Η αχαριστία των Λίβυων

Το ΝΑΤΟ και η αχαριστία των Λίβυων,

ανάλυση του Thierry Meyssan (ανεξάρτητου δημοσιογράφου-ερευνητή, ιδρυτή του Voltaire Network) ο οποίος αυτές τις μέρες βρίσκεται στην Τρίπολη και έχει αρκετές ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την πορεία αυτού του πολέμου.

http://www.voltairenet.org/NATO-and-the-ungratefulness-of-the

Ο Συνασπισμός των Προθύμων πήγε στη Λιβύη για να σώσει αμάχους από τη φονική τρέλλα του Καντάφι. Τέσσερις μήνες μετά, τα λιβυκά πλήθη έχουν εγκαταλείψει την ‘απελευθερωμένη’ Βεγγάζη και στήνουν γιγαντιαίες αντιΝΑΤΟϊκές διαδηλώσεις. Αντιμέτωπη με μια απρόσμενη πολιτική πραγματικότητα, η αρμάδα της ατλαντικής συμμαχίας έχει απομείνει χωρίς στρατηγική. Οι Ιταλοί έχουν ξεκινήσει να αποσύρονται καθώς οι Γάλλοι αναζητούν μια έξοδο.

111 ημέρες μετά την εκκίνηση της επέμβασης στη Λιβύη, καμμιά στρατιωτική λύση δε φαίνεται στον ορίζοντα και υπάρχει ομοφωνία μεταξύ ειδικών οτι ο χρόνος είναι στο πλευρό της κυβέρνησης της Λιβύης, εκτός κι αν υπάρξει κάποια ανέλπιστη τύχη ή η δολοφονία του Μουαμάρ Καντάφι.

Στις 7 Ιουλίου, το ιταλικό υπουργικό συμβούλιο έκοψε στο μισό την συμμετοχή της χώρας στην πολεμική προσπάθεια και απέσυρε το ιταλικό ελικοπτεροφόρο. Ο πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι ανακοίνωσε οτι ήταν πάντα εναντίον της σύρραξης, αλλά υποχρεώθηκε από το κοινοβούλιο να συμμετάσχει.

Στις 10 Ιουλίου, ο γάλλος υπουργός άμυνας Ζεράρ Λονγκουέτ αναφέρθηκε σε μια πολιτική επίλυση που θα περιλάμβανε την απομάκρυνση του Καντάφι σε ‘ένα άλλο δωμάτιο στο παλάτι του με διαφορετικό τίτλο’. Δεδομένου οτι δεν υπάρχει κανένα παλάτι που να έχει απομείνει, ο πρώτος όρος είναι καθαρά ρητορικός. Όσο για τον δεύτερο, κανείς δεν μπορεί να τον αποσαφηνίσει , και ήταν προφανώς μια θλιβερή απόπειρα για διαφυγή.

Οι πολιτικές και κοινωνικές δομές στη Λιβύη προέρχονται από την αυτόχθονη κουλτούρα και είναι πέραν της κατανόησης πολλών Δυτικών. Συνίστανται από ένα σύστημα συμμετοχικής δημοκρατίας – το οποίο είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό σε τοπικό επίπεδο- σε συνδυασμό με τις συνδιασκέψεις των φυλών, οι οποίες στερούνται οποιασδήποτε νομοθετικής εξουσίας αλλά βοηθούν στο να εσωτερικεύονται οι φατριαστικές συμμαχίες στην πολιτική ζωή. Σ’αυτήν τη δομή θα πρέπει να προσθέσουμε και τη φιγούρα του ‘Ηγέτη’ ο οποίος δεν διαθέτει κάποια νόμιμη εξουσία, παρά μόνο ηθική. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να τον υπακούει, αλλά η πλειοψηφία του λαού το κάνει, ακριβώς με τον τρόπο που θα υπάκουαν αυθόρμητα ένα γηραιότερο μέλος της δικής τους οικογένειας. Σε γενικές γραμμές το πολιτικό σύστημα δουλεύει ομαλά και ο κόσμος δε δείχνει κάποιο φόβο για την αστυνομία, εκτός από περιπτώσεις όπως απόπειρες πραξικοπήματος ή η σύρραξη στις φυλακές του Αμπού Σελίμ, καταστάσεις όπου υπήρξε βίαιη καταστολή.

Τέτοιες διευκρινήσεις φωτίζουν καλύτερα τον εξωφρενικό χαρακτήρα των πολεμικών στόχων που έχει θέσει η Συμμαχία των Προθύμων.

