“Οι αντάρτες στη Μπρέγκα”

Από : Ομπλόμωφ

Επειδή οι ΝΑΤΟϊκοί ‘επαναστάτες’ για πολλοστή φορά ‘προελαύνουν’ στη Μπρέγκα και ανακοινώνουν την επικράτησή τους, αντιγράφω από το εξαιρετικό blog Moon of Alabama τη λίστα που δείχνει το γελοίο θέαμα των δυτικών ΜΜΕ που επί μήνες ανακοινώνουν αυτή την περίφημη προέλαση με βάση τις (όπως πάντα) αξιόπιστες πληροφορίες που τους δίνουν οι ίδιοι οι ‘εξεγερμένοι’.

March 4 2011: Rebels Advance Their Frontline in Brega, Libya

March 26 2011: Libya revolt: Rebels advance from Ajdabiya to Brega

April 4 2011: Libya: Rebels move on Brega as Gaddafi aide holds talks

April 16 2011: Libya Rebels Advance to Brega – Leader says key oil town within reach

May 13 2011: Libya Rebels Advance on OilTown of Brega After Misrata Victory

July 18 2011: Libyan Rebels Advancing Toward Brega, Rebel Spokesman Says

August 6 2011: Libya rebels say they are advancing on Brega

Aug 11 : Libyan Opposition Fighters Report Advances in Brega –

Δεν είμαι σίγουρος οτι η λίστα είναι πλήρης, λογικά πρέπει να έχουν υπάρξει περισσότερες ‘νικηφόρες’ ανακοινώσεις στα ΜΜΕ. Το ερώτημα βέβαια είναι κατά πόσο μπορεί να θεωρηθεί στα σοβαρά ‘θρίαμβος’ ενδεχόμενη κατάληψη της Μπρέγκα. Μιλάμε στην ουσία για μια μικρή πόλη που αναπτύχθηκε γύρω από έναν τερματικό σταθμό μεταφοράς και επεξεργασίας πετρελαίου, την οποία υπερασπίζονται κάποια τμήματα του λιβυκού στρατού που βομβαρδίζονται σχεδόν συνεχόμενα επί πέντε μήνες, ενώ ταυτόχρονα αντιμετωπίζουν τους μισθοφόρους του ΝΑΤΟ στο έδαφος. (φυσικά το άλλο ερώτημα είναι για ποιό λόγο παραμένουν και δεν λιποτακτούν/παραδίνονται τόσους μήνες. Λέτε να φοβούνται την οργή του Καντάφι στην Τρίπολη περισσότερο απ’τις βόμβες που πέφτουν στα κεφάλια τους? Μάλλον κάπου μπάζει το παραμυθάκι με το ‘λαό’ που ξεσηκώθηκε μαζικά εναντίον του τυράννου.)

Το παρακάτω είναι μετάφραση απ’την τελευταία ανάλυση του Thierry Meyssan για το Voltaire Network.

Το ΝΑΤΟ ξανασκέφτεται την αποστολή του

Μετά από 150 ημέρες βομβαρδισμών, το ΝΑΤΟ έχει καταστρέψει πολυάριθμες εγκαταστάσεις ενώ την ίδια ώρα απέτυχε να επιφέρει οποιαδήποτε πειστικά στρατιωτικά αποτελέσματα. Αυτό οφείλεται κυρίως στην έλλειψη στρατηγικής ανάλυσης. Στη Λιβύη, το ΝΑΤΟ υπέθετε οτι θα μπορούσε να εφαρμόσει τις ίδιες κλασικές μεθόδους που είχαν επινοηθεί για διαφορετικές συνθήκες. Τώρα έχει κολλήσει σε ένα δίλλημα. Η μεγαλύτερη στρατιωτική συμμαχία της ιστορίας, που αρχικά είχε δημιουργηθεί για να αντιμετωπίσει την ΕΣΣΔ και που κατόπιν ορίστηκε να γίνει ο αστυνόμος του πλανήτη, έχει αποτύχει οικτρά στους ανακυκλωμένους στόχους της.

Τόσο η στρατιωτική νίκη όσο και η ήττα μετρούνται σε σχέση με τους προκαθορισμένους στόχους του πολέμου. Στην υπόθεση της επέμβασής του στη Λιβύη, οι στόχοι του ΝΑΤΟ υπό την εντολή του ΟΗΕ ήταν η προστασία των αμάχων, και, εξίσου επίσημος στόχος αν και εκτός εντολής, η αλλαγή του πολιτικού καθεστώτος της χώρας.

Μετά από σχεδόν 150 ημέρες πολέμου, το ΝΑΤΟ δεν κατάφερε να κλονίσει τους θεσμούς της Λιβύης.

