Ποιός θα σώσει τη Λιβύη?

Από : Ομπλόμωφ

Ομολογουμένως τις τελευταίες ημέρες οι πληροφορίες από τη Λιβύη είναι συγκεχυμένες και αντικρουόμενες, με τους ψευτο-επαναστάτες Κόντρας να δηλώνουν οτι ‘κυκλώνουν’ την Τρίπολη μετά από προέλαση σε διάφορες πόλεις στα δυτικά, και τους εκπροσώπους της Τζαμαχιρίγια να επιμένουν οτι πρόκειται για περιορισμένες επιδρομές που εύκολα αποκρούονται.

Το σίγουρο είναι οτι κάποιοι απ’τους ‘επαναστάτες’ και ντε φάκτο μισθοφόρους του ΝΑΤΟ κατάφεραν να φτάσουν στο κέντρο της Ζαουίγια στα δυτικά (όπως είχαν ξανακάνει σε άλλη μια απόπειρα πριν από δύο μήνες), αλλά η εικόνα που βγαίνει από τα δυτικά ρεπορτάζ είναι μάλλον παράξενη και δεν φαίνεται να έχει σχέση με δήθεν θριάμβους και απελευθερωτικές εξάρσεις. Οι περιγραφές συνήθως μιλάνε για ’50 αντάρτες στο κέντρο της πόλης’ που υψώνουν τη σημαία της μοναρχίας, για ‘μικρές ομάδες πολιτών που τους υποδέχονται’, ενώ ‘ η πόλη είναι σε μεγάλο βαθμό εγκατελειμμένη και τα καταστήματα ασφαλισμένα, με ομάδες αντάρτών να περιπολούν στους δρόμους. (http://news.yahoo.com/rebels-scorn-talks-isolated-gaddafi-081537910.html)

Στο μεταξύ βέβαια οι Λίβυοι Κόντρας, εκτός απ’το να διακόψουν τη ροή του πετρελαίου προς την Τρίπολη (κάτι σαν ‘επαναστατικός’ εκβιασμός) φαίνεται οτι δε χάνουν χρόνο απ’το να εξασκηθούν στα αγαπημένα τους ρατσιστικά πογκρόμ:

«μια ομάδα Αφρικανών συνελήφθησαν και υπό τις κραυγές ‘μισθοφόροι!’ οδηγήθηκαν με χειροπέδες στο αρχηγείο των υπηρεσιών ασφαλείας της πόλης

(http://www.independent.co.uk/news/world/africa/rebels-fight-to-hold-key-city-that-could-turn-the-tide-against-gaddafi-2337795.html)

«Οι αντάρτες συνέλαβαν 15 άνδρες που όπως ισχυρίστηκαν ήταν αφρικανοί μισθοφόροι και λίβυοι στρατιώτες που πολεμούσαν για τον Καντάφι και τους κλείδωσαν σε ένα κτίριο δίπλα απ΄το νοσοκομείο.

Ένας απ’αυτούς, ένας Νιγηριανός, εκλιπαρούσε, λέγοντας οτι δούλευε στη Ζαουίγια σε πλυντήριο αυτοκινήτων. ‘Είμαι αθώος’, είπε, καθώς ο αντάρτης κουνούσε το κεφάλι του, δείχνοντας το όπλο του και του ζητούσε να δείξει χαρτιά της δουλειάς του

Φαίνεται οτι η φονική ρατσιστική συμπεριφορά αυτών των άθλιων δήθεν ‘επαναστατών’ της Λιβύης (ντοκουμενταρισμένη εδώ και μήνες) δε πολυσυγκινεί τους κατά τα άλλα ευαίσθητους ανθρωπιστές, προοδευτικούς, αντιεξουσιαστές και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις. Ίσα ίσα, πολλοί απ’αυτούς έδωσαν ρέστα στην αδικαιολόγητη αναπαραγωγή αυτής της προπαγανδιστικής ρατσιστικής αθλιότητας περί ‘μαύρων μισθοφόρων του Καντάφι’ που διέδιδαν οι ‘εξεγερμένοι’…

Το παρακάτω είναι μετάφραση από το πρόσφατο άρθρο των Jean Bricmont και Diana Johnstone (στους οποίους έχουμε αναφερθεί και παλιότερα) σχετικά με την κατάντια της ευρωπαϊκής ‘Αριστεράς’ και του αντιπολεμικού κινήματος στο θέμα της Λιβύης. Το κείμενο από την ιστοσελίδα του Counterpunch

Ποιός θα σώσει τη Λιβύη από τους δυτικούς σωτήρες της?

