Οι ‘σωτήρες’ των Λίβυων

Από Ομπλόμωφ

Πλιάτσικο και εμπρησμοί στο Qawalish

http://atwar.blogs.nytimes.com/2011/07/10/reporters-notebook-reading-the-rebels-in-western-libya-pt-i/

Πίσω από την εικονική πραγματικότητα του ΝΑΤΟ, το πραγματικό πρόσωπο της ‘απελευθέρωσης’: ερειπωμένα χωριά, πλιάτσικο, εμπρησμοί από τους ‘ελευθερωτές’ εξεγερμένους.

Αυτές τις αθλιότητες πλασάρουν μερικοί λοιπόν για ηρωικό αγώνα του ‘λιβυκού λαού’?

Το σενάριο της ηρωικής προέλασης των ανταρτών του ΝΑΤΟ πάνω κάτω το γνωρίζετε: μετά από μέρες (ή εβδομάδες ή και μήνες) βομβαρδισμών από τους πάτρωνές τους, τα ΝΑΤΟϊκά πιόνια στο έδαφος προχωρούν (περπατάνε μάλλον) μερικά χιλιόμετρα καταλαμβάνοντας κάποιο πόστο που πριν κρατούσαν δυνάμεις του λιβυκού στρατού. Κατόπιν, η όλη ιστορία παρουσιάζεται από…’κινηματικά’ ΜΜΕ τύπου Αλ Τζαζίρα του Κατάρ ως ‘απελευθέρωση’, συνοδευόμενη από κολακευτικά πορτραίτα των ‘εξεγερμένων’ που ορκίζονται να φτάσουν ως την Τρίπολη για να ρίξουν το λαομίσητο καθεστώς.

Εκτός του οτι μήνες τώρα το ίντερνετ έχει βουίξει οτι αυτοί οι τόσο λατρεμένοι αντάρτες δεν είναι ούτε ιδιαίτερα δημοκρατικοί, ούτε ιδιαίτερα ειλικρινείς, ενώ αντίθετα κυκλοφορούν άπειρα βίντεο με καταγεγραμμένη τη βαρβαρότητα που δείχνουν σε αιχμάλωτους στρατιώτες, πολίτες που απλώς υποπτεύονται ως ‘κανταφικούς’ και μαύρους που έχουν βαφτίσει ‘μισθοφόρους’ (βλέπε φρικιαστικούς αποκεφαλισμούς, συνοπτικές εκτελέσεις, λυντσάρισμα), έρχεται σήμερα ένα αποκαλυπτικότατο ρεπορτάζ του C.J. CHIVERS των…New York Times, που προς τιμήν του περιγράφει την πραγματικότητα στο έδαφος όπως τη βλέπει. Μια πραγματικότητα που δεν έχει καμμιά απολύτως σχέση με ‘ηρωικούς εξεγερμένους’ και λοιπά παραμύθια (που μερικοί φυτευτοί ‘αντιεξουσιαστές’ σπεύδουν να αναπαράγουν στα γνωστά μέσα…νατοϊκής αντιπληροφόρησης).

Ο συγκεκριμένος ανταποκριτής λοιπόν μπήκε μαζί με τους μουτζαχεντίν του ΝΑΤΟ στο ‘απελευθερωμένο’ χωριό του Qawalish την προηγούμενη εβδομάδα, εξέλιξη που παρουσιάστηκε με τις γνωστές φανφάρες περί θριάμβων και σαρωτικής επέλασης.

Τί είδε εκεί? Καταρχάς, ένα ερειπωμένο χωριό. Οι κάτοικοι το εγκατέλειψαν μαζί με τους στρατιώτες. Μανάβικα που φαίνονταν να λειτουργούν ως και λίγες ώρες πριν εγκατελειμμένα.

Κατόπιν, αρχίζει το πλιάτσικο από τους κατσαπλιάδες του ΝΑΤΟ: σπάνε πόρτες, παραβιάζουν καταστήματα, αρπάζουν προμήθειες, ενώ βάζουν φωτιά και σε μερικά σπίτια, με την αιτιολογία οτι οι κάτοικοι του χωριού ανήκουν σε φυλή που είναι πιστή στον Καντάφι.

Οι ‘δικαιολογίες’ που προβάλλουν είναι του τύπου ‘ο Καντάφι κάνει χειρότερα’…

Αυτή λοιπόν είναι η νατοϊκή ‘απελευθέρωση’ της Λιβύης και οι ηρωικοί ‘εξεγερμένοι’? Να τους χαίρονται….

