμενη ευθύνη προστασίας. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, εκπρόσωποι του ΝΑΤΟ και των κυβερνήσεων των ΗΠΑ και της Ευρώπης συνεχώς απεικόνιζαν όλες τις ενέργειες των δυνάμεων του Καντάφι σαν ‘απειλές για τους αμάχους’, ακόμα κι όταν επρόκειτο για αμυντικές ενέργειες, ή για μάχες εναντίον οπλισμένων αντιπάλων. Για παράδειγμα, αυτήν την εβδομάδα ο εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ, Roland Lavoie, ‘φάνηκε να πασχίζει προκειμένου να εξηγήσει πώς τα πλήγματα του ΝΑΤΟ προστατεύαν αμάχους σ’αυτό το στάδιο της σύγκρουσης. Ερωτώμενος σχετικά με την ανακοίνωση του ΝΑΤΟ οτι είχε πλήξει 22 οπλισμένα οχήματα κοντά στη Σύρτη τη Δευτέρα, δεν ήταν σε θέση να πει με ποιόν τρόπο τα οχήματα απειλούσαν αμάχους, ή εάν βρίσκονταν εν κινήσει ή ήταν σταθμευμένα’.

Προστατεύοντας τους αντάρτες την ίδια στιγμή που ισχυρίζονταν οτι προστατεύαν αμάχους, είναι φανερό οτι το ΝΑΤΟ είχε σκοπό να μας κάνει να δούμε τους οπλισμένους αντιπάλους του Καντάφι σαν απλούς πολίτες.

Κατά ενδιαφέροντα τρόπο, στο Αφγανιστάν, όπου το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ χρηματοδοτούν, εκπαιδεύουν και εξοπλίζουν το καθεστώς Καρζάι για να επιτίθεται ‘στον ίδιο το λαό του’ (όπως κάνουν και στο Πακιστάν), οι ένοπλοι αντίπαλοι βαφτίζονται με συνέπεια ‘τρομοκράτες’ ή ‘στασιαστές’ – ακόμα κι όταν η πλειοψηφία απ’αυτούς είναι πολίτες που δεν έχουν υπηρετήσει ποτέ σε οποιονδήποτε επίσημο στρατό. Είναι στασιαστές στο Αφγανιστάν, και οι θάνατοί τους στα χέρια του ΝΑΤΟ καταχωρίζονται ξεχωριστά από τις απώλειες αμάχων. Με κάποιο μαγικό τρόπο, στη Λιβύη, είναι όλοι τους ‘άμαχοι’. Ανταποκρινόμενος στην ανακοίνωση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για την ψηφοφορία σχετικά με τη στρατιωτική επέμβαση, ένας εθελοντής μεταφραστής για τους δυτικούς ανταποκριτές στην Τρίπολη έκανε την εξής σημαντική παρατήρηση: ‘Άμαχοι που κρατάνε όπλα, και θέλετε να τους προστατεύσετε? Αυτό είναι αστείο. Εμείς είμαστε οι άμαχοι. Με εμάς τί θα γίνει?

Το ΝΑΤΟ παρέσχε στους στασιαστές στη Λιβύη μια ασπίδα ώστε να θυματοποιούν ελεύθερα άοπλους πολίτες στις περιοχές που κατόρθωναν να καταλάβουν. Δεν υπήρχε ίχνος καμμίας ‘ευθύνης προστασίας’ σ’αυτές τις περιπτώσεις. Το ΝΑΤΟ βοήθησε τους αντάρτες να αποκόψουν την Τρίπολη από προμήθειες, υποβάλλοντας τον άμαχο πληθυσμό της σε μια πολιορκία που τους στέρησε το νερό, τα τρόφιμα, τα φάρμακα και τα καύσιμα. Όταν ο Καντάφι κατηγορήθηκε οτι έκανε το ίδιο στη Μισουράτα, τα διεθνή ΜΜΕ έσπευσαν να το αναφέρουν σαν έγκλημα πολέμου. Σώστε τη Μισουράτα, σκοτώστε την Τρίπολη – όπως κι αν θέλετε να βαφτίσετε αυτήν την ‘λογική’, το ‘ανθρωπιστική’ δεν είναι η αποδεκτή επιλογή.

Αφήνοντας κατά μέρος τα τεκμηριωμένα εγκλήματα των στασιαστών εναντίον μαύρων Λίβυων και Αφρικάνων μεταναστών εργαζομένων, αναφέρθηκε από τη Human Rights Watch οτι οι στασιαστές επιδίδονταν σε ‘λεηλασίες, εμπρησμούς και κακοποίηση πολιτών σε τέσσερις πρόσφατα κατειλημμένες πόλεις στη δυτική Λιβύη’. Στη Βεγγάζη, την οποία έχουν υπό τον έλεγχό τους οι στασιαστές για αρκετούς μήνες, οι New York Times έχουν αναφέρει εκδικητικούς φόνους έως και το Μάϊο, ενώ η Διεθνής Αμνηστία ανέφερε το ίδιο στα τελη Ιουνίου, και κατηγόρησε το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο των στασιαστών. Η ευθύνη προστασίας? Τώρα πλέον ακούγεται σαν κάτι άξιο άγριου χλευασμού.

7. Καντάφι – ο Δαίμονας.

Αναλόγως της οπτικής που έχει ο καθένας, ο Καντάφι είναι είτε ένας ηρωικός επαναστάτης, κι έτσι η δαιμονοποίησή του από τη Δύση είναι ακραία, ή ο Καντάφι είναι ένας πραγματικά πολύ κακός άνθρωπος, οπότε σ’αυτήν την περίπτωση η δαιμονοποίηση είναι και αχρείαστη και παράλογη. Ο μύθος εδώ είναι οτι η εξουσία του Καντάφι χαρακτηριζόταν εξ’ολοκλήρου από φρικαλεότητες – είναι απόλυτα σατανικός, χωρίς τίποτα να τον εξιλεώνει, και οποιοσδήποτε κατηγορείται σαν ‘οπαδός του Καντάφι’ θα πρέπει κατά κάποιο τρόπο να αισθάνεται περισσότερη ντροπή απ’αυτούς που ανοικτά υποστηρίζουν το ΝΑΤΟ. Αυτή η δυαδική απολυτότητα στα χειρότερά της – πραγματικά,κανείς δεν επέτρεπε καν την δυνατότητα μερικοί να μην υποστηρίζουν ούτε τον Καντάφι, ούτε τους στασιαστές, ούτε το ΝΑΤΟ. Όλοι ήταν αναγκασμένοι να συνταχθούν με ένα απ’αυτά τα στρατόπεδα, χωρίς εξαιρέσεις. Το αποτέλεσμα ήταν ένας πλαστός διάλογος, κυριαρχούμενος από φανατικούς της μιας πλευράς ή της άλλης. Αυτό που παραλείφθηκε απ’τη συζήτηση ήταν η αναγνώριση του προφανούς: όσο κι αν ο Καντάφι τα ‘είχε βρει’ με τη Δύση την τελευταία δεκαετία, οι δυνάμεις του πολεμούσαν αυτή τη στιγμή εναντίον μιας κατάληψης της χώρας καθοδηγούμενης απ’το ΝΑΤΟ.

Το άλλο αποτέλεσμα ήταν η εκπτώχευση της ιστορικής συνείδησης, και η υποβάθμιση πιο σύνθετων αποτιμήσεων του πλήρους εύρους του ιστορικού του Καντάφι.

Αυτό θα βοηθούσε να εξηγηθεί γιατί μερικοί δεν έσπευσαν να καταδικάσουν και να τον αποκηρύξουν (χωρίς να χρειάζεται να καταφεύγει κανείς σε απλοϊκές και παιδιάστικες καρικατούρες σε σχέση με τα κίνητρά τους).

Την ώρα που ακόμα κι ο Glenn Greenwald αισθάνεται την ανάγκη να δηλώσει υπάκουα οτι ‘κανένα ανθρώπινο πλάσμα με αξιοπρέπια δεν θα ήταν δυνατόν να τρέφει οποιαδήποτε συμπάθεια για τον Καντάφι’, έχω γνωρίσει ‘ανθρώπινα πλάσματα με αξιοπρέπεια’ στη Νικαράγουα, το Τρινιντάντ, τον Άγιο Δομήνικο, και ακόμα μεταξύ των Μόχωκ στο Μόντρεαλ που πραγματικά εκτιμούν αρκετά την υποστήριξη του Καντάφι – για να μην αναφέρουμε την υποστήριξή του για διάφορα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, συμπεριλαμαβανομένου του αγώνα εναντίον του Απαρτχάϊντ στη Νότια Αφρική. Το καθεστώς του Καντάφι έχει πολλές όψεις: άλλες είναι αυτές που βλέπουν οι εσωτερικοί αντίπαλοί του, άλλες βλέπουν αυτοί που έλαβαν τη βοήθειά του, κι άλλες είναι αυτές που έκαναν το είδος των Μπερλουσκόνι, Σαρκοζύ, Κοντολίζα Ράις, Χίλλαρυ Κλίντον και Μπαράκ Ομπάμα να χαμογελά.

Υπάρχουν πολλές όψεις και όλες τους είναι ταυτόχρονα αληθινές. Κάποιοι αρνούνται να απαρνηθούν τον Κνατάφι, να ‘απολογηθούν’ για τη φιλία του προς αυτούς, όσο κακόγουστο, αναξιοπρεπή και ντροπιαστικό κι αν μερικοί άλλοι ‘προοδευτικοί’ τον θεωρούν. Αυτό είναι άξιο σεβασμού, αντίθετα με αυτό το ομαδικό λυντσάρισμα που τώρα είναι στη μόδα, και που υποβαθμίζει το έυρος των διαφορετικών τοποθετήσεων σε μία παιδιάστικη κατηγορία: ‘υποστηρίζεις έναν δικτάτορα’. Κατά ειρωνικό τρόπο, υποστηρίζουμε αρκετούς δικτάτορες, με τα ίδια μας τα δολλάρια απ’τους φόρους, και συνήθως δεν απολογούμαστε γι’αυτό το γεγονός.