(όχι η Αριστερά)

Το Μάρτιο, μια συμμαχία δυτικών δυνάμεων και αραβικών απολυταρχιών σχηματίσθηκε για να σπονσοράρει αυτό που προωθήθηκε ως μια σύντομη μικρή στρατιωτική επιχείρηση με σκοπό να ‘προστατεύσει τους λίβυους αμάχους’.

Στις 17 Μαρτίου, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ υιοθέτησε το ψήφισμα 1973 που έδωσε σ’αυτήν τη συγκεκριμένη ‘συμμαχία των προθύμων’ το πράσινο φως για να ξεκινήσει το μικρό της πόλεμο εξασφαλίζοντας τον έλεγχο του λιβυκού εναέριου χώρου, ο οποίος κατόπιν χρησιμοποιήθηκε ωστε να βομβαρδίζει το ΝΑΤΟ οτιδήποτε επέλεγε ως στόχο. Οι ηγέτες της συμμαχίας ολοφάνερα ανέμεναν οι ευγνώμονες πολίτες να εκμεταλλευτούν αυτήν την δυναμική ‘προστασία’ για να ανατρέψουν τον Μουαμάρ Καντάφι ο οποίος όπως καταγγελόταν ήθελε ‘να φονεύσει τον ίδιο το λαό του’. Βασισμένοι στην υπόθεση οτι η Λιβύη είχε διαιρεθεί βολικά ανάμεσα στο ‘λαό’ απ’τη μια μεριά και στον ‘σατανικό δικτάτορα’ απ’την άλλη, αυτή η ανατροπή αναμενόταν να συμβεί εντός λίγων ημερών. Στα δυτικά μάτια, ο Καντάφι ήταν χειρότερος δικτάτορας από τον Μπεν Αλί της Τυνησίας ή τον Μουμπάρακ της Αιγύπτου, οι οποίοι ανατράπηκαν χωρίς επέμβαση του ΝΑΤΟ, οπότε ο Καντάφι θα έπρεπε να είχε πέσει πολύ πιο σύντομα.

Πέντε μήνες αργότερα, όλες οι υποθέσεις στις οποίες είχε βασιστεί αυτός ο πόλεμος αποδείχθηκαν λίγο πολύ ψευδείς. Οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν έχουν καταφέρει να βρουν στοιχεία για ‘εγκληματα κατά της ανθρωπότητας’ που υποτίθεται διέταξε ο Καντάφι εναντίον ‘του λαού του’.

Η αναγνώριση του Μεταβατικού Εθνικού Συμβουλίου σαν τον ‘μοναδικό νόμιμο εκπρόσωπο του λιβυκού λαού’ από τις δυτικές κυβερνήσεις εξελίχθηκε από προώρη σε γκροτέσκα. Το ΝΑΤΟ εισήλθε και επιδείνωσε έναν εμφύλιο πόλεμο που μοιάζει σαν αδιέξοδος.

Αλλά όσο αβάσιμος και παράλογος κι αν αποδεικνύεται αυτός ο πόλεμος, συνεχίζεται. Και τί μπορεί να τον σταματήσει?

Το καλύτερο διάβασμα αυτού του καλοκαιριού ήταν το εξαιρετικό νέο βιβλίο του Adam Hochschild για τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ‘Για το τέλος όλων των πολέμων’. Υπάρχουν πολλά διδάγματα για την εποχή μας σ’αυτήν την ιστορία, αλλά ίσως το πλέον σχετικό είναι το γεγονός οτι όταν ένας πόλεμος ξεκινήσει, είναι πολύ δύσκολο να τον σταματήσει κανείς.

