Το νέο, ‘δημοκρατικό’ καθεστώς του ΝΑΤΟ

Οι ‘δημοκράτες’ εξεγερμένοι και το νέο ΝΑΤΟϊκό καθεστώς, σε μια σύντομη και ανατριχιαστική περιγραφή του Jason Ditz για το Antiwar.com. Φαίνεται οτι το ‘περιβόητο’ για τις φυλακίσεις καθεστώς Καντάφι…δεν διαθέτει αρκετές φυλακές για να στεγάσουν όσους κρατούνται γενικώς για…αντιΝΑΤΟϊκά φρονήματα, ή είναι ύποπτοι γενικώς ως ‘μισθοφόροι’ κατά τους μυθομανείς & ρατσιστές ‘εξεγερμένους’.

Εκτός όλων των άλλων έχουν αρχίσει και εκφράζονται απορίες (καί σε πρόσφατο άρθρο από New York Times) για το πού βρίσκονται τέλωσπάντων τα ‘χιλιάδες θύματα’ που ‘σφαγιάστηκαν’ από τον Καντάφι. Το πιθανότερο είναι οτι οι φανατισμένοι αντικανταφικοί ευθύνονται για πολλαπλάσια θύματα κατά τη διάρκεια της τραγικής ‘απελευθέρωσης’ της Λιβύης όλους αυτούς τους μήνες, αλλά με την πλήρη ασυλία και την τυφλή υποστήριξη που τους παρείχαν τα διεθνή ΜΜΕ, ήταν ικανοί να σφάζουν μπροστά στα μάτια μας και να τα φορτώνουν…στον Καντάφι.

«Οι Λίβυοι αντάρτες ξεφορτώνονται εκατοντάδες πτώματα σε νεκροταφείο για ‘κανταφικούς’, αυτοσχέδιες φυλακές γεμίζουν με κρατούμενους, αλλά πολλοί περισσότεροι αγνοούνται.

Ο βασικότερος λόγος αμηχανίας για το κίνημα των Λίβυων ανταρτών αυτή τη στιγμή είναι το γεγονός οτι οι ισχυρισμοί τους για ’50.000’ πολίτες που σφαγιάστηκαν από τον Μουαμάρ Καντάφι φαίνονται με βάση τις πρώτες καταμετρήσεις να υπερβαίνουν το πραγματικό σύνολο κατά 49.000. Ωστόσο αρκετά πτώματα εμφανίζονται, και δεν είναι απ’αυτά που οι αντάρτες θα προτιμούσαν.

Αντιθέτως, τα ρεπορτάζ φέρουν τις δυνάμεις των ανταρτών να ξεφορτώνουν εκατοντάδες πτώματα σε ένα νεκροταφείο για ‘κανταφικούς’, χωρίς ταυτοποίηση, σφαγιασμένους απ’τους αντάρτες για κάποιον ανεξήγητο λόγο. Ένα μόνο νεκροταφείο φερόταν να έχει περίπου 800 αταύτιστα πτώματα.

Δεν είναι σαφές αν οι νεκροί ήταν μέλη των ενόπλων δυνάμεων του καθεστώτος, ή απλά αντιφρονούντες.

Αναφέρεται επίσης οτι οι αντάρτες μετατρέπουν μερικά κτίρια σε πρόσθετους χώρους φυλάκισης, προφανώς λόγω ανησυχίας οτι το ‘φυλακόβιο’ καθεστώς του Καντάφι απλά δεν διέθετε αρκετό χώρο για τους τεράστιους αριθμούς ανθρώπων που κρατούνται από το νέο φιλο-ΝΑΤΟϊκό καθεστώς.

Στη Μισουράτα, οι αντάρτες έχουν γεμίσει ένα πρώην σχολείο με κρατούμενους. Κανείς τους δεν έχει κατηγορηθεί για συγκεκριμένα εγκλήματα αλλά απλά φέρονται οτι έχουν ‘διαπράξει εγκλήματα κατά της Μισουράτα’ και οτι οι ντόπιοι αντάρτες θα αποφασίσουν τί να κάνουν μ’αυτούς. Τα ρεπορτάζ λένε οτι αναζητούν κάποιο μεγαλύτερο κτίριο, απ’τη στιγμή που το σχολείο έχει τώρα γεμίσει με κρατούμενους.

Η ακριβής έκταση των εγκλημάτων των Λίβυων ανταρτών πιθανώς θα παραμείνει ασαφής για αρκετό διάστημα, καθώς η ανεξήγητη εκκένωση ολόκληρων πόλεων και η τάση των πολιτοφυλακών της Μισουράτα να επιτίθενται ακόμα και σε καταυλισμούς προσφύγων στους οποίους οι ίδιοι οδήγησαν τους μαύρους πρόσφυγες έχει ως αποτέλεσμα τεράστιους αριθμούς ανθρώπων που αγνοούνται χωρίς κανένα ίχνος.»