Μιλώντας για το εύρος της ιστορίας του Καντάφι, θα έπρεπε ν’αντιστέκεται κανείς στον πειρασμό των απλοϊκών, αναθεωρητικών αφαιρέσεων. Μερικοί ίσως να σημείωναν οτι ακόμα και σήμερα, η ιστοσελίδα του Στέητ Ντιπάρτμεντ των ΗΠΑ για τη Λιβύη εξακολουθεί να παραπέμπει σε μια Βιβλιοθήκη Μελέτης Χώρας του Κονγκρέσσου για τη Λιβύη, που αναφέρει μερικά από τα πολλά επιτεύγματα της κυβέρνησης του Καντάφι στον τομέα της κοινωνικής πρόνοιας, στους τομείς της ιατρικής περίθαλψης, της δημόσιας στέγασης, και της εκπαίδευσης. Επιπρόσθετα, οι Λίβυοι έχουν τον υψηλότερο βαθμό αλφαβητισμού στην Αφρική (βλέπε UNDP, σελ. 171) και η Λιβύη είναι το μοναδικό αφρικανικό έθνος με υψηλή κατάταξη στον δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης του ΟΗΕ. Ακόμα και το BBC αναγνώρισε αυτά τα επιτεύγματα.

Οι γυναίκες στη Λιβύη είναι ελεύθερες να εργάζονται και να ντύνονται όπως θέλουν, υποκείμενες βέβαια στους οικογενειακούς περιορισμούς. Το προσδόκιμο ζωής είναι στα 70. Και το κατά κεφαλήν εισόδημα – αν και όχι όσο υψηλό όσο θα περίμενε κανείς δεδομένου του πετρελαϊκού πλούτου της Λιβύης και του σχετικά μικρού πληθυσμού της στα 6,5 εκατομμύρια – υπολογίζεται σε 12.000$, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα. Ο αναλφαβητισμός έχει σχεδόν εξαλειφθεί, όπως και οι άστεγοι – ένα χρόνιο πρόβλημα την εποχή πριν τον Καντάφι, όταν παράγκες από λαμαρίνες στιγμάτιζαν πολλά αστικά κέντρα της χώρας’.

Οπότε αν κάποιος υποστηρίζει την δωρεάν ιατρική περίθαλψη, αυτό σημαίνει οτι υποστηρίζει τη δικτατορία? Και αν ‘ο δικτάτορας’ χρηματοδοτεί τη δημόσια στέγαση και επιδοτεί τα εισοδήματα, θα πρέπει απλά να διαγράψουμε αυτά τα δεδομένα από τη μνήμη μας?

8. Μαχητές της Ελευθερίας – Οι Άγγελοι.

Το συμπλήρωμα της δαιμονοπίησης του Καντάφι ήταν η αγιοποίηση των ‘εξεγερμένων’.

Ο σκοπός μου εδώ δεν είναι να αντικρούσω το μύθο δια της αντιστροφής, και να δαιμονοποιήσω όλους τους αντιπάλους του Καντάφι, οι οποίοι έχουν αρκετά σοβαρά και θεμιτά παράπονα, και σε μεγάλο βαθμό υπέστησαν κι αυτοί πολλά. Αντίθετα μ’ενδιαφέρει το πώς ‘εμείς’, στο Βορειοατλαντικό τμήμα της εξίσωσης, τους έχουμε κατασκευάσει με τρόπο που να βολεύει την επέμβασή μας. Ένας τυπικός τρόπος, επαναλαμβανόμενος με διάφορες παραλλαγές σε μια ευρεία γκάμα μέσων ενημέρωσης, αλλά και από εκπροσώπους της κυβέρνησης των ΗΠΑ, βρίσκεται στην απεικόνιση των ανταρτών από τους New York Times ως ‘κοσμικών επαγγελματιών – δικηγόρων, ακαδημαϊκών, επιχειρηματιών – οι οποίοι μιλάνε για δημοκρατία, διαφάνεια, ανθρώπινα δικαιώματα και εφαρμογή των νόμων’. Η καταγραφή των επαγγελμάτων που είναι οικεία στην αμερικάνικη μεσαία τάξη και που τα σέβεται, στοχεύει στο να εμπνεύσει μια κοινή αίσθηση ταύτισης μεταξύ των αναγνωστών και της λιβυκής αντιπολίτευσης, ειδικά όταν αναλογιζόμαστε οτι οι δυνάμεις του σκότους βρίσκονται με την πλευρά του Καντάφι: τα κυριότερα ‘επαγγέλματα’ που βρίσκουμε από εκεί είναι του βασανιστή, του τρομοκράτη και του Αφρικάνου μισθοφόρου.

Για πολλές εβδομάδες ήταν σχεδόν αδύνατον για τους ανταποκριτές που είχαν ενσωματωθεί με το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο των εξεγερμένων στη Βεγγάζη ν’αρχίσουν καν να παρέχουν κάποια περιγραφή του ποιοί αποτελούσαν το αντι-κανταφικό κίνημα, αν ήταν μια οργάνωση ή πολλές ομάδες, ποιοί ήταν οι στόχοι τους, κ.ο.κ. Το κοινό μοτίβο στα ρεπορτάζ ήταν αυτό που εμφάνιζε την εξέγερση ως απόλυτα αυθόρμητη και τοπική – το οποίο μπορεί και να ισχύει εν μέρει, και μπορεί επίσης να είναι μια υπερ-απλοποίηση. Ανάμεσα στα ρεπορτάζ που περιέπλεξαν σημαντικά την εικόνα ήταν αυτά που έκαναν λόγο για τους δεσμούς της CIA με τους στασιαστές (για περισσότερα εδώ, εδώ, εδώ και εδώ). Άλλοι τόνιζαν το ρόλο του National Endowment For Democracy, του International Republican Institute, του National Democratic Institute και της USAID, τα οποία είχαν δραστηροποιηθεί στη Λιβύη από το 2005. Άλλες αναφορές περιέγραφαν λεπτομερώς το ρόλο των διαφόρων οργανώσεων των εξόριστων, και τέλος, άλλες για τον δραστικό ρόλο των πολιτοφυλακών από ‘ριζοσπάστες ισλαμιστές’ που ήταν ενταγμένες στην ανταρσία, με μερικούς να σημειώνουν τη σύνδεση με την Αλ Κάιντα.

Κάποιοι αισθάνονται την ανάγκη να βρίσκονται στη μεριά των ‘καλών’, ειδικά καθώς ούτε το Ιράκ ούτε το Αφγανιστάν προσφέρουν οποιαδήποτε αίσθηση ηθικιστικής δικαίωσης. Οι Αμερικάνοι θέλουν ο κόσμος να τους βλέπει ως αγαθοποιούς, σαν όχι μόνο αναντικατάστατους, αλλά και σαν άμωμους. Δεν θα επιθυμούσαν τίποτα περισσότερο απ’το να τους δούν να εξιλεώνονται για τις αμαρτίες τους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Αυτή είναι μια σημαντική στιγμή, όπου ο κακός επιτέλους ξαναβρίσκεται από την άλλη πλευρά. Ένας κόσμος που είναι ασφαλής για την Αμερική είναι ένας κοσμος ανασφαλής για το κακό. Η μπάντα προχωράει, το κονφετί πετάει, την ξέρετε την εικόνα.

9. Νίκη για τον λαό της Λιβύης.

Το να λέει κανείς οτι η τωρινή αλλαγή στη Λιβύη αντιπροσωπεύει μια νίκη του λιβυκού λαού που παίρνει τις τύχες του στα χέρια του είναι, στην καλύτερη περίπτωση, μια υπεραπλοποίηση που αποκρυβει το εύρος των συμφερόντων που εμπλέκονταν από την αρχή στη διαμόρφωση και την καθοδήγηση της τροπής που πήραν τα γεγονότα στο έδαφος, και αγνοεί το γεγονός οτι για το μεγαλύτερο διάστημα του πολέμου ο Καντάφι ήταν σε θέση να βασίζεται σε μια ισχυρή βάση λαϊκής στήριξης. Ήδη στις 25 Φεβρουαρίου, μόλις μια εβδομάδα μετά τις πρώτες διαδηλώσεις στους δρόμους, ο Σαρκοζύ είχε ήδη αποφασίσει οτι ‘ο Καντάφι πρέπει να φύγει’. Στις 28 Φεβρουαρίου, ο Ντέηβιντ Κάμερον άρχισε να επεξεργάζεται μια πρόταση για εφαρμογή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων – κι αυτές οι ανακοινώσεις γίνονταν χωρίς καμμιά απόπειρα για διάλογο και διπλωματία. Στις 30 Μαρτίου, οι New York Times ανέφεραν οτι για ‘αρκετές εβδομάδες’ υπάλληλοι της CIA είχαν δραστηροποιηθεί στη Λιβύη, το οποίο σήμαινε οτι βρίσκονταν εκεί από τα μέσα Φεβρουαρίου, δηλαδή, όταν ξεκίνησαν οι διαδηλώσεις – και ακολούθως συναντήθηκαν εντός της Λιβύης με ‘δεκάδες αξιωματικούς των βρετανικών ειδικών δυνάμεων και της υπηρεσίας πληροφοριών MI6’. Οι New York Times ανέφεραν επίσης στο ίδιο άρθρο οτι ‘αρκετές εβδομάδες’ πριν (ξανά, γύρω στα μέσα Φεβρουαρίου), ο πρόεδρος Ομπάμα ‘υπέγραψε μυστικό έγγραφο που εξουσιοδοτούσε τη CIA να παρέσχει όπλα και άλλη υποστήριξη στους Λίβυους αντάρτες’, με αυτήν την ‘άλλη υποστήριξη’ να περιλαμβάνει μια ποικιλία πιθανών ‘μυστικών ενεργειών’. Η USAID είχε ήδη στείλει μια ομάδα στη Λιβύη από τις αρχές Μαρτίου. Στα τέλη Μαρτίου ο Ομπάμα δήλωσε δημόσια οτι ο στόχος ήταν η ανατροπή του Καντάφι. Με μια πολύ ύποπτη διατύπωση, ‘ένας σημαντικός αξιωματούχος των ΗΠΑ είπε οτι η διοίκηση έλπιζε οτι η λιβυκή εξέγερση θα εξελισσόταν ‘οργανικά’, όπως αυτές στην Τυνησία και την Αίγυπτο, χωρίς την ανάγκη για ξένη επέμβαση’ – κάτι που ακούγεται ακριβώς σαν τη δήλωση που θα έκανε κάποιος εάν κάτι έχει ξεκινήσει με μη-‘οργανικό’ τρόπο, και αν συγκρίνοντας τα γεγονότα στη Λιβύη σε σχέση με αυτά της Τυνησίας και της Αιγύπτου διαπιστώνει ένα δυνητικό έλλειμμα νομιμοποίησης. Ωστόσο στις 14 Μαρτίου ο Abdel Hafeez Goga του Μεταβατικού Συμβουλίου δήλωσε οτι είμαστε ικανοί να πάρουμε τον έλεγχο όλης της Λιβύης, αλλά μόνο εφόσον επιβληθεί μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων’ – το οποίο εξακολουθεί να μην ισχύει ακόμα και έξι μήνες μετά.