Επισήμως, η επέμβαση της Συμμαχίας έλαβε χώρα σε συμφωνία με το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας για την προστασία αμάχων από μαζική καταστολή.

Ωστόσο, αυτή τη στιγμή, ο λιβυκός λαός έχει πλέον πειστεί οτι μια τέτοια καταστολή ποτέ δε συνέβη και οτι η λιβυκή αεροπορία ποτέ δεν επιτέθηκε σε καμμία κατοικημένη περιοχή είτε στη Βεγγάζη είτε στην Τρίπολη. Αυτό το τμήμα του πληθυσμού που στην αρχή πίστεψε τις πληροφορίες που διαδίδονταν μέσω των διεθνών τηλεοπτικών δικτύων τώρα σκέφτεται πολύ διαφορετικά. Στο μεταξύ, ο κόσμος είχε την ευκαιρία να έχει απευθείας μαρτυρίες από οικογένειες και φίλους διασκορπισμένους σε όλη τη χώρα και έχει φτάσει στο συμπέρασμα οτι όλα αυτά ήταν μια εκστρατεία παραπληροφόρησης.

Σε αυτό όπως και σε άλλα ζητήματα, η παγκόσμια κοινή γνώμη διχάζεται ανάμεσα σ’αυτούς που πιστεύουν την αμερικάνικη εκδοχή και σ’αυτούς που δεν την πιστεύουν. Όσο με αφορά, προς το παρόν διαμένω σε μια γειτονιά της Τρίπολης που έχει φήμη εχθρότητας προς τον Καντάφι, και η οποία καταγγέλθηκε οτι εξεγέρθηκε εναντίον του και βομβαρδίστηκε από την εθνική αεροπορία στις αρχές της σύρραξης. Είμαι σε θέση να επιβεβαιώσω οτι δεν υπάρχει απολύτως καμμία απόδειξη γι’αυτά τα γεγονότα…εκτός από ένα καμμένο όχημα. Τα μοναδικά σημάδια βομβαρδισμών αφορούν κυβερνητικά κτίρια τα οποία καταστράφηκαν από πυραύλους του ΝΑΤΟ πολύ αργότερα.

Όπως και νά’ναι, οι κυριότεροι ηγέτες του ΝΑΤΟ επικαλούνται ανοιχτά έναν άλλο στόχο γι’αυτόν τον πόλεμο, τον οποίο ορισμένα μέλη της Συμμαχίας εμφανίζονται απρόθυμα να συμμεριστούν: την παραίτηση του Συνταγματάρχη Καντάφι, ένας ευφημισμός για την ‘αλλαγή καθεστώτος’. Αυτό έχει αποτελέσει αιτία σύγχυσης. Απ’τη μία, μια τέτοια απαίτηση δεν έχει κανένα νόμιμο θεμέλιο με βάση τα σχετικά ψηφίσματα του ΟΗΕ ούτε σχετίζεται με κάποιο τρόπο με το διακηρυγμένο στόχο της προστασίας άμαχου πληθυσμού. Απ’την άλλη, η παραίτηση του Συντ. Καντάφι δεν έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία καθώς δεν ασκεί καμμία θεσμική λειτουργία, παρά μόνο κατέχει μια ηθική εξουσία που πηγάζει από τις κοινωνικές, κι όχι τις πολιτικές δομές. Και τελικά, με ποιό δικαίωμα τα μέλη του ΝΑΤΟ παρεμποδίζουν μια δημοκρατική διαδικασία και παριστάνουν οτι αποφασίζουν για το λιβυκό λαό οτι ένας απ’τους ηγέτες του πρέπει να απομακρυνθεί?

Αυτή η σύγχυση στην ουσία αποκαλύπτει οτι ο πόλεμος έχει μη διακηρυγμένα κίνητρα, τα οποία δε συμμερίζονται όλα τα μέλη της Συμμαχίας των Προθύμων.

Η ιδέα της ταυτόχρονης επίθεσης σε Λιβύη και Συρία επισφραγίστηκε από την κυβέρνηση των ΗΠΑ την εβδομάδα που ακολούθησε τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Ανακοινώθηκε δημόσια για πρώτη φορά από τον Τζων Μπόλτον, τότε υφυπουργό εξωτερικών, στην ομιλία του της 6ης Μαϊου 2002 με τίτλο ‘Πέραν του Άξονα του Κακού’. Ακολούθως επιβεβαιώθηκε από τον στρατηγό Γουέσλει Κλαρκ στη διάρκεια μιας διάσημης τηλεοπτικής συνέντευξης στις 2 Μαρτίου του 2007, στη διάρκεια της οποίας ο πρώην αρχηγός του ΝΑΤΟ παρουσίασε μια λίστα χωρών που είχαν οριστεί για διαδοχικές επιθέσεις μέσα στα επόμενα χρόνια.