Μία ‘προφητική’ πανεπιστημιακή διατριβή

Οι αντικειμενικοί στόχοι που είναι γενικά αποδεκτοί σαν πυλώνες της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή από τη δεκαετία του ’50, είναι οι εξής: 1. να διατηρήσουν την πρόσβαση σε πετρελαϊκούς πόρους της περιοχής (κατά κύριο λόγο αραβικούς), 2. να διατηρήσουν και να ενισχύσουν την ασφάλεια και την ευημερία του Ισραήλ, 3. να ελαχιστοποιήσουν την επιρροή και την παρουσία της Σοβιετικής Ένωσης στην περιοχή. (Γι’αυτόν το στόχο επιδιώκεται τόσο η ανάσχεση της Σοβιετικής Ένωσης όσο και η αποφυγή μιας άμεσης αντιπαράθεσης μεταξύ των Υπερδυνάμεων που θα μπορούσε να κλιμακωθεί σε πυρηνική σύρραξη.) 4. ένας τέταρτος στόχος, ο οποίος σχετίζεται με τα καθεστώτα, μπορεί να προστεθεί: να αντιμετωπιστούν οι εξωτερικές επαναστατικές δραστηριότητες της Λιβύης που μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά τη σταθεροτητα καθεστώτων φιλικών προς τις Ηνωμένες Πολιτείες στη Μέση Ανατολή και παγκοσμίως.’

Τα παραπάνω προέρχονται από την πανεπιστημιακή διατριβή του…Μαχμούντ Τζιμπρίλ, ενός εκ των ηγετών του Μεταβατικού Συμβουλίου…

Γραμμένη το 1986 όταν σπούδαζε στο πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ, έχει τίτλο ‘Εικόνα και Ιδεολογία στην πολιτική των ΗΠΑ σε σχέση με τη Λιβύη, 1969-82’. Ο σημερινός ΝΑΤΟϊκός επαναστάτης & πρώην υπουργός (είχε παραιτηθεί το 2010 διαμαρτυρόμενος για τον αργό ρυθμό των οικονομικών μεταρρυθμίσεων) εξέταζε τους τρόπους που η κυβέρνηση των ΗΠΑ αντιμετώπιζε το λιβυκό καθεστώς υπό το πρίσμα των συμφερόντων της στην περιοχή. Σταδιακά, το καθεστώς της Τζαμαχιρίγια πέρασε από το στάτους του ‘ουδέτερου’ στα τέλη του ’60 σ’αυτό του ‘εχθρού’ τη δεκαετία του ’80, όπως παρουσιάζουν οι πίνακες που περιέχει η διατριβή. (έμελλε αυτές οι εναλλαγές να επαναληφθούν…)

Στα πλαίσια της εχθρικής αντιμετώπισης που μπορεί να φτάνει στην ανοιχτή επέμβαση, ο Τζιμπρίλ γράφει οτι μπορούν να περιλαμβάνονται και ‘οικονομικές κυρώσεις, εμπάργκο όπλων, και η παροχή όπλων στους αντιπάλους του στοχοποιημένου καθεστώτος, υπό τη δικαιολογία της προστασίας τους εναντίον των απειλών του καθεστώτος’ ( όπως λέμε…δόγμα R2P, τέχνασμα που φαίνεται αξιοποίησε ο πρώην υπουργός προκειμένου ν’αρπάξει την εξουσία με τις πλάτες των ΝΑΤΟϊκών ‘ανθρωπιστών’!)

Από : Ομπλόμωφ

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to Το νέο, ‘δημοκρατικό’ καθεστώς του ΝΑΤΟ

  1. manokasi says:

    Προτεκτοράτο έγινε ξανά η Λιβύη
    Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011
    http://www.prin.gr/2011/08/tripolifall.html#more