Τις τελευταίες ημέρες αποκαλύφθηκε επίσης οτι αυτό που υποτίθεται η ηγεσία των εξεγερμένων ορκιζόταν οτι θα αντιπαλέψει – παρουσία ξένων στο έδαφος – είναι στην ουσία μια πραγματικότητα επιβεβαιωμένη από το ΝΑΤΟ:

Στρατιώτες Ειδικών Δυνάμεων από τη Βρετανία, τη Γαλλία, την Ιορδανία και το Κατάρ που βρίσκονται στο έδαφος της Λιβύης έχουν αναβαθμίσει τις επιχειρήσεις στην Τρίπολη και άλλες πόλεις τις πρόσφατες ημέρες προκειμένου να βοηθήσουν τις δυνάμεις των εξεγερμένων καθώς επιχειρούσαν την τελική τους προέλαση εναντίον του καθεστώτος Καντάφι’. Αυτή, όπως και άλλες περιγραφές, αγγίζουν μόνο την επιφάνεια του εύρους της εξωτερικής υποστήριξης που είχαν οι αντάρτες. Ο μύθος εδώ είναι οτι πρόκειται για εθνικιστές, αυτόνομους αντάρτες, ενισχυμένους αποκλειστικά από τη λαίκή υποστήριξη.

Αυτή τη στιγμή, οι υποστηρικτές του πολέμου ανακηρύσσουν την επέμβαση ως ‘επιτυχία’. Θά’πρεπε να σημειωθεί οτι υπήρξε άλλη μια περίπτωση όπου μια αεροπορική εκστρατεία που εξαπολύθηκε για να στηρίξει ντόπιες οπλισμένες πολιτοφυλακές στο έδαφος, με τη μυστική συνδρομή Αμερικάνων στρατιωτικών υπαλλήλων, κατόρθωσε επίσης να ανατρέψει ένα άλλο καθεστώς, και πολύ πιο γρήγορα. Αυτή η περίπτωση ήταν το Αφγανιστάν.

Επιτυχία.

10. Ήττα για την ‘Αριστερά’.

Σαν μια αναπαράσταση της συνταγής των άρθρων που καταδικάζαν ‘την Αριστερά’ τις ημέρες των διαδηλώσεων για τις εκλογές στο Ιράν το 2009 (βλέπε για παράδειγμα τους Χαμίντ Νταμπασί και Σλαβόι Ζίζεκ), ο πόλεμος στη Λιβύη για άλλη μια φορά φαίνεται οτι προσέφερε μια ευκαιρία για στοχοποίηση της Αριστεράς, σχεδόν σαν αυτό να ήταν στην κορυφή της ατζέντας – σαν η ‘Αριστερά’ να ήταν το πρόβλημα προς επίλυση. Εδώ βλέπουμε άρθρα, σε διάφορα στάδια πνευματικής και πολιτικής χρεοκοπίας, από τον Χουάν Κόουλ (βλέπε μερικές από τις απαντήσεις: ‘Η περίπτωση του Καθηγητή Χουάν Κόουλ’, ‘Μια ανοιχτή επιστολή προς τον Καθηγητή Χουάν Κόουλ: απαντώντας στον λίβελλο’, ‘Ο Καθηγητής Κόουλ ‘απαντά’ στο WSWS για τη Λιβύη: μια παραδοχή πνευματικής και πολιτικής χρεοκοπίας’), τον Γκίλμπερτ Ατσκάρ (και ειδικά αυτό), τον Ιμμάνουελ Βάλλερστάϊν, και την Έλενα Σίχαν που προφανώς κατέληξε σε μερικά από τα πιο κρίσιμα συμπεράσματά της στο αεροδρόμιο στο τέλος της πρώτης επίσκεψής της στην Τρίπολη.

Φαίνεται να υπάρχει κάποια σύγχυση σχετικά με τους ρόλους και τις ταυτότητες. Δεν υπάρχει μια ομοιογενής Αριστερά, ούτε κάποια ιδεολογική συμφωνία ανάμεσα στους αντιϊμπεριαλιστές (οι οποίοι περιλαμβάνουν και συντηρητικούς και ελευθεριακούς, ανάμεσα σε Μαρξιστές και αναρχικούς). Ούτε ήταν σε θέση η ‘αντιϊμπεριαλιστική Αριστερά’ να βλάψει κανέναν στο έδαφος, σε αντίθεση με τους πραγματικούς πρωταγωνιστές. Υπήρχαν ελάχιστες πιθανότητες οι αντι-επεμβατιστές να επηρεάσουν την εξωτερική πολιτική, η οποία είχε ήδη διαμορφωθεί στην Ουάσιγκτον πριν δημοσιευθεί οποιαδήποτε σοβαρή κριτική εναντίον της επέμβασης. Αυτά τα στοιχεία συνιστούν οτι τουλάχιστον μερικές από τις επικρίσεις έχουν κίνητρα που πηγαίνουν πολύ πέραν της Λιβύης, και που μπορεί τελικά να έχουν ελάχιστα να κάνουν με τη Λιβύη. Η πιο συνήθης κατηγορία είναι οτι κατά κάποιο τρόπο η αντιϊμπεριαλιστική Αριστερά χαϊδεύει έναν δικτάτορα. Το επιχείρημα λέει οτι αυτό βασίζεται σε εσφαλμένη ανάλυση – επικρίνοντας τη στάση του Ούγκο Τσάβεζ, ο Βάλλερστάϊν λέει οτι η ανάλυση του Τσάβεζ είναι βαθιά εσφαλμένη, και προτάσσει αυτό ανάμεσα στις επκρίσεις του: ‘Το δεύτερο σημείο που λείπει από την ανάλυση του Ούγκο Τσάβεζ είναι οτι δεν πρόκειται να υπάρξει καμμία σημαντική στρατιωτική ανάμειξη του δυτικού κόσμου στη Λιβύη’ (ναι, ξαναδιαβάαστε το). Όντως, πολλά από τα αντεπιχειρήματα που εκτοξεύονται εναντίον της αντι-επεμβατικής Αριστεράς αντηχούν ή και αναπαράγουν πλήρως τους δέκα μύθους που αποδομήθηκαν παραπάνω, και που καθιστούν την γεωπολιτική τους ανάλυση σχεδόν ολότελα λανθασμένη, και που ακολουθούν μια πολιτική που εν μέρει βασίζεται απλά σε προσωπικότητες και στις ειδήσεις της ημέρας. Αυτό καταδείχνει επίσης τη βαθειά φτώχεια των πολιτικών που εδράζονται κυρίως σε απλουστευτικές και μονόπλευρες ιδέες περί ‘ανθρωπίνων δικαιωμάτων’ και ‘προστασίας’ (βλέπε την κριτική του Ρίτσαρντ Φαλκ), και την επιτυχία του νέου στρατιωτικού ανθρωπισμού στο να απορροφά τη δυναμική της Αριστεράς. Και ένα ερώτημα επανέρχεται: αν αυτοί που εναντιώθηκαν στην επέμβαση ενοχοποιήθηκαν για παροχή μιας ηθικής ασπίδας προστασίας σε μια ‘δικτατορία’ (λες και ο ιμπεριαλισμός δεν είναι από μόνος του μια παγκόσμια δικτατορία), τότε τί να πει κανείς γι’αυτούς τους ανθρωπιστές που υποστήριξαν την άνοδο ξενοφοβικών και ρατσιστών μαχητών που με βάση πολλές αναφορές επιδίδονται σε εθνοκάθαρση? Υπάρχει τουλάχιστον κάποια αντίθεση στο ρατσισμό? Μέχρι στιγμής, το μόνο που ακούω από αυτήν την πλευρά είναι η σιωπή.