Μέσα στο πλαίσιο της στρατηγικής τους για την ‘Αναμόρφωση της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής’, είχαν προγραμματίσει να ξεκινήσουν επιτιθέμενοι στο Αφγανιστάν, το Ιράκ και το Ιράν, κατόπιν να επεκτείνουν τη διαδικασία αναμόρφωσης στην Εγγύς Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική επιτιθέμενοι στη Λιβύη, τη Συρία και το Λίβανο, και στο τρίτο στάδιο να ασχοληθούν με τη Σομαλία και το Σουδάν με βλέψεις για αναμόρφωση της Ανατολικής Αφρικής.

Η επίθεση εναντίον του Ιράν έχει αναβληθεί για προφανείς στρατιωτικούς λόγους, οπότε προχώρησαν στο δεύτερο στάδιο, ανεξαρτήτως του αν τα γεγονότα στη Βεγγάζη ήταν αληθινά ή φανταστικά. Η Συμμαχία των Προθύμων έχει καθηλωθεί σε μια περιπέτεια που δεν επιθυμούσε και που υπερβαίνει τον έλεγχό της.

Η στρατηγική των ΗΠΑ, την οποία έθεσε σε κίνηση η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο – ξανά συνέταιροι όπως τις παλιές καλές μέρες της εξόρμησης στο Σουέζ, επαφίεται σε μια ιδιαίτερα οξυδερκή ανάλυση του συστήματος των φυλών της Λιβύης. Γνωρίζοντας οτι τα μέλη συγκεκριμένων φυλών – ειδικά της Γουαρφάλα – είχαν αποκλειστεί απ’το να κατέχουν υψηλόβαθμες θέσεις μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 1993, το ΝΑΤΟ θα υποδαύλιζε τις φιλοδοξίες τους, θα τις εξόπλιζε και θα τις χρησιμοποιούσε σαν μοχλό ώστε να ανατρέψει το καθεστώς και να βάλει στη θέση του μια φιλοδυτική κυβέρνηση. Σύμφωνα με τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, στη διάρκεια μιας συνάντησης των συμμάχων στις 19 Μαρτίου, οι Σαρκοζύ και Κάμερον δήλωσαν οτι ‘ο πόλεμος θα τελειώσει όταν, όπως αναμένεται, ο πληθυσμός της Τρίπολης εξεγερθεί εναντίον του παρόντος καθεστώτος.’

Αυτή η στρατηγική έφτασε στο ζενίθ της στις 27 Απριλίου όταν 61 αρχηγοί φυλών έδωσαν την εύνοιά τους στο Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο. Θα έπρεπε να σημειώσουμε οτι ήδη από τότε το θέμα δεν ήταν οι σφαγές που υποτίθεται καταλογίζονταν στο ‘καθεστώς’, αλλά αυτές που είχε την πρόθεση να διαπράξει. Οι συνυπογράφοντες την έκκληση ευχαριστούσαν τη Γαλλία και την Ευρωπαϊκή Ένωση επειδή απέτρεψαν μια προβλεπόμενη σφαγή, κι όχι γιατί σταμάτησαν κάποια που ήδη λάμβανε χώρα.

Από εκείνη την έκκληση, με έναν συνεχομενο και αδιάλειπτο τρόπο, οι φυλές που βρίσκονταν στην αντιπολίτευση άρχισαν να συμπαρατάσσονται με την κυβέρνηση στην Τρίπολη και οι αντίστοιχοι αρχηγοί τους έχουν ορκιστεί δημοσίως αφοσίωση στον Μουαμάρ Καντάφι. Στην πραγματικότητα, αυτή η διαδικασία είχε ήδη ξεκινήσει νωρίτερα και κατέστη φανερή στις 8 Μαρτίου όταν όλοι οι αρχηγοί των φυλών προσήλθαν να δηλώσουν το σεβασμό τους στον λίβυο ηγέτη στο ξενοδοχείο Ρίξος, ανάμεσα σε δυτικούς δημοσιογράφους που είχαν μετατραπεί σε ανθρώπινες ασπίδες και είχαν μείνει άναυδοι απ’αυτή τη νέα πρόκληση.