Παίρνοντας υπόψιν την ανομοιότητα των αντιτιθέμενων δυνάμεων, η στρατιωτική ήττα είναι το αναπόφευκτο συμπέρασμα και η υιοθετημένη στρατηγική θα έπρεπε να τεθεί υπό συζήτηση.

Η Συμμαχία εσφαλμένα υπολόγισε οτι οι φυλές από τα ανατολικά και τα νότια της χώρας, οι οποίες ήταν εχθρικές προς τον Μουαμάρ Καντάφι, θα μπορούσαν εύκολα να καταλάβουν την Τρίπολη, εφόσον θα μπορούσαν να υπολογίζουν σε αεροπορική υποστήριξη. Όπως αποδείχθηκε, αυτές οι φυλές εξέλαβαν τους βομβαρδισμούς σαν εξωτερική επίθεση και συντάχθηκαν με τον ‘Αδελφό Ηγέτη’ για να αντικρούσουν την ‘σταυροφορική’ εισβολή στη Λιβύη.

Από εκείνη τη στιγμή, η Συμμαχία απέμεινε με δύο μόνο στοιχεία στο έδαφος: απ΄τη μια οι 3.000 έμπειροι στρατιώτες της συνοδείας του στρατηγού Αμπντέλ Φατάχ Γιουνές όταν αποστάτησε, και απ’την άλλη οι εκατοντάδες, ίσως χιλιάδες, άραβες μαχητές που ανήκουν στα δίκτυα του σαουδάραβα πρίγκηπα Μπαντάρ Μπιν Σουλτάν, γνωστά ως ‘Αλ Κάιντα’.

Μετά το φόνο του στρατηγού Γιουνές από τους τζιχαντιστές της Αλ Κάιντα, σε ιδιαίτερα φρικαλέες συνθήκες, οι ανταρτικές δυνάμεις κατέρρευσαν. Οι στρατιώτες του Γιουνες παράτησαν τις τάξεις τους, συντασσόμενοι με τον Συνταγματάρχη Καντάφι για να πολεμήσουν την Αλ Κάιντα και να εκικηθούν για τον ηγέτη τους. Η επιχειρησιακή διοίκηση των ανταρτών έπεσε στα χέρια του Καλίφα Χάφταρ, το οποίο είναι σα να λέμε υπό τις διαταγές των Ειδικών Δυνάμεων της CIA. Η υπηρεσία κατόπιν βιαστικά άρχισε να στρατολογεί μαχητές αδιακρίτως, περιλαμβανομένων και παιδιών στρατιωτών.

Αυτός ο πρόχειρος και ασταθής στρατός, ο οποίος ανακοινώνει μια νίκη μέρα παραμέρα, στην πράξη σημειώνει τη μία ήττα μετά την άλλη. Κάθε μάχη επαναλαμβάνει το ίδιο σενάριο, με κάθε βομβαρδισμό του ΝΑΤΟ να εξαναγκάζει τον πληθυσμό να φεύγει απ’τα σπίτια του. Έτσι, η πόλη γρήγορα πέφτει στα χέρια των ανταρτικών δυνάμεων που ανακοινώνουν οτι έχουν κερδίσει έδαφος.

Μόνο τότε ξεκινά η μάχη. Ο λιβυκός στρατός μπαίνει στην πόλη και σφάζει τους αντάρτες. Σ’αυτό το σημείο, ο πληθυσμός μπορεί να επιστρέψει με ασφάλεια στο μερικώς κατεστραμμένο χωριό.

Η Ατλαντική Συμμαχία ίσως να εφαρμόσει μια ευρεία ερμηνεία του ψηφίσματος 1973 του ΟΗΕ και να θεωρήσει οτι παρά το οτι το κείμενο ρητά απαγορεύει την ανάπτυξη ξένων στρατευμάτων στο έδαφος, μια τέτοια ανάπτυξη είναι νόμιμη εαν έχει σαν στόχο την ‘προστασία αμάχων’. Σε τέτοιες συνθήκες, το ΝΑΤΟ θα έπρεπε να αντιμετωπίσει έναν πληθυσμό οπλισμένο ως τα δόντια και προετοιμασμένο για μάχη. Όντως, η Λιβυκή Αραβική Τζαμαχιρίγια έχει διανείμει από ένα Καλάσνικωφ σε κάθε ενήλικα και έχει στήσει ένα σύστημα διανομής πυρομαχικών που διαχειρίζεται απ’το λαό.

Ακόμα κι αν ο λιβυκός πληθυσμός δεν είναι εκπαιδευμένος στον ίδιο βαθμό με τα ΝΑΤΟϊκά στρατεύματα, διαθέτει ένα σαφές πλεονέκτημα έναντί τους, με την έννοια οτι είναι προετοιμασμένοι να υποστούν μεγάλες απώλειες, ενώ οι ΝΑΤΟϊκοί στρατιώτες δεν είναι πρόθυμοι να πεθάνουν για την Τρίπολη.