Η συνταγή της κατακεραύνωσης του αντιϊμπεριαλιστή αχυράνθρωπου αποκρύβει την απόπειρα να κατασταλεί η διαφωνία με έναν αχρείαστο πόλεμο που έχει παρατείνει και επεκτείνει τα δεινά του πληθυσμού, έχει προωθήσει τα συμφέροντα των εταιριών του πολέμου, των πολυεθνικών και των νεοφιλελεύθερων, έχει καταστρέψει τη νομιμοποίηση πολυμερών θεσμών που κάποτε ήταν αφοσιωμένοι στο σκοπό της ειρήνης στις διεθνείς σχέσεις, έχει παραβιάσει τη διεθνή νομοθεσία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, διευκόλυνε την άνοδο της ρατσιστικής βίας, ενίσχυσε τα ιμπεριαλιστικά κράτη στο να δικαιολογούν τη διαρκή τους επέκταση, παραβίασε την εσωτερική νομοθεσία, και υποβάθμισε τη συζήτηση περί ανθρωπισμού σε ένα σύνολο απλοϊκών σλόγκαν, αντανακλαστικών παρορμήσεων και φορμαλιστικών πολιτικών που ευνοούν τον πόλεμο σαν πρώτη επιλογή. Πραγματικά, η Αριστερά είναι το πρόβλημα εδώ?

Ο Maximilian Forte είναι λέκτορας στο Τμήμα Κοινωνιολογίας και Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Κονκόρντια στο Μόντρεαλ του Κανδά. Η ιστοσελίδα του βρίσκεται στη διεύθυνση http://openanthropology.org, όπως και τα προηγούμενα άρθρα του για τη Λιβύη και για άλλες όψεις του ιμπεριαλισμού.

Posted in Uncategorized | 1 Comment

James Petras – Τα εγκλήματα του ΝΑΤΟ

Τα εγκλήματα του ΝΑΤΟ στη Λιβύη: Ποιός θρηνεί τους νεκρούς ήρωες?

ΤουJames Petras

Η κατάκτηση και κατοχή της Λιβύης είναι κατά κύριο λόγο μια στρατιωτική νίκη για το ΝΑΤΟ. Κάθε όψη της στρατιωτικής επίθεσης εκκινούσε και κατευθυνόταν από τις ΝΑΤΟϊκές αεροπορικές, θαλάσσιες και χερσαίες δυνάμεις. Η ΝΑΤΟϊκή εισβολή της Λιβύης αποτελούσε βασικά μια απάντηση στην ‘Αραβική Άνοιξη’: τις λαϊκές εξεγέρσεις που επεκτάθηκαν από τη Βόρεια Αφρική μέχρι τον Περσικό Κόλπο.

Η ΝΑΤΟϊκή επίθεση αποτέλεσε μέρος μιας γενικής αντεπίθεσης σχεδιασμένης να περιορίσει και να αντιστρέψει τα λαϊκο-δημοκρατικά και αντιϊμπεριαλιστικά κινήματα που είχαν εκθρονίσει ή βρίσκονταν κοντά στο να εκθρονίσουν δικτάτορες υποτακτικούς των ΗΠΑ.

Τα πολιτικά και στρατιωτικά συμφέροντα έπαιξαν κύριο ρόλο σαν κίνητρα για τη ΝΑΤΟϊκή εισβολή. Στα τέλη Μαϊου του 2009, το αμερικάνικο και τα ευρωπαϊκά καθεστώτα ανέπτυσσαν στενές διμερείς στρατιωτικές, οικονομικές συμφωνίες, όπως και συμφωνίες σε θέματα ασφαλείας με το καθεστώς Καντάφι.

Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα Independent (9/4/2011), επίσημα λιβυκά έγγραφα που βρέθηκαν στο υπουργείο Εξωτερικών της Λιβύης περιέγραφαν πώς στις 16 Δεκεμβρίου 2003 η αμερικάνικη CIA και η βρετανική MI6 καθιέρωσαν στενή συνεργασία με την κυβέρνηση του Καντάφι. Η MI6 παρείχε στον Καντάφι λεπτομέρειες σχετικά με ηγέτες της αντιπολίτευσης εξόριστους στη Βρετανία και είχε ακόμα ετοιμάσει το προσχέδιο μιας ομιλίας γι’αυτόν καθώς αναζητούσε μια επαναπροσέγγιση με τον έξω κόσμο.

Η Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Κλίντον παρουσίασε τον Μουτασσίμ Καντάφι σε συνέντευξη Τύπου στην Ουάσιγκτον κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης το 2009 δηλώνοντας: ‘Είμαι πολύ ικανοποιημένη που καλοσωρίζω τον κύριο Καντάφι στο Στέητ Ντιπάρτμεντ. Εκτιμούμε βαθύτατα τη σχέση ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Λιβύη. Έχουμε πολλές ευκαιρίες να βαθύνουμε και να επεκτείνουμε τη συνεργασία μας και αναμένω με χαρά να χτίσουμε πάνω σε αυτή τη σχέση.’ (examiner.com 2/26/2011).

Το διάστημα 2004-2010 οι μεγαλύτερες πετρελαϊκές πολυεθνικές εταιρίες, μεταξύ αυτών οι British Petroleum, Exxon Mobil, Halliburton, Chevron, Conoco και Marathon Oil, μαζί με στρατιωτικο-βιομηχανικούς γίγαντες όπως οι Raytheon & Northrop Grumman, Dow Chemical και Fluor υπέγραψαν τεράστιες επενδύσεις και συμφωνίες πωλήσεων με τη Λιβύη.

Το 2009, το Στέητ Ντιπάρτμεντ των ΗΠΑ παραχώρησε κεφάλαιο ύψους 1,5 εκατομμυρίου δολλαρίων για την εκπαίδευση Λίβυων πολιτικών υπαλλήλων και κυβερνητικών δυνάμεων ασφαλείας. Ο προϋπολογισμός του Λευκού Οίκου για το 2012 περιελάμβανε χορήγηση για την εκπαίδευση λιβυκών δυνάμεων ασφαλείας. Η General Dynamics είχε υπογράψει συμφωνία 165 εκατομμυρίων δολλαρίων το 2008 ωστε να εξοπλίσει την επίλεκτη μηχανοκίνητη ταξιαρχία της Λιβύης.

Στις 24 Αυγούστου 2011, τα Wikileaks εξέδωσαν τηλεγραφήματα της αμερικάνικης πρεσβείας από την Τρίπολη, τα οποία περιέγραφαν τη θετική αποτίμηση μιας ομάδας ηγετικών στελεχών των Ρεπουμπλικανών για τις αμερικανο-λιβυκές σχέσεις κατά τη διάρκεια επίσκεψής τους στα τέλη του 2009. Αυτά τα τηλεγραφήματα τόνιζαν τα συνεχιζόμενα προγράμματα εκπαίδευσης υπηρεσιών ασφαλείας που περιελάμβαναν την αστυνομία και το στρατό του Καντάφι, όπως και την ισχυρή στήριξη των ΗΠΑ στην καταστολή εκ μέρους του καθεστώτος των ριζοσπαστικών ισλαμιστών, πολλοί εκ των οποίων τώρα ηγούνται των υποστηριζόμενων από το ΝΑΤΟ ‘επαναστικών δυνάμεων’ που αυτή τη στιγμή κατέχουν την Τρίπολη.

Τί έκανε τις χώρες του ΝΑΤΟ να μεταστραφούν απότομα από μια πολιτική ασπασμού του Καντάφι στην εξαπόλυση μιας βάρβαρης εισβολής και τακτικών καμμένης γης μέσα σε λίγους μήνες?

Το κλειδί είναι οι λαϊκές εξεγέρσεις, οι οποίες απείλησαν την ευρωαμερικάνικη κυριαρχία. Η σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή της Λιβύης, ενός κοσμικού καθεστώτος με το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο στην Αφρική, είχε σκοπό να γίνει ένα μάθημα, ένα μήνυμα εκ μέρους των ιμπεριαλιστών στις μόλις εγειρόμενες μάζες στη Νότια Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική. Η μοίρα της Λιβύης περιμένει οποιοδήποτε καθεστώς ελπίζει σε μεγαλύτερη ανεξαρτησία και αμφισβητεί την άνοδο της ευρωαμερικάνικης ισχύος.

Ο άγριος εξάμηνος καταιγιστικός πόλεμος του ΝΑΤΟ – πάνω από 30.000 αεροπορικές και πυραυλικές επιθέσεις εναντίον λιβυκών πολιτικών και στρατιωτικών στόχων – ήταν μια απάντηση σ’αυτούς που ισχυρίζονταν οτι οι ΗΠΑ και η ΕΕ βρίσκονταν σε ‘παρακμή’ και οτι η ‘αυτοκρατορία βρισκόταν σε σήψη’. Η ‘εξέγερση’ των ριζοσπαστών ισλαμιστών και των μοναρχικών στη Βεγγάζη κατά το Μάρτιο του 2011 υποστηρίχθηκε από και χρησίμευσε σαν πρόσχημα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ ωστε να επεκτείνουν την αντεπίθεσή τους προς την κατεύθυνση της νεο-αποικιοκρατικής παλινόρθωσης.

Ο Πόλεμος του ΝΑΤΟ και η ψευδής ‘επαναστατική εξέγερση’.

Τίποτα δεν είναι πιο σαφές από το γεγονός οτι ολόκληρος ο πόλεμος εναντίον της Λιβύης ήταν από κάθε στρατηγική και υλική άποψη ο πόλεμος του ΝΑΤΟ. Η απόδοση του ρόλου των ‘επαναστατών’ στο συνονθύλευμα από μοναρχικούς, ισλαμιστές φονταμενταλιστές, εξόριστους με έδρα την Ουάσιγκτον και το Λονδίνο και αποστασιοποιημένους αξιωματούχους του Καντάφι αποτελεί μια καθαρή περίπτωση μιντιακής προπαγάνδας.

Από την αρχή οι ‘εξεγερμένοι’ εξαρτώνταν απόλυτα από τη στρατιωτική, πολιτική, διπλωματική και μιντιακή ισχύ του ΝΑΤΟ, χωρίς την οποία οι ντε φάκτο μισθοφόροι δεν θα είχαν αντέξει ούτε ένα μήνα, καθηλωμένοι στη Βεγγάζη.

Μια πιο λεπτομερής ανάλυση των κυριότερων γνωρισμάτων της κατάκτησης της Λιβύης επιβεβαιώνει αυτήν την επίθεση ως έναν πόλεμο του ΝΑΤΟ.