Αυτή η κατάσταση μπορεί εύκολα να εξηγηθεί: η εσωτερική αντιπολίτευση στον Καντάφι δεν είχε κανένα κίνητρο να ανατρέψει το καθεστώς πριν τα γεγονότα της Βεγγάζης. Η έκκληση στις 27 Απριλίου ήταν βασισμένη σε πληροφορίες που τώρα αναγνωρίζουν ως σαθρές. Σαν αποτέλεσμα, η κάθε φυλή έχει ενωθεί με την κυβέρνηση στον αγώνα εναντίον της ξένης επίθεσης. Σύμφωνα με την ισλαμική κουλτούρα, οι αντάρτες που επέδειξαν ειλικρίνεια αυτομάτως δέχθηκαν συγχώρεση και εντάχθηκαν στις εθνικές δυνάμεις.

Για τους σκοπούς αυτής της ανάλυσης, δεν έχει διαφορά αν οι καταπιεστικές μέθοδοι που αποδίδονται στο καθεστώς Καντάφι είναι ιστορικά γεγονότα ή κατασκευές της δυτικής προπαγάνδας. Αυτό που έχει σημασία είναι να γνωρίζουμε ποιά είναι η στάση των Λίβυων σαν κυρίαρχος λαός την παρούσα στιγμή.

Σ’αυτό το σημείο, χρειάζεται μια υπενθύμιση σχετικά με την ισορροπία των πολιτικών δυνάμεων. Το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο δεν έχει σταθεί ικανό να αποτελέσει κοινωνική βάση.

Η προσωρινή πρωτεύουσα Βεγγάζη ήταν μια πόλη με 800.000 κατοίκους. Το Φεβρουάριο, εκατοντάδες χιλιάδες προσήλθαν για να πανηγυρίσουν τη δημιουργία της. Σήμερα, η ‘πόλη που απελευθερώθηκε απ’τους εξεγερμένους’ και ‘προστατεύεται απ’το ΝΑΤΟ’ είναι ουσιαστικά ένας άψυχος οικισμός με σχεδόν 15.000 εναπομείναντες κατοίκους, οι περισσότεροι απ’τους οποίους δεν έχουν τα μέσα για να φύγουν. Οι Βεγγαζινοί δεν διέφυγαν λόγω των μαχών – διέφυγαν από το νέο καθεστώς.

Αντιθέτως, το ‘καθεστώς Καντάφι’ ήταν ικανό να κινητοποιήσει 1,7 εκατομμύριο ανθρώπους για το συλλαλητήριο στην Τρίπολη την 1η Ιουλίου και πρόσφατα υποσχέθηκε να οργανώσει τοπικές διαδηλώσεις κάθε Παρασκευή. Την τελευταία εβδομάδα, περισσότεροι από 400.000 διαδήλωσαν στη Σάμπχα (στο Νότο) και ένα παρόμοιο πλήθος αναμενόταν να συγκεντρωθεί στη Ζαουίγια (στη Δύση). Θα έπρεπε να σημειώσουμε οτι αυτές οι διαδηλώσεις στρέφονται εναντίον του ΝΑΤΟ που μέχρι στιγμής έχει σκοτώσει περισσότερους από χίλιους συμπατριώτες τους, έχει καταστρέψει τις μη-πετρελαϊκές υποδομές της χώρας τους και έχει σταματήσει όλες τις προμήθειες μέσω ναυτικού αποκλεισμού. Έχουν ως επίκεντρο την υποστήριξη προς τον Καντάφι ως έναν αντι-αποικιοκράτη ηγέτη, αλλά δεν σημαίνουν απαραιτήτως κάποια αναδρομική υποστήριξη προς όλες τις πολιτικές του.

Σε τελική ανάλυση, ο λιβυκός λαός έχει κάνει φανερή τη θέση του. Γι’αυτούς, το ΝΑΤΟ δεν ήλθε για να τους προστατεύσει αλλά για να κατακτήσει τη χώρα. Είναι ο Καντάφι που τους προστατεύει έναντι της Δυτικής επίθεσης.

Υπ’αυτές τις συνθήκες, το ΝΑΤΟ στερείται στρατηγικής. Ούτε καν ένα ‘Σχέδιο Β’.

Τίποτα. Οι αποστασίες από το Μεταβατικό Συμβούλιο είναι τόσο μαζικές που, σύμφωνα με τους περισσότερους ειδικούς, ο αριθμός των ‘επαναστατικών δυνάμεων’ έχει πέσει σε περίπου 800 ή 1000 μαχητές, οπλισμένους μέχρι τα δόντια από το ΝΑΤΟ, αλλά ανίκανους να παίξουν ένα σημαντικό ρόλο καθώς απουσιάζει η λαϊκή υποστήριξη. Είναι πολύ πιθανό να υπάρχουν περισσότεροι κομμάντος των Ειδικών Δυνάμεων του ΝΑΤΟ στο έδαφος παρά λίβυοι μαχητές που υποτίθεται δέχονται την επίβλεψή τους.