    της Κατερίνας Σταυρούλη
    Σαν εβδομάδα που όλα μοιάζουν επιτέλους να έχουν μπει στην τελική ευθεία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η εβδομάδα που πέρασε για τη Λιβύη, το λαό της χώρας αλλά ταυτόχρονα και τους παίκτες στην παγκόσμια σκακιέρα που παρακολουθούν αλλά κυρίως επεμβαίνουν τους τελευταίους έξι μήνες για άλλη μια φορά στο όνομα της ειρήνης και της δημοκρατίας. Στον απόηχο της Άνοιξης του αραβικού κόσμου, η εξέγερση της 14ης Φεβρουαρίου στη Λιβύη γρήγορα πήρε άλλο δρόμο και απομακρύνθηκε από την όποια συγγένειά της με την πλατεία Ταχρίρ. Μετατράπηκε σε εμφύλιο πόλεμο, έφερε μαζί της την παρέμβαση του ΝΑΤΟ, διέσπασε τη χώρα σε δύο περιοχές ελεγχόμενες από δύο διαφορετικές εξουσίες που όμως είχαν παράδοξα κοινή σύσταση, μέχρι που την Κυριακή, 17η μέρα του Ραμαζανίου, το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο έδωσε την εντολή και με την απαραίτητη στήριξη του ΝΑΤΟ ξεκίνησε η μάχη της Τρίπολης.
    Βέβαια ο Αμπτούλ Τζαλίλ, επικεφαλής του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου έσπευσε να κάνει λόγο για το τέλος της εποχής Καντάφι, όμως μία εβδομάδα μετά η κατάσταση στην πρωτεύουσα όπως και σε πολλές πόλεις της χώρας δεν έχει εξομαλυνθεί και ο Καντάφι συνεχίζει να αποτελεί τον νούμερο ένα στόχο. Μετά από το μπαράζ του επικοινωνιακού παιχνιδιού των πρώτων ωρών, που ήθελε να έχουν συλληφθεί οι γιοι του Καντάφι και να έχει καταληφθεί επιτυχώς η πρωτεύουσα, οι επόμενες μέρες έκαναν φανερές τις δυσκολίες, τις παλινωδίες και τους χειρισμούς, τις παγίδες αλλά και τη θηριωδία αυτού που, αν και τα διεθνή μέσα αποφεύγουν να το ονομάζουν, δεν είναι τίποτα λιγότερο από πόλεμος.
    Και χωρίς να έχει τελικά συλληφθεί ούτε ο Καντάφι, που κατά τη διάρκεια της εβδομάδας συνέχιζε να δημοσιεύει ηχητικά μηνύματα που καλούν τους υποστηρικτές του σε αντίσταση, αλλά ούτε και ο γιός του Σαΐφ Αλ Ισλάμ, που διέψευσε την ανακοίνωση των ανταρτών ότι τον συνέλαβαν κάνοντας δημόσια εμφάνιση την επόμενη μέρα, αυτό που συνεχίζεται είναι οι μάχες και μαζί τους οι προσπάθειες να προσδιοριστεί το μέλλον της χώρας. Να προσδιοριστεί βέβαια με τρόπο ώστε να προστατευτούν κυρίως τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα που διακυβεύονται γύρω από τον ενεργειακό πλούτο, τις υποδομές αλλά και τα μέχρι τώρα συμβόλαια μεγάλων εταιριών με τη Λιβύη. Όπως εύστοχα διαπιστώνει ο Ρόμπερτ Φισκ για άλλη μια φορά στην ιστορία ο άνθρωπος μοιάζει «καταδικασμένος να πολεμήσει άλλον έναν, τελευταίο, πόλεμο», όμως σε αυτή την κατάσταση πέρα από ένα καθεστώς ουσιαστικά δικτατορικό την ευθύνη μοιράζονται και οι ισχυροί «δημοκράτες» του καπιταλισμού.
    Bρισκόμαστε σ’ ένα εξαιρετικά κρίσιμο σημείο σ’ αυτή την απελπισμένη αναζήτηση του λιβυκού λαού για ελευθερία». Αυτά ήταν τα λόγια του βρετανού υπουργού Εξωτερικών Άλιστερ Μπερτ που ουσιαστικά προανήγγελλαν τις εξελίξεις της τελευταίας εβδομάδας. Από μια κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας που φαινόταν στάσιμη, μετά από ένα Σαββατοκύριακο που τα διεθνή Μέσα ουσιαστικά έμοιαζαν να προαναγγέλλουν εξελίξεις, η Δευτέρα έφερε μαζί της το στρατό των ανταρτών στην πρωτεύουσα Τρίπολη. Αυτό που ξεκίνησε ως η «επανάσταση της 14ης Φλεβάρη», λίγες μόνο μέρες μετά την πτώση του Μουμπάρακ στην Αίγυπτο, και δημιούργησε ένα δικό του κέντρο επιχειρήσεων που κατέληξε σε μεταβατική κυβέρνηση στη Βεγγάζη, έφτανε τώρα στο κέντρο της πρωτεύουσας. Οι στόχοι ήταν αρχικά συμβολικοί, με τους αντικαθεστωτικούς αντάρτες να καταλαμβάνουν την Πράσινη Πλατεία που γρήγορα μετονόμασαν σε «Πλατεία Μαρτύρων» και να έχουν ως στόχο να πιάσουν τον Καντάφι. Πλέον βέβαια το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο έχει μεταφέρει την έδρα του στην Τρίπολη.