Το ΝΑΤΟ εξαπέλυσε βάναυσες επιθέσεις από αέρος και θαλάσσης καταστρέφοντας τη λιβυκή αεροπορία, τα πλοία, δεξαμενές καυσίμων, τανκ, πυροβολικό και αποθήκες οπλισμού και σκότωσε και τραυμάτισε χιλιάδες στρατιώτες, αστυνομικούς και μαχητές των πολιτοφυλακών. Μέχρι την εισβολή του ΝΑΤΟ οι μισθοφορικές χερσαίες δυνάμεις των ‘εξεγερμένων’ δεν είχαν προχωρήσει πέραν της Βεγγάζης και μετά βίας μπορούσαν να κρατήσουν την περιοχή τους μετά από αυτήν. Οι ‘εξεγερμένοι’ μισθοφόροι ‘προέλαυναν’ μόνο πίσω από τις καταστροφικές επί 24ώρου βάσεως αεροπορικές επιθέσεις του ΝΑΤΟ.

Τα αεροπορικά πλήγματα του ΝΑΤΟ ευθύνονταν για τις μαζικές καταστροφές λιβυκών πολιτικών και αμυντικών στρατιωτικών υποδομων, για βομβαρδισμούς λιμανιών, δρόμων, αποθηκών, αεροδρομίων, νοσοκομείων, εργοστασίων ηλεκτρισμού και ύδρευσης, όπως και οικισμών, σε έναν πόλεμο ‘τρομοκρατίας’, σχεδιασμένο για να στρέψει την μαζική βάση πιστών του καθεστώτος εναντίον της κυβέρνησης του Καντάφι. Οι μισθοφόροι δεν έχαιραν λαϊκής υποστήριξης μεταξύ των Λίβυων πολιτών, αλλά η βαρβαρότητα του ΝΑΤΟ κατάφερε να εξασθενήσει την ενεργή αντίσταση εναντίον των ‘εξεγερμένων’ μισθοφόρων.

Το ΝΑΤΟ απέκτησε βασική διπλωματική υποστήριξη για την εισβολή εξασφαλίζοντας ψηφίσματα του ΟΗΕ, κινητοποιώντας τους υποτακτικούς του ηγέτες στον Αραβικό Σύνδεσμο, εξασφαλίζοντας εκπαιδευμένους μισθοφόρους ‘λεγεωνάριους’ από το Κατάρ και την οικονομική υποστήριξη του συρφετού του Περσικού Κόλπου.

Το ΝΑΤΟ υποχρέωσε σε κάποιο βαθμό ‘συνοχής’ τις διάφορες αντιμαχόμενες φράξιες των αυτοδιόριστων ‘επαναστατών’ μισθοφόρων ηγετών μέσω της αρπαγής (‘παγώματος’) των κεφαλαίων της λιβυκής κυβέρνησης στο εξωτερικό που ανέρχονταν σε δισεκατομμύρια δολλάρια. Μ’αυτόν τον τρόπο η χρηματοδότηση, ο εξοπλισμός, η εκπαίδευση και η καθοδήγηση από ‘Ειδικές Δυνάμεις,’ βρίσκονταν όλα υπό τον ΝΑΤΟϊκό έλεγχο.

Το ΝΑΤΟ επέβαλλε οικονομικές κυρώσεις, αποκόπτοντας τα έσοδα της Λιβύης από τις πωλήσεις πετρελαίου.

Το ΝΑΤΟ διεξήγαγε μια εντατική προπαγανδιστική εκστρατεία παρουσιάζοντας την ιμπεριαλιστική επίθεση σαν έναν ‘επαναστικό ξεσηκωμό’, μεταμφιέζοντας τον καταιγιστικό βομβαρδισμό ενός ανυπεράσπιστου αντι-αποικιοκρατικού στρατού σε ‘ανθρωπιστική επέμβαση’ προς υπεράσπιση των ‘δημοκρατικών πολιτών’. Η κεντρικά χορογραφημένη μαζική μιντιακή εκστρατεία επεκτάθηκε πολύ πέραν των συνήθων φιλελεύθερων κύκλων, ωστε να πείσει ‘προοδευτικούς’ δημοσιογράφους και τις εφημερίδες τους, όπως επίσης και διανοούμενους, να απεικονίσουν τους ιμπεριαλιστικούς μισθοφόρους σαν ‘επαναστάτες’ και να καταδικάσουν την ηρωική εξάμηνη αντίσταση του λιβυκού στρατού και του λαού εναντίον της ξένης επίθεσης. Η παθολογικά ρατσιστική ευρωαμερικάνικη προπαγάνδα δημοσίευε κραυγαλέες περιγραφές των λιβυκών κυβερνητικών στρατευμάτων (συχνά αναφερόμενων ως ‘μαύρων μισθοφόρων’) να παίρνουν τεράστιες ποσότητες Βιάγκρα από τον Καντάφι την ώρα που οι ίδιες οι οικογένειές τους και τα σπίτια τους βρίσκονταν στην ουσία υπό την αεροπορική επίθεση και τον αποκλεισμό του ΝΑΤΟ.

Η βασικότερη συνεισφορά των μισθοφόρων ‘κατακτητών’ σ’αυτήν την μεγαλειώδη παραγωγή ήταν να προσφέρουν φωτογραφικές πόζες ενός συνονθυλεύματος ‘ανταρτών’ να κραδαίνουν τα όπλα τους σε στυλ Τσε Γκεβάρα του Πενταγώνου, τρέχοντας γύρω γύρω με φορτηγάκια, συλλαμβάνοντας και κακοποιώντας Αφρικάνους μετανάστες εργάτες και μαύρους Λίβυους. Οι μισθοφόροι ‘απελευθερωτές’ εισέβαλλαν θριαμβευτικά σε λιβυκές πόλεις και χωριά, τα οποία ήταν ήδη καμμένα και κατεστραμμένα από τις αποικιακές αεροπορικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ. Περιττέυει να πούμε οτι τα ΜΜΕ τους λατρεύαν.

Ακολουθώντας τη ΝΑΤΟϊκή καταστροφή, οι ‘εξεγερμένοι’ μισθοφόροι έδειχναν τα πραγματικά τους ταλέντα ως τάγματα θανάτου: οργάνωναν συστηματικές εκτελέσεις ‘υπόπτων σαν οπαδών του Καντάφι’ και τη λεηλασία οικιών, καταστημάτων, τραπεζών και δημόσιων οργανισμών που σχετίζονταν με το ηττημένο καθεστώς. Για να ‘σταθεροποιήσουν’ την Τρίπολη και να ξεκάνουν κάθε έκφραση αντι-αποικιακής αντίστασης, οι ‘εξεγερμένοι’ μισθοφόροι διεξάγουν συνοπτικές εκτελέσεις – ειδικά μαύρων Λίβυων και Αφρικάνων μεταναστών εργατών και των οικογενειών τους. Το ‘χάος’ στην Τρίπολη που αναφέρεται από τα ΜΜΕ οφείλεται στις αυτοαποκαλούμενες ‘απελευθερωτικές’ δυνάμεις που ξεσαλώνουν. Οι μοναδικές ημι-οργανωμένες δυναμεις στην Τρίπολη φαίνεται να είναι οι σχετιζόμενοι με την Αλ Κάιντα ένοπλοι, οι παλιοί σύμμαχοι του ΝΑΤΟ.

Οι συνέπειες της ΝΑΤΟϊκής κατάκτησης της Λιβύης.

Σύμφωνα με τους τεχνοκράτες των ‘εξεγερμένων’ μισθοφόρων, η ΝΑΤΟϊκή τακτική συστηματικής καταστροφής θα κοστίσει στη Λιβύη τουλάχιστον μια ‘χαμένη δεκαετία’. Αυτή είναι μια αισιόδοξη αποτίμηση για το πόσο διάτημα θα διαρκέσει η ‘ανοικοδόμηση’ ωστε η Λιβύη να επανακτήσει τα οικονομικά επιπεδα του Φεβρουαρίου του 2011.

Οι κυριότερες πετρελαϊκές εταιρίες έχουν ήδη χάσει εκατοντάδες εκατομμύρια σε κέρδη και μέσα στη δεκαετία αναμένεται να χάσουν δισεκατομμύρια περισσότερα λόγω της φυγής, των δολοφονιών και των φυλακίσεων χιλιάδων ειδικευμένων Λίβυων και ξένων εργαζομένων, έμπειρων μεταναστών εργατών και τεχνικών εξειδεικευμένων σε όλα τα πεδία, ειδικά λαμβάνοντας υπόψιν την καταστροφή των λιβυκών υποδομών και των τηλεπικοινωναικών συστημάτων.