Η ιταλική υποχώρηση και οι δηλώσεις του γάλλου υπουργού άμυνας δεν προκαλούν έκπληξη. Παρά την χωρίς προηγούμενο στην Ιστορία δύναμη πυρός, η αρμάδα του ΝΑΤΟ έχει χάσει αυτόν τον πόλεμο. Όχι φυσικά στο στρατιωτικό επίπεδο, αλλά επειδή ξέχασε οτι ‘ ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα’ και οτι πολιτικά είχε κάνει λάθος. Οι κραυγές απ’την Ουάσιγκτον, η οποία αμέσως επέπληξε τον γάλλο υπουργό που δεν ήθελε να ταπεινωθεί, δεν πρόκειται να κάνουν την παραμικρή διαφορά.

Για τη μετάφραση: Ομπλόμωφ

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to Η αχαριστία των Λίβυων

  1. Ομπλόμωφ says:

    Δύο ενδιαφέρουσες ειδήσεις από Συρία. Κάτι μου λέει πως μας περιμένει κλιμάκωση ‘αξιόπιστης’ και ‘έγκυρης’ ενημέρωσης από τα γνωστά Αλ Τζαζίρα, Αλ Αραμπίγια (Σαουδική Αραβία) και άλλα τέτοια ειδησεογραφικά δίκτυα που ως γνωστόν αγωνίζονται για τα δικαιώματα των διαδηλωτών:
    Το Κατάρ αναστέλλει τη λειτουργία της πρεσβείας του στη Δαμασκό με τη δικαιολογία οτι εξαγριωμένοι Σύροι επιτέθηκαν με πέτρες, αυγά και ντομάτες, καταγγέλοντας τον προπαγανδιστικό ρόλο του Αλ Τζαζίρα.
    http://gulfnews.com/news/region/syria/qatar-embassy-suspends-mission-in-syria-1.839272#.TiP8HNBVqRU.blogger

    Η Συρία αποφάσισε να αναγνωρίσει επίσημα το κράτος της Παλαιστίνης στα σύνορα του 1967 με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ.(επίσημο πρακτορείο ειδήσεων της Συρίας)
    http://www.sana.sy/eng/21/2011/07/19/359045.htm

  2. Ομπλόμωφ says:

    http://www.guardian.co.uk/world/2011/jul/18/gaddafi-brutal-regime-exposed-lost-archive

    …και η προπαγάνδα για την ‘βαρβαρότητα του Καντάφι’ συνεχίζεται. Ο Guardian ‘ανακαλύπτει’ στη Βεγγάζη τις βιντεοσκοπημένες σκηνές της δημόσιας εκτέλεσης του Sadiq Hamed Shwehdi το 1984. Ναι, ο απαγχονισμός είναι μια βάρβαρη πρακτική , πόσο μάλλον ο δημόσιος. Άλλωστε το διαπιστώσαμε και με την απονομή της δικαιοσύνης των νικητών στη Βαγδάτη, αλλά και με τις πράξεις των ίδιων των Λίβυων ‘εξεγερμένων’.

    Διαβάζοντας το ρεπορτάζ της εφημερίδας θα νόμιζε κανείς οτι το άτυχο θύμα ήταν κάποιος…διαδηλωτής ή κάποιος που απλά έπεσε σε δυσμένεια.
    Μέχρι που στις τελευταίες παραγράφους ‘θυμάται’ να αναφέρει ουδέτερα οτι ο Shwehdi ήταν όντως μέλος μιας οργανωμένης από το εξωτερικό ομάδας που επιτέθηκε στο γνωστό συγκρότημα Μπαμπ-Αλ-Αζιζίγια και απέτυχε.
    Έτσι ‘απλά’ και ουδέτερα μαθαίνουμε στις τελευταίες παραγράφους οτι ζούσε στις ΗΠΑ, ήταν μέλος του Εθνικού Μετώπου Σωτηρίας της Λιβύης (δηλαδή…με υποστήριξη από τη CIA) , εκπαιδεύθηκε μαζί με τους υπόλοιπους στο Μαρόκο και το Σουδάν και πέρασε στη Λιβύη μέσω Τυνησίας, όπου την επιχείρηση επέβλεψε…ο Μπεν Αλί, τότε αρχηγός των υπηρεσιών ασφαλείας (!!)
    Συνολικά 12 άτομα απαγχονίστηκαν για την απόπειρα πραξικοπήματος.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s