    Όμως ο ερχομός των ανταρτών στην πρωτεύουσα, αν και οργανωμένος όπως φάνηκε και με την υποστήριξη του ΝΑΤΟ και όλων των διεθνών τους συμμάχων, δεν ήταν περίπατος και δεν τέλειωσε γρήγορα. Οι πρώτες ειδήσεις που διέρευσαν από την πλευρά των ανταρτών και αμέσως κυκλοφόρησαν από τα διεθνή ειδησεογραφικά δίκτυα, τους ήθελαν, με την είσοδό τους στην πόλη, να έχουν συλλάβει τρεις γιούς του Καντάφι.
    Ανάμεσά τους και τον Σαΐφ Αλ Ισλάμ που κατηγορείται από το Διεθνές Δικαστήριο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Σε καταιγιστικούς ρυθμούς ο πλανήτης πληροφορήθηκε ότι η επιτυχία των ανταρτών ήταν δεδομένη και ότι είχαν άμεσα υπό τον έλεγχό τους το 95% της πόλης.
    Ο επικοινωνιακός πόλεμος όμως δεν κράτησε πολύ. Την επόμενη μέρα ο Αλ Ισλάμ κυκλοφόρησε βίντεο όπου αποδείκνυε ότι ήταν ελεύθερος, οι μάχες στην πρωτεύουσα συνεχίζονταν και ο Καντάφι είχε εξαφανιστεί. Οι μάχες των επόμενων ημερών ήταν που έφεραν σιγά σιγά το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο και βέβαια μαζί του και τους δυτικούς συμμάχους του πιο κοντά στην εξουσία.
    Η εβδομάδα της ουσιαστικής πτώσης του καθεστώτος Καντάφι τα περιέχει όλα. Εικόνες από τους αντικαθεστωτικούς αντάρτες να καταλαμβάνουν την έδρα του καθεστώτος στο κτιριακό συγκρότημα Μπαμπ Αλ Αζίγια όπου βρισκόταν και η κατοικία του Καντάφι, δημοσιογράφους να κρατούνται από το στρατό του Καντάφι και να απελευθερώνονται από τους αντάρτες, δημοσιογράφους να ανακαλύπτουν το κρυφό υπόγειο δίκτυο διαφυγής κάτω από την πρωτεύουσα, και τον εξαφανισμένο Καντάφι να καλεί με ηχητικά μηνύματα τους συμπολίτες του «να νικήσουν ή να γίνουν μάρτυρες ενάντια στην εισβολή» και «να καθαρίσουν τους δρόμους από προδότες, άπιστους και τρωκτικά». Κι ενώ ο Καντάφι παραμένει ελεύθερος και αγνοείται, το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο τον έχει ήδη επικυρήξει. Ο επικεφαλής του, Μουσταφά Αμπντελτζαλίλ, ουσιαστικά έταξε αμνηστία σε όποιον από τους συνεργάτες του Καντάφι τον συλλάβει ή τον σκοτώσει. Ανέφερε δε ότι μεγαλοεπιχειρηματίας της Βεγγάζης διέθεσε ως αμοιβή επικήρυξης το ποσό του ενός εκατομμυρίου στερλίνων σε όποιον τον παραδώσει ζωντανό.
    Η κατάσταση στην πόλη παραμένει σχεδόν εμπόλεμη, με συμπλοκές να γίνονται σε διάφορες συνοικίες της. Ταυτόχρονα μάχες συνεχίζονται και στη γενέτειρα πόλη του Καντάφι, τη Σύρτη, η οποία βομβαρδίζεται και από βρετανικά αεροπλάνα.
    Τη «βοήθειά» τους προσφέρουν και οι βρετανικές ειδικές δυνάμεις που βρίσκονται στο έδαφος της Λιβύης. Όπως αποκάλυψε η Τέλεγκραφ, πηγές του βρετανικού υπουργείου Άμυνας επιβεβαίωσαν ότι οι ειδικές δυνάμεις βρίσκονται στη χώρα εδώ και αρκετές εβδομάδες παίζοντας ρόλο τόσο στην κατάληψη της Τρίπολης αλλά και στην προσπάθεια σύλληψης του Καντάφι. Στην επιχείρηση προέλαυσης στην πρωτεύουσα φαίνεται ότι έπαιξαν ρόλο και γάλλοι, ιταλοί και αμερικανοί πράκτορες και στρατιωτικοί σύμβουλοι.
    Την ίδια στιγμή στο παζλ, για να συμπηρωθεί κατάλληλα, προστίθενται και οι ισχυρισμοί και φόβοι από τη Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας και αμερικανών αξιωματούχων για ύπαρξη όπλων μαζικής καταστροφής στη χώρα. Και η συνολική εικόνα δημιουργείται.
    Παρ’ όλα αυτά οι αγριότητες του πολέμου δεν γίνεται να μένουν συγκαλυμμένες. Δεκάδες οι άταφοι νεκροί σε νεκροτομεία της πρωτεύουσας, δεκάδες εκτελεσμένοι αντιφρονούντες από υπερασπιστές του Καντάφι, δεκάδες εκτελεσμένοι υπερασπιστές του Καντάφι από αντιφρονούντες. Ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός εκφράζει ανησυχίες για την ύπαρξη εκατοντάδων αιχμαλώτων και από τις δύο πλευρές. Σύμφωνα με μαρτυρία γιατρών νοσοκομείου της Τρίπολης 80 άνθρωποι πέθαναν λόγω έλλειψης ιατρικής φροντίδας μιας και το κτίριο δεν ήταν προσβάσιμο λόγω της ύπαρξης ελεύθερων σκοπευτών. Ο επικεφαλής του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου εξέφρασε την εκτίμηση ότι κατά τη διάρκεια του εμφυλίου στη χώρα υπολογίζεται ότι έχασαν τη ζωή τους περισσότεροι από 20.000 άνθρωποι και από δύο πλευρές.