Η υπο-σαχάρια Αφρική θα υποστεί μείζονα ζημία με την ακύρωση της προτεινόμενης ‘Αφρικανικής Τράπεζας’, την οποία ανέπτυσσε ο Καντάφι σαν μια εναλλακτική πηγή επενδυτικών χρηματοδοτήσεων και με την καταστροφή του εναλλακτικού του επικοινωνιακού συστήματος για την Αφρική. Η διαδικασία επαναποικιοποίησης μέσω της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας του ΝΑΤΟ και των μισθοφόρων ‘ειρηνευτικών δυνάμεων’ του ΟΗΕ θα είναι χαοτική δεδομένης της αναπόφευκτης διχόνοιας ανάμεσα σε εχθρικούς ενόπλους ισλαμιστές φονταμενταλιστές, μοναρχικούς, νεο-αποικιοκράτες τεχνοκράτες, φυλετικούς πολέμαρχους και φατρίες καθώς θα διαχωρίζουν τα φέουδά τους. Οι ενδοϊμπεριαλιστικές διαμάχες και οι ντόποιοι πολιτικοί σφετεριστές του πετρελαϊκού πλούτου θα ενισχύσουν περεταίρω το’χάος’ και θα υποβαθμίσουν την ζωή των πολιτών, σε ένα έθνος που κάποτε επαιρόταν για το υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα και το υψηλότερο βιοτικό επίποεδο στην Αφρική. Τα σύνθετα δίκτυα ύδρευσης και πετρελαίου που είχαν αναπτυχθεί από τον Καντάφι και καταστράφηκαν από το ΝΑΤΟ, θα παραμείνουν σε κατάσταση διάλυσης. Όπως έχει αποδείξει εμφαντικά το παράδειγμα του Ιράκ, το ΝΑΤΟ είναι καλύτερο στο να καταστρέφει παρά στο να οικοδομεί μοντέρνα κοσμικά κράτη βασισμένα σε μια σύγχρονη πολιτική γραφειοκρατία, καθολική δωρεάν δημόσια εκπαίδευση, κοσμικό δικαιϊκό σύστημα και σύγχρονες υπηρεσίες υγείας. Η αμερικάνικη πολιτική τηςκυριαρχίας μέσω της καταστροφής παραμένει πρωταρχική για τον ΝΑΤΟϊκό οδοστρωτήρα.

Τα κίνητρα της εισβολής.

Τί ήταν αυτό που κινητοποίησε το ΝΑΤΟ ωστε να ξεκινήσει τους εξάμηνους μαζικούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς της Λιβύης, ακολουθούμενους από εισβολή και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας? Οι θάνατοι αμάχων και η εκτεταμένη καταστροφή της λιβυκής πολιτικής κοινωνίας εκ μέρους του ΝΑΤΟ καταρρίπτει τους ισχυρισμούς τους οτι οι αεροπορικές επιθέσεις σκόπευαν στην ‘προστασία αμάχων’ από μια επικείμενη ‘γενοκτονία’ υπό τον Καντάφι, ισχυρισμούς εκ μέρους των ‘εξεγερμένων’ που ποτέ δεν τεκμηριώθηκαν. Οι βομβαρδισμοί κρίσιμων οικονομικών υποδομών της Λιβύης μας επιτρέπουν να συμπεράνουμε κατηγορηματικά οτι η ΝΑΤΟϊκή επίθεση έχει ελάχιστη σχέση με τον ‘οικονομικό ορθολογισμό’ ή άλλου τέτοιου είδους ενδιαφέροντα. Το κύριο κίνητρο για τις ενέργειες του ΝΑΤΟ μπορεί να ανιχνευθεί σε προηγούμενες πολιτικές σε σχέση με την αντεπίθεση της άνοιξης εναντίον των μαζικών λαϊκών κινημάτων που ανέτρεψαν μαριονέτες των ΗΠΑ και της ΕΕ στην Αίγυπτο και την Τυνησία και που απειλούσαν πελατειακά καθεστώτα στην Υεμένη, το Μπαχραίην και αλλού.

Παρά το γεγονός οτι οι Αμερικανονατοϊκοί εμπλέκονταν ήδη σε αρκετούς αποικιακούς πολέμους (Ιράκ, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Υεμένη και Σομαλία) και η δυτική κοινή γνώμη απαιτούσε απόσυρση λόγω του κόστους, ο δυτικοί ιμπεριαλιστές ηγέτες αισθάνθηκαν οτι διακυβέυονταν υπερβολικά πολλά και υπολόγισαν οτι το κόστος θα ήταν ελάχιστο. Η απόλυτη κυριαρχία του ΝΑΤΟ στους ουρανούς και τη θάλασσα καθιστούσε παιχνιδάκι τις αδύναμες στρατιωτικές αμυντικές ικανότητες της Λιβύης, επιτρέποντάς τους να βομβαρδίζουν τις πόλεις, τα λιμάνια και τις σημαντικές υποδομές με ατιμωρησία και να επιβάλλουν πλήρη οικονομικό αποκλεισμό. Υπολόγισαν οτι οι μαζικοί βομβαρδισμοί θα τρομοκρατούσαν το λιβυκό λαό και θα τον ανάγκαζαν να υποταχθεί και οτι θα επέφεραν μια σύντομη αποικοκρατική νίκη χωρίς στρατιωτικές απώλειες εκ μέρους του ΝΑΤΟ, κάτι που αποτελεί βασική ανησυχία για την δυτική κοινή γνώμη, και οτι θα επέτρεπαν σε έναν θριαμβευτή ‘επαναστατικό’ μισθοφορικό στρατό να βαδίσει προς την Τρίπολη.

Οι αραβικές λαϊκές εξεγέρσεις ήταν η κεντρική μέριμνα και η κινητήρια δύναμη πίσω από τη ΝΑΤΟϊκή καταστροφή της Λιβύης. Αυτοί οι μαζικοί λαϊκοί ξεσηκωμοί είχαν ανατρέψει μακροχρόνιους πυλώνες της κυριαρχίας των ΗΠΑ-Ισραήλ-ΕΕ στη Μέση Ανατολή. Η πτώση του Αιγύπτιου δικτάτορα Χόσνι Μουμπάρακ και του Τυνήσιου ομολόγου του Μπεν Αλί προκάλεσε ανατριχίλα στα υπουργεία εξωτερικών των ιμπεριαλιστών. Αυτές οι επιτυχημένες εξεγέρσεις είχαν ως άμεσο αποτέλεσμα αναταράξεις καθώς ενέπνευσαν παρόμοια κινήματα σε όλη την περιοχή. Το Μπαχραίην, που φιλοξενεί την σημαντικότερη ναυτική βάση του αμερικάνικου ναυτικού στη Μέση Ανατολή και η γειτονική Σαουδική Αραβία (ο σύμμαχος-κλειδί των ΗΠΑ στον αραβικό κόσμο), έγιναν μάρτυρες μιας παρατεταμένης εξέγερσης της κοινωνίας των πολιτών, ενώ η Υεμένη, διοικούμενη από τη μαριονέττα των ΗΠΑ Αλί Σαλέχ, αντιμετώπισε μαζικά λαϊκά κινήματα και ένοπλη αντίσταση. Το Μαρόκο και η Αλγερία βίωναν επίσης λαϊκές απαιτήσεις για εκδημοκρατισμό. Το κοινό νήμα στα κινήματα των αραβικών λαών ήταν η απαίτηση να παύσει η επικυριαρχία της ΕΕ, των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην περιοχή, να μπει ένα τέλος στη μαζική διαφθορά και το νεποτισμό, ελεύθερες εκλογές και μια λύση για την εκτεταμένη ανεργία μέσω προγραμμάτων ευρείας κλίμακας. Καθώς τα αντι-αποικιακά κινήματα μεγάλωναν σε έυρος και ένταση τα αιτήματά τους ριζοσπαστικοποιήθηκαν από την πολιτική προς την κοινωνική δημοκρατία, από μια δημοκρατική σε μια αντιϊμπεριαλιστική εξωτερική πολιτική. Τα αιτήματα των εργαζομένων επιβάλλονταν με απεργίες και εκκλήσεις για δίωξη της καταπιεστικής αστυνομίας και των αξιωματικών εσωτερικής ασφαλείας και της αστυνομίας που ήταν ένοχοι για εγκλήματα εναντίον των πολιτών τους.

Οι ΗΠΑ, η ΕΕ και το Ισραήλ πιάστηκαν απροετοίμαστοι – οι υπηρεσίες πληροφοριών τους τόσο βαθειά χωμένες στον κόρφο των μυστικών αστυνομιών των πελατειακών καθεστώτων που απέτυχαν να ανιχνεύσουν τη λαϊκή έκρηξη. Οι λαϊκές εξεγέρσεις συνέβησαν σε μια κρίσμη και άτυχη στιγμή, ειδικά για τις ΗΠΑ όπου η εσωτερική υποστήριξη για τους ΝΑΤΟϊκούς πολέμους σε Ιράκ και Αφγανιστάν είχε υποχωρήσει αισθητά δεδομένης της οικονομικής κρίσης και των σοβαρών περικοπών προκειμένου να χρηματοδοτούνται αυτοί οι πόλεμοι. Επιπλέον, σε Ιράκ και Αφγανιστάν τα αμερικανονατοϊκά στρατεύματα έχαναν έδαφος: οι Ταλιμπάν αποτελούν στην ουσία, την πραγματική ‘σκιώδη κυβέρνηση’. Το Πακιστάν, παρά το καθεστώς-μαριονέττα του και τους πρόθυμους στρατηγούς του, αντιμετώπιζε αυξανόμενη λαϊκή εναντίωση στον αεροπορικό πόλεμο κατά των πολιτών του στα συνοριακά χωριά και τις πόλεις. Τα πλήγματα των αμερικάνικων μη-επανδρωμένων αεροσκαφών που φονεύουν ενόπλους και πολίτες αντιμετωπίστηκαν με σαμποτάζ των κρίσιμων μεταφορών εφοδίων προς τις δυνάμεις κατοχής του Αφγανιστάν. Αντιμέτωποι με μια επιδεινούμενη παγκόσμια κατάσταση, οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ αποφάσισαν οτι χρειάζονταν μια αντεπίθεση με τον πλέον αποφασιστικό και ορατό τρόπο, καταστρέφοντας ένα ανεξάρτητο κοσμικό καθεστώς όπως της Λιβύης και κατ’αυτόν τον τρόπο επαναβεβαιώνοντας την παγκόσμια ηγεσία τους, αντικρούοντας την εικόνα της ήττας και της υποχώρησης, και πάνω απ’όλα, επανακινητοποιώντας την ‘παρακμάζουσα ιμπεριαλιστική ισχύ.’

Η ιμπεριαλιστική αντεπίθεση.