Οι άνθρωποι που ξεκίνησαν τον Πρώτο Παγκόσμιο ανέμεναν επίσης οτι θα είναι σύντομος. Αλλά ακόμα κι όταν εκατομμύρια είχαν παγιδευθεί στη φονική μηχανή, και το αδιέξοδο αυτής της περιπέτειας έπρεπε να είχε γίνει ξεκάθαρο, τράβηξε για άλλα τέσσερα μίζερα χρόνια. Ο πόλεμος ο ίδιος γεννάει μίσος και εκδικητικότητα. Άπαξ και μια Μεγάλη Δύναμη ξεκινήσει έναν πόλεμο, ‘πρέπει’ να νικήσει, ανεξαρτήτως κόστους – κόστους για την ίδια αλλά κυρίως για τους άλλους.

Μέχρι στιγμής, το κόστος του πολέμου εναντίον της Λιβύης για τους επιτιθέμενους του ΝΑΤΟ είναι απλά οικονομικό, που αντισταθμίζεται από την ελπίδα οτι η λεία από την ‘απελευθερωμένη’ χώρα θα αποπληρώσει το κόστος για τους βομβαρδισμούς που υπέστη. Μόνο οι Λίβυοι είναι που χάνουν τις ζωές τους και τις υποδομές τους. Οπότε τί μπορεί να σταματήσει τη σφαγή?

Στον Πρώτο Παγκόσμιο, υπήρχε ένα θαραλλέο αντιπολεμικό κίνημα που αντιπάλεψε τη σωβινιστική υστερία της πολεμικής περιόδου ώστε να επιχειρηματολογήσει υπέρ της ειρήνης. Διακινδύνευαν να υποστούν επίθεση και φυλάκιση.

Η εξιστόρηση από τον Hochschild του αγώνα για την ειρήνη που διεξήγαγαν γενναίοι άνδρες και γυναίκες στη Βρετανία θα έπρεπε να αποτελεί έμπνευση – αλλά για ποιόν? Οι κίνδυνοι απ’την αντίθεση σ’αυτόν τον πόλεμο είναι ελάχιστοι σε σύγκριση με το 1914-18. Αλλά μέχρι στιγμής η ενεργή αντίθεση είναι μετά βίας ορατή.

Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τη Γαλλία, τη χώρα της οποίας ο πρόεδρος Σαρκοζύ πρωταγωνίστησε στο να εξαπολυθεί αυτός ο πόλεμος.

Τα στοιχεία για θανάτους άμαχων Λίβυων, μεταξύ αυτών και παιδιών, που προκαλούνται από τους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς αυξάνονται.

Οι βομβαρδισμοί στοχεύουν στις υποδομές, ώστε να στερήσουν από την πλειοψηφία του πληθυσμού που ζει σε περιοχές πιστές στον Καντάφι στοιχειώδη αγαθά, τροφή και νερό, υποτίθεται για να παροτρύνουν το λαό να ανατρέψει τον Καντάφι. Ο πόλεμος με σκοπό την ‘προστασία αμάχων’ έχει σαφώς μετατραπεί σε έναν πόλεμο με σκοπό την τρομοκράτηση και το βασανισμό τους, ώστε να καταλάβει την εξουσία το υποστηριζόμενο από το ΝΑΤΟ Μεταβατικό Συμβούλιο.

Αυτός ο μικρός πόλεμος στη Λιβύη εκθέτει το ΝΑΤΟ ως εξίσου εγκληματικό και ανίκανο.

Εκθέτει επίσης την οργανωμένη Αριστερά στις χώρες του ΝΑΤΟ ως απόλυτα άχρηστη. Δεν έχει υπάρξει ίσως πόλεμος ευκολότερος σητν απόρριψή του. Αλλά η οργανωμένη Αριστερά στην Ευρώπη δεν εναντιώνεται σ’αυτόν.