Από τότε που ξεκίνησε αυτή η σύγκρουση, οι αναλυτές στην Ουάσιγκτον έχουν υποεκτιμήσει τη σημασία όλων αυτών, σε σχέση με την δική τους αεροπορική κυριαρχία.

Αυτό το δόγμα, αδιαφιλονίκητο στις Ηνωμένες Πολιτείες, σταδιακά εξαπλώνεται στις στρατιωτικές ακαδημίες των κρατών μελών της Συμμαχίας, ακόμα κι όταν έχει δεχθεί πολλές επικρίσεις. Προέρχεται από τα συμπεράσματα του στρατηγού Giulio Douhet στον Ιταλο-Οθωμανικό πόλεμο, δηλαδή τον Λιβυκό πόλεμο το 1911. Τότε, οι Λίβυοι βίωσαν στην Τρίπολη τον πρώτο αεροπορικό βομβαρδισμό στην ιστορία. Τρομοκρατημένη απ’αυτό το νέο όπλο, η Οθωμανική Αυτοκρατορία υποχώρησε χωρίς μάχη και τα ιταλικά στρατεύματα κατέλαβαν την Τρίπολη χωρίς να ρίξουν έναν πυροβολισμό. Ο Douhet έτσι συμπέρανε οτι ήταν δυνατόν να κερδίσεις έναν πόλεμο χρησιμοποιώντας μόνο αεροπορική ισχύ. Αυτή η ανάλυση είναι ψευδής απ’τη στιγμή που συγχέει την πράξη της αφαίρεσης λιβυκού εδάφους από τους Οθωμανούς με το δεδομένο του ελέγχου της Λιβύης. Οι πραγματικές μάχες ξεκίνησαν αργότερα, με τον ξεσηκωμό του λιβυκού λαού.

Μερικοί ίσως να σκέφτονται οτι υπάρχει μια λιβυκή κατάρα. Σε κάθε περίπτωση, είναι σ’αυτό το ίδιο έδαφος που ακριβώς έναν αιώνα μετά επαναλαμβάνεται το ίδιο σφάλμα ερμηνείας. Η αεροπορική κυριαρχία επέτρεψε να αφαιρεθεί από τη Τζαμαχιρίγια η λιβυκή νομιμοποίηση και να δοθεί στο Μεταβατικό Εθνικό Συμβούλιο, αλλά αυτό δεν έχει συνέπειες στο έδαφος. Για να ελέγξει τη χώρα, το ΝΑΤΟ θα πρέπει να στείλει χερσαίες δυνάμεις, και, όπως οι Ιταλοί στα 1912-14, να σκοτώσει το μισό πληθυσμό της Τρίπολης, το οποίο δεν συμβαδίζει ακριβώς με το πνεύμα του ψηφίσματος 1973.

Η Ατλαντική Συμμαχία είχε, μέχρι τώρα, σχεδιάσει τη στρατηγική των βομβαρδισμών σύμφωνα με το δόγμα του Douhet και τις βελτιώσεις του, συγκεκριμένα τη θεωρία των πέντε κύκλων του John A. Warden III, η οποία δοκιμάστηκε στο Ιράκ. Η ιδέα είναι οτι οι στόχοι θά’πρεπε να επιλέγονται όχι με το στόχο της καταστροφής των ενόπλων δυνάμεων του εχθρού, αλλά με το στόχο της παράλυσης των κέντρων διοίκησης, ειδικά αποκόπτοντας τα μέσα επικοινωνίας και κυκλοφορίας.

Το ΝΑΤΟ κατά συνέπεια ανακάλυψε το γεγονός οτι η Τζαμαχιρίγια δεν είναι απλά ένα σλόγκαν, αλλά μια πραγματικότητα. Η χώρα κυβερνάται από τα λαϊκά κονγκρέσσα και ο Μουαμάρ Καντάφι είχε περιορίσει τις υπηρεσίες στην πιο απλή τους μορφή. Δεν υπάρχουν μεγάλα υπουργεία εδώ, μόνο μικρά γραφεία. Οι υπουργοί δεν είναι προσωπικότητες υψηλού προφίλ, αλλά απλά ηγέτες ομάδων. Είναι οι σύμβουλοι που βοηθούν τον κόσμο με τις δεξιότητές τους. Αυτό που κάποτε ήταν πονοκέφαλος για τους επιχειρηματίες που επισκέπτονταν τη Λιβύη, δηλαδή το να βρουν τους σωστούς διαμεσολαβητές, τώρα έχει γίνει ένα αίνιγμα για τους αναλυτές του ΝΑΤΟ: ποιόν θα πρέπει να στοχοποιήσουν? Μετά από πέντε μήνες βομβαρδισμών, θα πρέπει ακόμα να ψάχνουν.