Οι ΗΠΑ άνοιξαν το δρόμο της αντεπίθεσης στην Αίγυπτο, υποστηρίζοντας την αρπαγή εξουσίας από τη στρατιωτική χούντα υπό τους πιστούς του Μουμπάρακ, οι οποίοι ακολούθως άρχισαν να διαλύουν και να καταστέλλουν τα δημοκρατικά και εργατικά κινήματα και να βάζουν ένα τέλος στην όλη συζήτηση περί αναδόμησης της οικονομίας. Μια συλλογική φιλοΝΑΤΟϊκή δικτατορία από στρατηγούς αντικατέστησε την προσωπική απολυταρχική εξουσία του Χόσνι Μουμπάρακ. Οι ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις παρείχαν ‘έκτακτη’ βοήθεια δισεκατομμυρίων ωστε να κρατήσουν όρθιο το νέο καθεστώς και να εκτροχιάσουν την πορεία του αιγυπτιακού λαού προς τη δημοκρατία. Στην Τυνησία εφαρμόστηκε μια παρόμοια διαδικασία: η ΕΕ, ειδικά η Γαλλία μαζί με τις ΗΠΑ, στήριξαν ένα ανακάτεμα του ανατραπέντος καθεστώτος, φέρνοντας στο προσκήνιο έναν συνδυασμό παλαιάς/νέας κάστας νεο-αποικιακών πολιτικών. Τους ενίσχυσαν με κεφάλαια και εξασφάλισαν οτι οι στρατιωτικοί-αστυνομικοί μηχανισμοί παρέμειναν ανέπαφοι, παρά τη συνεχιζόμενη μαζική δυσφορία με τις κομφορμιστικές πολιτικές του ‘νέου’/παλαιού καθεστώτος.

Στο Μπαχραίην και την Υεμένη, οι ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις ακολούθησαν μια δυαδική πορεία, αβέβαιοι για το αποτέλεσμα της αναμέτρησης μεταξύ των μαζικών δημοκρατικών κινημάτων και των φιλο-ιμπεριαλιστών αυταρχικών ηγετών. Στο Μπαχραίην, η Δύση έκανε έκκληση για ‘μεταρρυθμίσεις’ και ‘διάλογο’ με τον πλειοψηφικό σιϊτικό πληθυσμό και για μια ειρηνική επίλυση, ενώ την ίδια ώρα συνέχιζαν να εξοπλίζουν και να προστατεύουν τη βασιλική οικογένεια του Μπαχραίην – καθώς αναζητούσαν για μια εξυπηρετική εναλλακτική λύση σε περίπτωση ανατροπής των κατεστημένων ανδρείκελων. Η σαουδαραβική εισβολή με τη στήριξη του ΝΑΤΟ στο Μπαχραίην προς υπεράσπιση της δικτατορίας και το ακόλουθο κύμα τρομοκρατίας απέδειξαν ουσιαστικά τις πραγματικές προθέσεις της Δύσης. Στην Υεμένη οι ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις συνέχισαν να υποστηρίζουν το βάναυσο καθεστώς του Αλί Σαλέχ.

Στο μεταξύ οι ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις εκμεταλλεύονται την εσωτερική δυσαρέσκεια στη Συρία εξοπλίζοντας και παρέχοντας διπλωματική υποστήριξη στους ισλαμιστές φονταμενταλιστές και τους μειοψηφικούς νεο-φιλελεύθερους συμμάχους τους σε μια προσπάθεια να ανατραπεί το καθεστώς του Μπασσάρ Αλ Άσσαντ. Χιλιάδες Σύριων πολιτών, αστυνομικών και στρατιωτών έχουν σκοτωθεί σ’αυτόν τον υποβόσκοντα εμφύλιο πόλεμο, τον οποίο η ΝΑΤΟϊκή προπαγάνδα παρουσιάζει σαν μια υπόθεση κρατικής τρομοκρατίας εναντίον ‘άοπλων πολιτών’, αγνοώντας τους φόνους στρατιωτών και πολιτών από ένοπλους ισλαμιστές και την πολύ πραγματική απειλή εναντίον του κοσμικού πληθυσμού της Συρίας και των θρησκευτικών μειονοτήτων.

Η αντεπίθεση και η ΝΑΤΟϊκή εισβολή στη Λιβύη

Η καταστροφή και η εισβολή της Λιβύης ανέτρεψαν επτά χρόνια συμβιβασμού και συνεργασίας με τον Καντάφι. Δεν υπήρχαν ‘περιστατικά’ στη Λιβύη ή αλλού που να απειλούν τα οικονομικά και στρατιωτικά συμφέροντα των ΝΑΤΟϊκών χωρών. Η Λιβύη παρέμενε μια ανεξάρτητη χώρα, ακολουθώντας μια φιλο-αφρικανική ατζέντα, η οποία είχε ηγηθεί και χρηματοδοτήσει την ίδρυση μιας ανεξάρτητης περιφερειακής τράπεζας και ενός συστήματος επικοινωνιών που στόχευαν στο να υπερβούν τον έλεγχο του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Οι στενές σχέσεις της Λιβύης με όλες τις μείζονες ΝΑΤΟϊκές πετρελαϊκές εταιρίες και τις επενδυτικές τράπεζες της Wall Street όπως επίσης και τα συνεχιζόμενα διμερή στρατιωτικά προγράμματα με τις ΗΠΑ δεν την εξασφάλισαν από μια ΝΑΤΟϊκή επίθεση. Η Λιβύη καταστράφηκε εσκεμμένα από μια εξάμηνη εκστρατεία αλύπητων βομβαρδισμών από τις αεροπορικές και ναυτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ για να χρησιμεύσει σαν ένα παράδειγμα για τα αραβικά λαϊκά κινήματα: το μήνυμα του ΝΑΤΟ προς τα αραβικά δημοκρατικά κινήματα ήταν οτι ήταν έτοιμοι να εξαπολύσουν νέους επιθετικούς πολέμους με τις ίδιες καταστροφικές συνέπειες μ’αυτές που υπέστησαν οι Λίβυοι. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δεν βρίσκονται σε παρακμή και κάθε ανεξάρτητο αντι-αποικιακό καθεστώς θα υπέφερε την ίδια μοίρα. Το μήνυμα του ΝΑΤΟ προς την Αφρικανική Ένωση ήταν επίσης σαφές: δεν θα υπάρξει ανεξάρτητη περιφερειακή τράπεζα οργανωμένη απ’τον Καντάφι ή όποιον άλλο. Δεν υπάρχει εναλλακτική προς τις τράπεζες των ιμπεριαλιστών, το ΔΝΤ ή την Παγκόσμια Τράπεζα.

Μέσω της καταστροφής της Λιβύης η Δύση έλεγε στον Τρίτο Κόσμο οτι, σε αντίθεση με τους ειδήμονες που φλυαρούσαν για την ‘παρακμή της αμερικάνικης αυτοκρατορίας’, το ΝΑΤΟ ήταν πρόθυμο να χρησιμοποιήσει υπερβάλλουσα και γενοκτονική βία προκειμένου να εγκαταστήσει καθεστώτα-μαριονέττες, όσο οπισθοδρομικά, βάρβαρα και αντιδραστικά κι αν είναι τα ανδρείκελά τους, επειδή σε τελική ανάλυση θα υπακούουν στο ΝΑΤΟ και θα αναφέρονται στον Λευκό Οίκο.

Η ΝΑΤΟϊκή εισβολή και καταστροφή μιας σύγχρονης και κοσμικής πολιτείας όπως η Λιβύη, η οποία είχε χρησμοποιήσει τον πετρελαϊκό της πλούτο για να αναπτύξει τη λιβυκή κοινωνία, ήταν ένα δυνατό μήνυμα προς τα δημοκρατικά λαϊκά κινήματα. Κάθε ανεξάρτητο καθεστώς στον Τρίτο Κόσμο μπορεί να ανατραπεί. Αποικιοκρατικά καθεστώτα-ανδρείκελα μπορούν να επιβληθούν πάνω σε έναν κατεστραμμένο λαό. Το τέλος της αποικιοκρατίας δεν είναι αναπόφευκτο, η ιμπεριαλιστική ισχύς επιστρέφει.

Η ΝΑΤΟϊκή εισβολή της Λιβύης στέλνει ένα μήνυμα σε όλους τους μαχητές της ελευθερίας: υπάρχει βαρύ κόστος για την ανεξαρτησία. Το να ενεργείς εκτός των ιμπεριαλιστικών διόδων, ακόμα κι αν είναι σε περιορισμένο βαθμό, μπορεί να επιφέρει τη γρήγορη καταστροφή. Επιπλέον, ο ΝΑΤΟϊκός πόλεμος στη Λιβύη επιδεικνύει σε όλα τα εθνικιστικά καθεστώτα οτι το να κάνει κανείς παραχωρήσεις στα δυτικά οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά συμφέροντα – όπως οι γιοί του Καντάφι και η νεοφιλελεεύθερη ακολουθία τους είχαν αποπειραθεί πλήρη συμβιβασμό – δεν προσφέρει καμμία ασφάλεια. Οι ακμάζουσες σχέσεις της Δύσης με Λίβυους αξιωματούχους διευκόλυναν την αποστασία τους και υπόσχονταν μια εύκολη νίκη επί της Τρίπολης. Οι ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις πίστευαν οτι με μια περιφερειακή εξέγερση στη Βεγγάζη, μια χούφτα αποστάτες από το καθεστώς Καντάφι και τη στρατιωτική κυριαρχία τους στον αέρα και τη θάλασσα, η Λιβύη θα ήταν μια εύκολη νίκη στην πορεία για μια ευρεία υπαναχώρηση της Αραβικής Άνοιξης.