Τρεις μήνες πριν, όταν ο μιντιακός θόρυβος σχετικά με τη Λιβύη εξαπολυόταν από τον καταρινό τηλεοπτικό σταθμό του Αλ Τζαζίρα, η οργανωμένη Αριστερά δεν δίστασε να λάβει θέση. Μερικές δεκάδες αριστερίστικες γαλλικές και βορειοαφρικανικές οργανώσεις υπέγραψαν μια έκκληση για ‘πορεία αλληλεγγύης με το λαό της Λιβύης’ στο Παρίσι στις 26 Μαρτίου. Σε μια επείδειξη πλήρους σύγχυσης, αυτές οι οργανώσεις ταυτόχρονα έκαναν έκκληση για την ‘αναγνώριση του Εθνικού Μεταβατικού Συμουλίου σαν το μοναδικό νόμιμο εκπρόσωπο του λιβυκού λαού’ απ’τη μια, κι απ’την άλλη για την ‘προστασία των ξένων κατοίκων και μεταναστών’, οι οποίοι στην πραγματικότητα χρειάζονταν προστασία από αυτούς ακριβώς τους εξεγερμένους που αντιπροσωπεύονταν απ’αυτό το Συμβούλιο. Ενώ έμμεσα στηριζαν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις προς όφελος του Μεταβατικού Συμβουλίου, οι οργανώσεις επίσης έκαναν έκκληση για ‘επαγρύπνηση’ σε σχέση με τη ‘δολιότητα των δυτικών κυβερνήσεων και του Αραβικού Συνδέσμου’ και την πιθανή κλιμάκωση αυτών των επιχειρήσεων.

Οι οργανώσεις που υπέγραφαν αυτή την έκκληση περιελάμβαναν ομάδες εξόριστων αντικαθεστωτικών από τη Λιβύη, τη Συρία, την Τυνησία, το Μαρόκο και την Αλγερία, όπως επίσης και τους γάλλους Πράσινους, το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα, το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, το Κόμμα της Αριστεράς, το αντιρατσιστικό κίνημα MRAP, και την ATTAC, ένα δημοφιλές κίνημα με ευρεία βάση, επικριτικό της οικονομικής παγκοσμιοποίησης. Αυτές οι οργανώσεις μαζί αντιπροσωπεύουν σχεδόν ολόκληρο το οργανωμένο πολιτικό φάσμα στα αριστερά του Σοσιαλιστικού Κόμματος – το οποίο απ’την πλευρά του υποστήριξε τον πόλεμο χωρίς καν να ζητάει ‘επαγρύπνηση’.

Καθώς οι απώλειες αμάχων από τους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς συσσωρεύονται, δεν υπάρχει κανένα δείγμα από την υπεσχημένη ‘επαγρύπνηση σχετικά με την κλιμάκωση του πολέμου’ που παρεκκλίνει από το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Οι ακτιβιστές που το Μάρτιο επέμεναν οτι ‘πρέπει να κάνουμε κάτι’ για να σταματήσουμε μια υποθετική σφαγή, σήμερα δεν κάνουν τίποτα για να σταματήσουν μια σφαγή που δεν είναι υποθετική αλλά πραγματική και ορατή, και διαπράττεται από αυτούς που ‘κάνουν κάτι’.

Η βασική πλάνη του αριστερίστικου πλήθους του ‘πρέπει να κάνουμε κάτι’ βρίσκεται στην έννοια του ‘εμείς’. Αν εννοούσαν ‘εμείς’ στην κυριολεξία, τότε το μόνο πράγμα που μπορούσαν να κάνουν ήταν να στήσουν κάποιου είδους διεθνείς ταξιαρχίες και να πολεμήσουν μαζί με τους εξεγερμένους. Αλλά φυσικά, παρά τους ισχυρισμούς οτι πρέπει να ‘κάνουμε’ ‘τα πάντα’ για να υποστηρίξουμε τους εξεγερμένους, δε δόθηκε ποτέ καμμιά σοβαρή σκέψη σ’αυτήν την πιθανότητα.

Οπότε το ‘εμείς’ στην πράξη σημαίνει τις δυτικές δυνάμεις, το ΝΑΤΟ και πάνω απ’όλα τις Ηνωμένες Πολιτείες, τους μόνους με τις ‘μοναδικές ικανότητες’ να διεξάγουν έναν τέτοιο πόλεμο.

Το πλήθος του ‘πρέπει να κάνουμε κάτι’ συνήθως συγχέει δύο είδη αιτημάτων: το ένα που ρεαλιστικά μπορούν να αναμένουν οτι θα φέρουν εις πέρας αυτές οι δυτικές δυνάμεις – υποστήριξη των εξεγερμένων, αναγνώριση του Μεταβατικού Συμβουλίου σαν μοναδικού αντιπροσώπου του λιβυκού λαού – και το άλλο το οποίο δεν είναι δυνατόν να περιμένουν ρεαλιστικά οτι θα σεβαστούν οι Μεγάλες Δυνάμεις και το οποίο οι ίδιοι είναι τελείως ανίκανοι να επιτύχουν: να περιορίσουν τους βομβαρδισμούς σε στρατιωτικούς στόχους και στην προστασία των αμάχων, και να παραμείνουν εντός του πλαισίου των ψηφισμάτων του ΟΗΕ.