    Την ίδια στιγμή, και με την πένθιμη καταμέτρηση να μην έχει τελειώσει, το θέμα της επόμενης μέρας φαίνεται πως είναι αυτό που απασχολεί κυρίως τους δυτικούς συμμάχους του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου. Η φανερή τους ικανοποίηση για την έκβαση των τελευταίων ημερών δεν κρύβεται κάτω από τις προσεκτικές δηλώσεις. Από τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ Μπαν Κι-Μουν που έκανε λόγο για «μια στιγμή που μας γεμίζει ελπίδα» και τους επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέχρι τον Μπαράκ Ομπάμα που κάλεσε τους αντικαθεστωτικούς να σεβαστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και έκανε λόγο για την ετοιμότητα του λαού της Λιβύης «να δείξει ότι η επιθυμία για αξιοπρέπεια και ελευθερία είναι πολύ πιο ισχυρή από τη σιδηρά πυγμή ενός δικτάτορα», όλοι οι διεθνείς μεγάλοι παίχτες χαιρέτισαν την αλλαγή χεριών της εξουσίας στη χώρα και όλοι εξέφρασαν την επιθυμία να παίξουν ενεργό ρόλο. Ο Ντέιβιντ Κάμερον βέβαια δεν παρέλειψε να σημειώσει ότι η αποστολή του ΝΑΤΟ στην περιοχή θα συνεχιστεί όσο είναι απαραίτητο, ενώ ο Νικολά Σαρκοζί κάλεσε τις δυνάμεις που στηρίζουν τον Καντάφι να σταματήσουν τις εχθροπραξίες.
    Κι ενώ οι χώρες, η μία μετά την άλλη, αναγνωρίζουν το Εθνικό Μεταβατικό Σύμβούλιο σαν επίσημο συνομιλητή τους, πίσω από τις λέξεις της διεθνούς διπλωματίας αναλύσεις έρχονται στο φως όπως αυτή του Ρίτσαρντ Χας στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς (προέδρου του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων, ενός αμερικανικού «ανεξάρτητου» θινκ-τανκ) που καλεί τη διεθνή κοινότητα, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ να διαχειριστούν την επιτυχία τους διασφαλίζοντας και με την παρουσία τους τη βιωσιμότητα του νέου καθεστώτος.
    Οι προτάσεις του περιλαμβάνουν από διεθνή βοήθεια στη δημιουργία αστυνομίας στη χώρα μέχρι και ενσωμάτωση καθεστωτικών στην νέα κυβέρνηση. Και βέβαια προτρέπει στην απελευθέρωση από τις τράπεζες των κονδυλίων του λιβυκού κράτους που κρατούνταν παγωμένα. Πρόταση που έχει ήδη εισακουστεί, μιας και σαν πρώτη διπλωματική επιτυχία του Μεταβατικού Συμβουλίου καταγράφεται η απελευθέρωση 1,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων προς τη χώρα, απο τα πάνω από 100 δισεκατομμύρια δολλάρια κυβερνητικών πόρων που θεωρείται πως είναι παγωμένα σε διάφορες τράπεζες ανά τον κόσμο.
    Η απελευθέρωση αυτή ήταν αποτέλεσμα τόσο των πιέσεων της Ομάδας Επαφής για τη Λιβύη που αποτελείται από διπλωμάτες χωρών φιλικών προς το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο, που συνεδρίασε στην Κωνσταντινούπολη και παρότρυνε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να εγκρίνει το ξεπάγωμα των κονδυλίων, όσο και της πίεσης του βρετανού πρωθυπουργού Κάμερον προς τον νοτιοαφρικανό ομόλογό του Τζέικομπ Ζούμα ώστε να συμφωνήσει.
    Ο εκτελών χρέη πρωθυπουργού για το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο Μαχμούντ Τζιμπρίλ ανακοίνωσε ότι τα χρήματα αυτά θα χρησιμοποιηθούν για να πληρωθούν πρωταρχικά οι μισθοί που καθυστερούσαν τόσο καιρό. Ανάμεσα στα σχέδια του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου, σύμφωνα με έγγραφο που αποκαλύπτει ο Γκάρντιαν είναι να «ενσωματωθούν στην πρακτική του οι καλύτερες μέθοδοι από αυτές που χρησιμοποιήθηκαν στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Κόσοβο και τη Βοσνία».
    Προτεραιότητα θα αποτελεί και η επισκευή των βιομηχανικών υποδομών. Όσο για την ασφάλεια, σύμφωνα πάντα με το έγγραφο, θα κληθούν ξένοι σύμβουλοι για να εκπαιδεύσουν λίβυους αξιωματικούς που θα αναλάβουν με τη σειρά τους την εκπαίδευση των σωμάτων ασφαλείας. Με δεδομένα ουσιαστικής υποτέλειας σαν τα παραπάνω, που πιο πολύ παραπέμπουν σε προτεκτοράτο, η υπόσχεση που έχει ήδη δοθεί για προκήρυξη εκλογών στη χώρα τη χρονιά που έρχεται δεν μοιάζει και τόσο «δημοκρατική».