Η ‘κάλυψη’ μιας ενορχηστρωμένης τοπικής στρατιωτικής-πολιτικής ‘εξέγερσης’ και της ιμπεριαλιστικής μαζικής μιντιακής προπαγανδιστικής καταιγίδας εναντίον της λιβυκής κυβέρνησης ήταν αρκετή για να πείσει την πλειοψηφία των δυτικών αριστερών διανοουμένων να σηκώσει τ’αρματα για χάρη των μισθοφόρων ‘εξεγερμένων’: οι Samir Amin, Immanuel Wallerstein, Lowy, Juan Cole και πολλοί άλλοι υποστήριξαν τους μισθοφόρους ‘εξεγερμένους’…επιδεικνύοντας την ασχετοσύνη και τη χρεωκοπία των καταλοίπων της παλιάς Αριστεράς.

Οι μακροπρόθεσμες, ευρείας κλίμακας συνέπειες του ΝΑΤΟϊκού πολέμου.

Η εισβολή και κατάκτηση της Λιβύης σηματοδοτεί μια νέα φάση στην τάση του δυτικού ιμπεριαλισμού να επαναβεβαιώσει την πρωτοκαθεδρία του στον αραβο-ισλαμικό κόσμο. Η συνεχιζόμενη επίθεση γίνεται σαφής και στις αυξανόμενες πιέσεις, κυρώσεις και τον εξοπλισμό της αντιπολίτευσης προς τον Μπασσάρ Αλ Άσσαντ, τη συνεχιζόμενη ενίσχυση της αιγυπτιακής στρατιωτικής χούντας και την αποδυνάμωση του δημοκρατικού κινήματος στην Τυνησία. Πόσο ‘όπισθεν’ γίνεται να κινηθεί αυτή η διαδικασία εξαρτάται από την επαναδραστηροιοποίηση και την ανασύνταξη των δημοκρατικών κινημάτων, που προς το παρόν βρίσκονται σε κάμψη.

Δυστυχώς, η ΝΑΤΟϊκή νίκη επί της Λιβύης θα ενισχύσει τα επιχειρήματα της μιλιταριστικής πτέρυγας της άρχουσας τάξης σε ΗΠΑ και ΕΕ που υποστηρίζει οτι οι ‘στρατιωτικές επιλογές’ φέρνουν αποτελέσματα, οτι η μοναδική πολιτική που κατανοούν οι ‘αντιαποικιοκράτες Άραβες’ είναι η βία.

Το αποτέλεσμα της Λιβύης θα ενδυναμώσει τους σχεδιαστές πολιτκής που ευνοούν μια συνεχιζόμενη μακροπρόθεσμη αμερικανονατοϊκή παρουσία σε Ιράκ και Αφγανιστάν και προωθούν τη λύση μιας στρατιωτικής επίθεσης εναντίον της Συρίας και του Ιράν. Το Ισραήλ έχει ήδη κεφαλαιοποιήσει τη νίκη του ΝΑΤΟ εναντίον του Καντάφι μέσω της επέκτασης των τεράστιων αποικιακών οικισμών του στη Δυτική όχθη, της αύξησης των επιδρομών με βόμβες και πυραύλους εναντίον της Γάζας, μιας μείζονος συγκέντρωσης ναυτικού και στρατού στην περιοχή της Ερυθράς Θάλασσας δίπλα από την Αίγυπτο και της επίδειξης αλαζονείας προς την Τουρκία.

Στις αρχές Σεπτεμβρίου, τα μέλη της Αφρικανικής Ένωσης, και ειδικά η Νότια Αφρική, δεν έχουν ακόμη αναγνωρίσει το μισθοφορικό ‘μεταβατικό’ καθεστώς που επέβαλλε το ΝΑΤΟ στη Λιβύη.

Πέρα από το λιβυκό λαό, η υπο-σαχάρια Αφρική θα είναι ο μεγαλύτερος χαμένος από την ανατροπή του Καντάφι. Η γενναιόδωρη βοήθεια της Λιβύης σε κεφάλαια και δάνεια, επέφερε στα αφρικανικά κράτη κάποιο βαθμό ανεξαρτησίας από τους δυσμενείς όρους του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας και των δυτικών τραπεζιτών. Ο Καντάφι υπήρξε μέγας χρηματοδότης και υποστηρικτής της περιφερειακής ολοκλήρωσης – περιλαμβανομένης της Αφρικανικής Ένωσης. Τα ευρείας κλίμακας αναπτυξιακά του προγράμματα, ειδικά σε υποδομές πετρελαίου και ύδρευσης και τα προγράμματα οικοδομής, είχαν δώσει εργασία σε εκατοντάδες χιλιάδες υπο-σαχάριων Αφρικανών μεταναστών εργατών και ειδικών που έστελναν δισεκατομμύρια πίσω στις πατρίδες τους, βοηθώντας στο ισοζύγιο πληρωμών και μειώνοντας τα ελλείμματα και τη φτώχεια στις χώρες τους. Στη θέση της θετικής οικονομικής συνεισφοράς του Καντάφι, η Αφρική τώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια Τρίπολη μεταμορφωμένη σε ένα αποικιακό φυλάκιο που οχυρώνει την αμερικάνικη στρατιωτική διοίκηση στην Αφρική, και με μια νέα ώθηση να ενισχύσει τους στρατιωτικούς δεσμούς με την αυτοκρατορία.

Ωστόσο, πέρα από τους προσωρινούς πανηγυρισμούς για την ιμπεριαλιστική στρατιωτική τους επιτυχία στη Λιβύη, ο πόλεμος μόνο επιδεινώνει την ύφεση των δυτικών οικονομιών, εκτρέποντας τους λιγοστούς τοπικούς πόρους για τη διεξαγωγή παρατεταμένων πολέμων χωρίς αποφασιστικές νίκες.

Οι συνεχιζόμενες κοινωνικές περικοπές και τα αυστηρά προγράμματα λιτότητας έχουν υποσκάψει κάθε προσπάθεια της άρχουσας τάξης να προκαλέσει ψεύτικους μαζικούς σωβινιστικούς πανηγυρισμούς για τη ‘νίκη των δημοκρατών επί των τυράννων’. Η γυμνή επιθετικότητα εναντίον της Λιβύης έχει επιτείνει την ανησυχία από άποψη ασφαλείας σε Ρωσία, Κίνα και Βενεζουέλα. Η Ρωσία και η Κίνα σκοπεύουν να θέσουν βέτο σε οποιεσδήποτε κυρώσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας εναντίον της Συρίας. Η Βενεζουέλα και η Ρωσία υπογράφουν νέες συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας ύψους δισεκατομμυρίων, ενισχύοντας την άμυνα του Καράκας υπό το φως της λιβυκής εισβολής.

Παρόλη την ευφορία της άρχουσας τάξης και των ΜΜΕ, η ‘νίκη’ επί της Λιβύης, γκροτέσκα και εγκληματική όσον αφορά την καταστροφή της κοσμικής λιβυκής κοινωνίας και τη συνεχιζόμενη κακοποίηση των μαύρων Λίβυων, δεν επιλύνει τη βαθειά οικονομική κρίση σε ΕΕ και ΗΠΑ. Δεν επηρεάζει τα αυξανόμενα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της Κίνας επί των δυτικών ανταγωνιστών της. Δεν τερματίζει την απομόνωση των ΗΠΑ/Ισραήλ που βρίσκονται αντιμέτωποι με μια επικείμενη παγκόσμια αναγνώριση της Παλαιστίνης ως ανεξάρτητου κράτους. Η απουσία δυτικών αριστερών διανοούμενων αληλέγγυων με τα ανεξάρτητα έθνη του Τρίτου Κόσμου, φανερή στην υποστήριξή τους για τους φιλο-ιμπεριαλιστές μισθοφόρους ‘εξεγερμένους’ εξισορροπείται με το παραπάνω από την ανάδυση μιας νέας ριζοσπαστικής γενιάς αριστερών ακτιβιστών σε Νότια Αφρική, Χιλή, Ελλάδα, Ισπανία, Αίγυπτο, Πακιστάν και αλλού. Αυτοί είναι νέοι, των οποίων η αλληελεγγύη με τα αντι-αποικιακά καθεστώτα βασίζεται στις δικές τους εμπειρίες εκμετάλλευσης, περιθωριοποίησης (ανεργίας) και καταπίεσης στις πατρίδες τους.

Είναι άραγε πολύ να ελπιζουμε οτι ένα Δικαστηριο Εγκλημάτων Πολέμου θα μπορούσε να οργανωθεί για να δικάσει τους ΝΑΤΟϊκούς ηγέτες για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, για γενοκτονία εναντίον του λαού της Λιβύης?

Μπορεί αυτή η σύνδεση μεταξύ των κοστοβόρων ιμπεριαλιστικών πολέμων στο εξωτερικό και στην αυξανόμενη λιτότητα και την παρακμή στο εσωτερικό να οδηγήσει σε μια αναγέννηση ενός αντιϊμπεριαλιστικού ειρηνιστικού κινήματος βασισμένου στην απόσυρση των ιμπεριαλιστικών στρατευμάτων από το εξωτερικό και σε δημόσιες επενδύσεις για εργασία, υγεία και εκπαίδευση για την εργατική και τη μεσαία τάξη?

Αν η καταστροφή και η κατοχή της Λιβύης σηματοδοτεί μια κακόφημη εποχή για τις ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις, καθιερώνει επίσης μια νέα συνειδητότητα οτι ένας λαός μπορεί να παλέψει και να αντισταθεί έξι μήνες σε εντατικούς μαζικούς βομβαρδισμούς όλων των δυνάμεων του ΝΑΤΟ. Ίσως όταν το ηρωικό τους παράδειγμα γίνει φανερό και διαλυθεί όλη αυτή η ομίχλη της μιντιακής προπαγάνδας, μια νέα αναδυόμενη γενιά μαχητών μπορεί να δικαιώσει τη μάχη της Λιβύης, σαν μια συνέχιση του αγώνα για την οριστική χειραφέτηση των αφρο-αραβικών και των ισλαμικών λαών από το ζυγό του δυτικού ιμπεριαλισμού.

Posted in Uncategorized | 10 Comments