Αυτά τα δύο είδη αιτημάτων αντικρούουν το ένα το άλλο. Σε έναν εμφύλιο πόλεμο, καμμία πλευρά δεν είναι ιδιαίτερα απασχολημένη με τις λεπτολογίες αποφάσεων του ΟΗΕ ή με την προστασία των αμάχων. Κάθε πλευρά θέλει να επικρατήσει, και η επιθυμία για εκδίκηση συχνά οδηγεί σε φρικαλεότητες. Αν κάποιος ‘υποστηρίζει’ τους εξεγερμένους, στην πράξη δίνει λευκή επιταγή στην πλευρά τους να κάνουν οτιδήποτε κρίνουν ως απαραίτητο για να κερδίσουν.

Αλλά δίνει επίσης λευκή επιταγή στους δυτικούς συμμάχους και στο ΝΑΤΟ, που μπορεί να είναι λιγότερο αιμοδιψείς σε σχέση με τους αντάρτες αλλά που κατέχουν πολύ μεγαλύερα μέσα καταστροφής στη διάθεσή τους. Και είναι μεγάλες γραφειοκρατίες που λειτουργούν ως μηχανές επιβίωσης. Χρειάζονται τη νίκη. Διαφορετικά έχουν πρόβλημα ‘αξιοπιστίας’ (όπως και οι πολιτικοί που στήριξαν τον πόλεμο), το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει σε απώλειες χρηματοδότησης και πόρων. Άπαξ και ο πόλεμος ξεκινήσει, απλά δεν υπάρχει δύναμη στη Δύση, στην οποία λείπει ένα αποφασισμένο αντιπολεμικό κίνημα, που μπορεί να υποχρεώσει το ΝΑΤΟ να περιοριστεί σ’αυτά που επιτρέπει το ψήφισμα του ΟΗΕ. Έτσι, η δεύτερη ομάδα αριστερίστικων αιτημάτων απευθύνεται σε ώτα μη ακουόντων. Χρησιμεύουν απλά για να αποδεικνύουν στην ίδια την φιλοπόλεμη Αριστερά οτι οι προθέσεις της είναι αγνές.

Υποστηρίζοντας τους εξεγερμένους, η φιλο-επεμβατική Αριστερά έχει ουσιαστικά εξοντώσει το αντιπολεμικό κίνημα. Όντως, δεν έχει νόημα να υποστηρίζεις τους αντάρτες σε έναν εμφύλιο πόλεμο, οι οποίοι απεγνωσμένα θέλουν τη βοήθεια εξωτερικής επέμβασης και την ίδια στιγμή να αντιτίθεσαι σε τέτοιες επεμβάσεις. Η φιλο-επεμβατική δεξιά είναι πιο συνεπής.

Αυτό που έχουν εξίσου κοινό η φιλο-επεμβατική Αριστερά και η Δεξιά είναι η πεποίθηση οτι ‘εμείς’ (εννοώντας την πολιτισμένη δημοκρατική Δύση) έχουμε το δικαίωμα και την ικανότητα να επιβάλλουμε τη θέλησή μας σε άλλες χώρες. Κάποια γαλλικά κινήματα των οποίων η ‘πραμάτεια’ είναι η αποκήρυξη του ρατσισμού και της αποικιοκρατίας δεν μπόρεσαν να θυμηθούν οτι όλες οι αποικιοκρατικές κατακτήσεις στρέφονταν ενάντια σε σατράπηδες, ινδούς πρίγκηπες και αφρικανούς βασιλιάδες οι οποίοι αποκηρύσσονταν ως τύραννοι (που ήταν), και επίσης απέτυχαν να προσέξουν οτι είναι κάπως παράξενο γαλλικές οργανώσεις να αποφασίζουν ποιοί είναι οι ‘νόμιμοι αντιπρόσωποι’ του λιβυκού λαού.