  2. manokasi says:

    αναρτω ενα αρθρο (που ειναι εξαιρετικα ενδιαφερον για συμπερασματα) της δημοσιογραφου των new york times ANNE BARNARD με τιτλο “Αρεφ Ναγεντ ο λιβυος ανθρωπος του θεου και της τεχνολογιας.” δημοσιευτηκε στην κυριακατικη ελευθεροτυπια 2/10/2011
    ΤΡΙΠΟΛΗ, Στο λόμπι του ξενοδοχείου «Κορίνθια», δίπλα στη θάλασσα της Τρίπολης, οΑρεφ Ναγεντ απολάμβανε τον καπουτσίνο του, μιλώντας για τον Μοντεσκιέ και τους νόμους, τον Αυγουστίνο και τη συγ­χώρεση. Η συζήτηση είχε ξεκινήσει από πιο πεζά θέματα, όπως το πόσο δύσκολο είναι να ξαναφτιαχτεί το δίκτυο ύδρευσης της Λιβύης ή να γίνει ένας απολογισμός των νεκρών.Επειτα, χτύπησε το κινητό του. «Πρέπει να απαντήσω», είπε. «Κάποιος θέλει να παραδοθεί».Ενας συνεργάτης του συνταγμα­τάρχη Μοαμάρ Καντάφι ζητούσε εγγυήσεις για να παραδοθεί, Ο Ναγέντ ήθελε να το δει να γίνεται, κι όχι μόνο επειδή η συμφιλίωση είναι μια από τις πολλές υποχρεώσεις που έχει ανα­λάβει για λογαριασμό της de facto κυβέρνησης.
    Ο Ναγέντ είναι επίσης μουσουλμά­νος θεολόγος, ο οποίος, πέρα από την εταιρεία τεχνολογίας που διευθύνει, περνούσε τον καιρό του πριν από την εξέγερση στη Λιβύη γράφοντας φιλο­σοφικά κείμενα, στα οποία υποστή­ριζε ότι η συμπόνια είναι η βασική αξία του Ισλάμ, ότι οι πιστοί μουσουλμάνοι μπορούν να αναπτυχθούν στο πλαίσιο ενός φιλελεύθερου κοσμικού κράτους και ότι ακόμη και οι πιο φανατικοί θα πρέπει να υιοθετήσουν μια στάση «ταπεινής αναγνώρισης» των δικών τους σφαλμάτων.
    Τώρα, ως συντονιστής του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου μιας λιβυκής ομάδας σταθεροποίησης, είναι ο ίδιος ένα ιδανικό εργαστήριο για να δοκιμάσει τις θεολογικές του απόψεις. «Δεν νομίζω ότι είναι καλό να υπάρ­ξουν κυνήγια μαγισσών, διώξεις ή εκκαθαρίσεις», λέει, προσθέτοντας ότι όσοι είχαν διαπράξει εγκλήματα επί Καντάφι θα πρέπει να δικα­στούν.
    Ο Ναγέντ, 49 χρόνων, μεγάλωσε στην Τρίπολη, σπούδασε στις ΗΠΑ και τον Καναδά και δραστηριοποιήθηκε επιχειρηματικά στην Ιταλία. Επέ­στρεψε στη Λιβύη τη δεκαετία του ’90, συνεχίζοντας την επιχειρηματική του δραστηριότητα εδώ και στο εξωτερικό. Αλλά ακόμη και όταν σπούδαζε μηχα­νικός, επειδή επέμενε ο πατέρας του, λέει, η καρδιά του ήταν πάντα στη φιλοσοφία, στο σουφισμό και τη συγκριτική θεολογία.