Το μόνο κεφάλι πάνω απ’το πλήθος είναι αυτό του Μουαμάρ Καντάφι. Η Ατλαντική Συμμαχία έχει μια έμμονη ιδέα με τον Καντάφι. Δεν είναι ο ‘πατέρας του έθνους’? Εξοντώνοντάς τον, θα κατέστρεφαν την αρχή της εξουσίας στη λιβυκή κοινωνία, η οποία στιγμιαία θα γλιστρούσε σε ένα σενάριο τύπου Ιράκ και θα βυθιζόταν στο χάος. Αλλά, σε αντίθεση με το προηγούμενο του Ιράκ, η φυλετική δομή και η οριζόντια οργάνωση της εξουσίας θα άντεχε. Ακόμα κι αν σπαράσσονται από εσωτερικές συρράξεις, οι Λίβυοι παραμένουν μια οργανική ενότητα ενώπιον της ξένης εισβολής. Όχι μόνο αυτό δεν θά’λυνε κανένα στρατιωτικό πρόβλημα, αλλά θα θόλωνε την οριοθέτηση του θεάτρου των επιχειρήσεων: ο πόλεμος αναπόφευκτα θα εκτεινόταν στη Βόρεια Αφρική όπως επίσης και στη Νότια Ευρώπη. Τελικά, ο φόνος του Καντάφι ίσως να είναι η χειρότερη επιλογή.

Χωρίς κάποια κατάλληλη στρατηγική, η Ατλαντική Συμμαχία επανήλθε στα παλιά αντανακλαστικά της στρατιωτικής κουλτούρας των ΗΠΑ, αυτά των πολέμων στην Κορέα και το Βιετνάμ: να καταστήσει αφόρητη τη ζωή του πληθυσμού τόσο που να στραφεί εναντίον του ‘Οδηγού’ και τελικά να τον ανατρέψει. Έτσι, απ’την αρχή του Ραμαζανιού, το ΝΑΤΟ έχει εντείνει το ναυτικό αποκλεισμό ώστε να κόψει τον εφοδιασμό σε βενζίνη και τρόφιμα, έχει βομβαρδίσει εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και συστήματα ύδρευσης, έχει καταστρέψει αγροτικούς συνεταιρισμούς, τα μικρά αλιευτικά λιμάνια και τις σκεπαστές αγορές.

Εν συντομία, οι ενέργειες της Συμμαχίας έροχνται σε αντίθεση με αυτό που ζητούσε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και τα κοινοβούλια ορισμένων κρατών μελών: αντί να προστατεύουν τον άμαχο πληθυσμό έναντι ενός τυράννου, έχουν βάλει σκοπό να τρομοκρατήσουν τους πολίτες ώστε να τους υποχρεώσουν να ξεσηκωθούν εναντίον του ηγέτη που υποστηρίζουν.

Αυτή η στρατηγική αναμένεται να συνεχιστεί ως το τέλος του Ραμαζανιού. Η Συμμαχία θα έχει στη διάθεσή της τότε άλλες τρεις εβδομάδες για να προσπαθήσει να σημειώσει κάποια σημαντική νίκη πριν το ρολόι χτυπήσει δώδεκα: στις 19 Σεπτεμβρίου, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών θα συνέλθει στη Νέα Υόρκη και θα μπορούσε να απαιτήσει εξηγήσεις σχετικά με τη συνεχιζόμενη επιχείρηση, να σημειώσει την ανικανότητα του Συμνβουλίου Ασφαλείας να αποκαταστήσει την ειρήνη, και να επιβάλλει τις δικές της συστάσεις.

Προετοιμάζοντας τη συνέχιση των εχθροπραξιών στο έδαφος στις αρχές Σεπτεμβρίου, το ΝΑΤΟ εξοπλίζει τους αντάρτες της Μισουράτα και καθαρίζει το δρόμο που θα χρησιμοποιήσουν για να καταλάβουν τη Ζλίτεν. Με τη Γαλλία για άλλη μια φορά να αρνείται να παραδώσει οπλισμό, το Κατάρ έχει υποχρεωθεί να τα μεταφέρει αεροπορικά, παρά το εμπάργκο του ΟΗΕ. Τη νύχτα της 8 προς την 9 Αυγούστου, η Συμμαχία καθάρισε το λόφο του Majer, που θα μπορούσε να χρησιμέψει σαν φυλάκιο για την προστασία της Ζλίτεν. Κατά τη διαδικασία, βομβάρδισε φάρμες και σκηνές όπου είχαν βρει καταφύγιο είκοσι εκτοπισμένες οικογένειες, σκοτώνοντας 85 ανθρώπους, μεταξύ αυτών και 33 παιδιά.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s