Παρά τις προσπάθειες λίγων ξεχωριστών ατόμων, δεν υάρχει λαϊκό κίνημα στην Ευρώπη ικανό να σταματήσει ή έστω να καθυστερήσει τη ΝΑΤΟϊκή εισβολή. Η μόνη ελπίδα ίσως είναι η κατάρρευση των ανταρτών, ή η αντιπολίτευση στις ΗΠΑ, ή μια απόφαση από τις κυρίαρχες ολιγαρχίες να περικόψουν τις δαπάνες. Αλλά στο μεταξύ, η ευρωπαϊκή Αριστερά έχει χάσει την ευκαρία να επιστρέψει πίσω στη ζωή εναντιωνόμενη σε έναν από τους πιο απροκάλυπτα αδικαιολόγητους πολέμους στην ιστορία. Και η ίδια η Ευρώπη θα υποφέρει απ’αυτήν την ηθική χρεωκοπία.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to Ποιός θα σώσει τη Λιβύη?

  1. manokasi says:

    απο http://it.peacereporter.net/articolo/30134/Libia%2C+l%27altra+storia
    Libia, l’altra storia ΛΙΒΥΗ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
    Intervista al professor Cardini, tra appoggio occidentale alla rivoluzione e un futuro tutto da decifrare

    ……………..Η Λιβύη δεν υπήρξε ποτέ μια ενωμένη χώρα.
    Οι Τούρκοι το γνώριζαν πολύ καλά, και μέχρι το 1911, πριν την ιταλική στρατιωτική επίθεση (και κατοχη,) διατηρούσαν ξεχωριστες διοικησεις στην Τριπολίτιδα και την Κυρηναϊκή. Τρίπολη και Κυρηναϊκή είναι δύο διαφορετικες περιοχες, στη μέση υπάρχει η Sirte, και μια έρημο που τις χωρίζει. Είναι δύο διαφορετικες ζωνες που κατοικούνται από διαφορετικές φυλές.
    Οι κατοχικες ιταλικες κυβερνησεις με οτι αυτο συνεπαγεται προσπαθησαν για να δημιουργήσουν μια ενωμενη Λιβυη. Ηταν ομως ξεκαθαρα ενα αποικιακό καθεστώς, όχι ένα ενωμένο κράτος.
    Η Λιβύη είναι μια χώρα που κατοικείται από αραβικές και βερβερικές φυλές.
    Πριν από την επανάσταση ήταν μια γη των βοσκών και των παράκτιων πόλεων με ελάχιστη εμπορική δραστηριότητα.
    Στην Λιβύη αστική τάξη δεν υπήρχε, εκτός από το εβραϊκό στοιχείο της κοινωνίας, επηρεασμένο από της Ιταλία και την Αιγύπτο , και λιγότερο από τη Γαλλία, μέσω της Τυνησίας. Η Λιβύη δεν ήταν ποτέ ένα ανεξάρτητο έθνος με τη δική του ισχυρή ταυτότητα, κοινή εθνική ζωή δεν υπήρξε ποτέ στη Λιβύη, υπήρξε μόνο κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Καντάφι.
    Πίσω από την ενότητα της Λιβύης υπαρχει το ίδιο πρόσωπο ο άντρας που μάγεψε τον κόσμο κατά το χρόνο της Επανάστασης και τωρα που εγινε ο τυράννος.
    Για χρόνια, σε όλο τον αραβικό κόσμο, ο Καντάφι έχει μια αποδοχή σχεδον με αυτή που απολάμβάνε ο Nasser. ……… Μετά το 1945 στην Λιβυη οι νικήτριες δυνάμεις υποστηριξαν τον Grand Senussi ηγέτη φυλων (που ειχε στην πραγματικότητα μονο θρησκευτικό κύρος)
    και τον τοποθετησαν βασιλιά της Λιβύης. Ηταν μια ψεύτικη μοναρχία, η οποία στηριζόταν στο θρησκευτικό συναίσθημα, αλλά πολιτικά ηταν αδύναμη και υποστηρίζοταν κυρίως από τους Βρετανούς. Μέχρι την σοσιαλιστική επανάσταση του Καντάφι. Αν η Λιβύη υπάρχει ως χώρα, και ίσως δεν θα υπάρχει τώρα, θα πρέπει να ηταν λογω της επανάστασης. Όλα αυτά ομως εχουν τελειωσει, οπως επισης, εχει αποτυχει και ο αραβικός σοσιαλισμός.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s