    Τα τελευταία χρόνια, ο Καντάφι άρχισε να αίρει τους περιορισμούς στη θρησκευτική διδασκαλία και ο Ναγέντ βοήθησε στην ανακαίνιση και επανα­λειτουργία ενός γραφικού ισλαμικού σχολείου στην παλιά πόλη της Τρίπο­λης και στην προσέγγιση χριστιανών και Εβραίων. Μετά τις αμφιλεγόμενες δηλώσεις του Πάπα Βενέδικτου του 16ου για το Ισλάμ το 2006, ο Ναγέντ ήταν ένας από τους 138 μουσουλμά­νους λόγιους που υπέγραψαν την επι­στολή υπέρ του διαλόγου μεταξύ μουσουλμάνων και καθολικών. Πήρε μέρος σε μια σύνοδο κληρικών που αναθεώρησαν πρόσφατα το διάσημο φετφά, ή θρησκευτικό διάταγμα, ή τζιχάντ του λόγιου του 14ου αιώνα Ιμπν Ταϊμίγια, υποστηρίζοντας ότι οι φανατικοί ισλαμιστές που το χρησιμο­ποιούν για να δικαιολογούν τους σκο­τωμούς, το ερμηνεύουν λάθος.
    Οταν η εξέγερση ξεκίνησε το Φεβρουάριο, τόσο αυτός όσο και άλλοι κληρικοί εξέδωσαν φετφά καλώντας τους Λίβυους να αντισταθούν στο συνταγματάρχη Καντάφι. Δυο μέρες αργότερα, αναγκάστηκε να φύγει για το Ντουμπάι, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όπου ηγείται της οργάνωσης θεολογικών ερευνών και πολιτικής Καλάμ.
    Οι γυναίκες του περιβάλλοντος του (η γυναίκα του, η αδερφή του και η κόρη του) ήταν, όπως λέει, αυτές που τον έσπρωξαν να πάρει το ρίσκο και να συμμετέχει στην αντιπολίτευση. Οταν οι κυβερνητικοί απείλησαν το γιο της αδερφής του, εκείνη του είπε: \ «Ακόμη και αν τους σκοτώσουν τον ένα μετά τον άλλο, εσύ μην κάνεις πίσω». Ο Ναγέντ υποστηρίζει ότι οι γυναίκες της Λιβύης, τις οποίες χαρακτη­ρίζει «αρκετά θρήσκες, αρκετά ελεύθερες και αρκετά ικανές», θα έχουν σημαντικές θέσεις στην κυβέρ­νηση , αποδεικνύοντας στην περιοχή ότι αυτές οι ελευθερίες δεν ισοδυνα­μούν με «αντιθρησκευτικές, κοσμικές πεποιθήσεις».
    Οι επικριτές του τον κατηγορούν για τις σχέσεις της οικογένειας του με την παλιά κυβέρνηση. Ο πατέρας του, Αλί Ναγέντ, ήταν ιδιοκτήτης μιας μεγάλης κατασκευαστικής εταιρείας που δού­λευε με κρατικά έργα, προτού ο συνταγματάρχης Καντάφι κατάσχει την περιουσία του το 1978. Πιο πρό­σφατα, ο Αρέφ Ναγέντ έκλεισε συμ­βόλαια με την κεντρική τράπεζα της Λιβύης, αν και όπως λέει, η συνεργα­σία έληξε άδοξα. Πάντως, παραδέχεται, μετά από 42 χρόνια ολοκληρωτικού ελέγχου της οικονο­μίας από το συνταγματάρχη Καντάφι, ελάχιστοι μπορούν να ισχυριστούν ότι είναι απολύτως «καθαροί».
    «Υπήρχε και μια άλλη επιλογή -να εγκαταλείψεις για πάντα τη χώρα- και τρέφω μεγάλο σεβασμό για όσους την ακολούθησαν», λέει.
    Τώρα, έχει μεγάλες ελπίδες για τη Λιβύη. Φαντάζεται τη χώρα του ως ένα μελλοντικό μοντέλο για τον αρα­βικό κόσμο. Βλέπει τους Λίβυους, που υποστήριξαν τη διοικούμενη από το NATO στρατιωτική επέμβαση υπέρ της λιβυκής εξέγερσης, να προσεται­ρίζονται τη Δύση χωρίς να χάνουν την αξιοπρέπεια τους.
    «Αν τα καταφέρουμε καλά εδώ», επισημαίνει ο Ναγέντ, «αυτό θα μπο­ρούσε να γίνει σύμβολο αμοιβαίου σεβασμού, αμοιβαίας κατανόησης και αμοιβαίας αγάπης για ολόκληρη την ανθρωπότητα».

    μερικα πρωτα σχολια:
    καταρχας για τον τιτλο: “λιβυος ανθρωπος του θεου και της τεχνολογιας”
    που δειχνει και το επιπεδο “αναλυσης” της δημοσιογραφου.
    για τον κυνισμο ενος ανθρωπου του θεου και της τεχνολογιας και διανουμενου( πρωην και νυν καθεστωτικης αρχης) που μπορει να απολάμβανει ηρεμα τον καπουτσίνο του, το λόμπι του ξενοδοχείου «Κορίνθια» μιλώντας για τον Μοντεσκιέ και τους νόμους, τον Αυγουστίνο και τη συγ­χώρεση” …. ενω συνεχιζουν να υπαρχουν σφαγες υποστηρικτων του ΚΑΝΤΑΦι αλλα και των σκουροχρωμων Λυβιων…
    για το οτι ως μουσουλμά­νος θεολόγος ενω αναφερει οτι” Τα τελευταία χρόνια, ο Καντάφι άρχισε να αίρει τους περιορισμούς στη θρησκευτική διδασκαλία”
    δημιουργειται το ερωτημα: ο ΚΑΝΤΑΦΙ που “εδιωξαν’ τα εκανε αυτα?
    ενω αναφερει οτι “ειναι 49 χρόνων, οτι μεγάλωσε στην Τρίπολη, οτι σπούδασε στις ΗΠΑ και τον Καναδά και δραστηριοποιήθηκε επιχειρηματικά στην Ιταλία. και μετα ξαναεπέ­στρεψε στη Λιβύη τη δεκαετία του ’90, συνεχίζοντας την επιχειρηματική του δραστηριότητα εδώ και στο εξωτερικό και μαλιστα καταφερε και έκλεισε συμ­βόλαια με την κεντρική τράπεζα της Λιβύης”
    Ολα αυτα τα εχει κανει παλι επι ΚΑΝΤΑΦΙ και περιεργως δεν αναφερει πουθενα εμποδια ?
    μονο την περιουσια του πατερα του του τι κατασχε ο ΚΑΝΤΑΦΙ.
    τελος σαν μελος της ανωτερης ταξης (πριν και νυν) και διανουμενος (παντως καιρου) αναφερει οτι “Φαντάζεται τη χώρα του ως ένα μελλοντικό μοντέλο για τον αρα­βικό κόσμο. Βλέπει τους Λίβυους, που υποστήριξαν τη διοικούμενη από το NATO στρατιωτική επέμβαση υπέρ της λιβυκής εξέγερσης, να προσεται­ρίζονται τη Δύση χωρίς να χάνουν την αξιοπρέπεια τους.”
    Φαινεται οτι δεν εχει καταλαβει τιποτα για το ΝΑΤΟ και το τι εχει κανει τοσα χρονια η πιο σωστα ισως η θεοκρατικη υποσταση του τον εκανε να ξεχασει.
    Και ας ειναι ακομα βυθισμενο στο χωμα της λιβυης ( και θα ειναι για πολυ) το ουρανιο απο τις βομβες των νατοικων αεροπλανων. Ισως αυτου του ειδους η τεχνολογια δεν την αντιλαμβανεται ακομα ο λογιος κληρικος του νεου καθεστωτος.
    Φαινεται παντως οτι οι παροχες του καθεστωτος ΚΑΝΤΑΦΙ (που εχουν αναφερθει αρκετες φορες) προς στους Λυβιους ειδικα αυτους που γεννηθηκαν και μεγαλωσαν επι διακυβερνησης του και αποτελεσαν το σκαλοπατι για την ανατροπη του, διαμεσου του ΝΑΤΟ, μαλλον αποδωσαν καρπους “αλλων επιδιωξεων “…
    μανος( για τα σχολια)
    περιεργως μεχρι στιγμης δεν υπαρχει καμμια αναφορα στην εργατικη ταξη του Λυβικου Λαου και στις οργανωσεις του…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s