Ακολουθούν μερικά αποσπάσματα σε μετάφραση

(Να υπενθυμίσουμε οτι οι New York Times υποστήριξαν με φανατισμό (και) αυτήν την επέμβαση…)

« Μερικά λεπτά αφότου το Qawalish έπεσε την προηγούμενη Τετάρτη, κανείς από τους κατοίκους δεν είχε απομείνει. Την είχαν κοπανήσει. Υπήρχαν σημάδια ωστόσο , οτι μέχρι να φτάσουν οι αντάρτες, τουλάχιστον κάποιοι χωρικοί βρίσκονταν εκεί. Η αγορά ήταν ακόμα γεμάτη με φρέσκα λαχανικά, σημάδι οτι ακόμα δούλευε όταν την πόλη κρατούσαν οι δυνάμεις πιστές στον Καντάφι. Ο φούρνος είχε φραντζόλες φρέσκο ψωμί. Και λίγα πράγματα στην πόλη φαίνονταν να είχαν διαταραχθεί καθώς άλλαζε χέρια. Τότε χτύπησε η καταιγίδα.

(…) Λίγο αργότερα οι αντάρτες πυροβολούσαν λουκέτα σε μεταλλικές πόρτες καταστημάτων, και ορμούσαν μέσα. Εκείνη την ώρα, οι αντάρτες είπαν οτι ερευνούσαν και φρόντιζαν για την ασφάλεια. Αλλά η συμπεριφορά τους σύντομα προκάλεσε ερωτήματα, όπως: Μήπως προείχε κάτι άλλο πέρα από τη στρατιωτική αναγκαιότητα?

Την επόμενη μέρα τα ερωτήματα έγιναν πιο πιεστικά. Σπίτια που δεν καίγονταν την προηγούμενη μέρα φλέγονταν, και καταστήματα είχαν λεηλατηθεί με βάρβαρο τρόπο από ενόπλους με τη στολή των ανταρτών. Κάθε λίγα λεπτά ένα φορτηγό θα περνούσε από το δρόμο, κατευθυνόμενο πίσω προς τη Ζιντάν, φορτωμένο με κλεμμένα αγαθά. Ζωοτροφές φαίνονταν να είναι ένα προτιμώμενο αγαθό για κουβάλημα. Αρκετά φορτηγά κάθε ώρα μετέφεραν άχυρο και σάκους με δημητριακά. Οι αντάρτες στα σημεία ελέγχου στην άκρη της πόλης δεν έκαναν τίποτα για να σταματήσουν οτιδήποτε. Η πόλη, με λίγα λόγια, υφίστατο λεηλασία από τους αντάρτες, αλλά και βανδαλισμούς, και ακόμα χειρότερα. Η καταστροφή δεν ήταν ολοκληρωτική – πέντε από τα πολυάριθμα σπίτια της πόλης φλέγονταν. Αλλά τί θα σκέφτονταν οι ιδιοκτήτες τους? Και τί είδους μήνυμα έδιναν στους ανθρώπους αυτής της πόλης?

Μία μυστηριώδης πλευρά της ζωής τώρα στη δυτική Λιβύη είναι ο αριθμός των χωριών κοντά στο μέτωπο όπου δεν μένει κανένας πολίτης, ακόμα και βδομάδες αφότου έπεσαν στα χέρια των ανταρτών. (…)

Αλλά η υποστήριξη προς τους αντάρτες δεν είναι ολόψυχη ούτε ομοιογενής σε αρκετές από τις ορεινές πόλεις – το χωριό του El Harabah ακόμα ανεμίζει την πράσινη σημαία της κυβέρνησης του Καντάφι για παράδειγμα. Και υπάρχει ένα δικαιολογημένο ερώτημα εδώ, έχοντας δει τους αντάρτες να καταστρέφουν το Qawalish και να κλέβουν τις περιουσίες των κατοίκων του, μήπως οι υποψίες για τους φυλετικούς δεσμούς των χωρικών δίνουν βάση για τα εγκλήματα των ανταρτών, με αποτέλεσμα οι πολίτες να τρέπονται σε φυγή. Ερευνητές από την Human Rights Watch έχουν περιοδεύσει στα εγκατελειμμένα χωριά των βουνών, προσπαθώντας να απαντήσουν σ’αυτά τα ίδια ερωτήματα. Τα ευρήματά τους πιθανόν να δημοσιευτούν αυτήν την εβδομάδα.

(…) Ένα από τα κτίρια που είχαν λεηλατηθεί στο Qawalish έφερε μια σκαλισμένη επιγραφή στα αραβικά. . “Mashaashia,”, έλεγε. Αυτή ήταν μια ταμπέλα που υποδείκνυε την παρουσία μιας φυλής η οποία έχει τύχει της υποστήριξης της κυβέρνησης του Καντάφι, και η οποία , λένε οι αντάρτες, παρέχει πολλούς από τους στρατιώτες του Καντάφι. Είχαν απαλλοτριώσει τα αγαθά αυτών των ιδιοκτητών επειδή πίστευαν οτι είχαν τις λάθος συμμαχίες?

(…)

Καθώς φλεγόταν ένα σπίτι κοντά στο δρόμο και οι αντάρτες έκλεβαν απροσχημάτιστα τα λίγα καταστήματα της πόλης, η απορία ήταν αν αυτό που συνέβαινε ήταν ένα οππουρτουνιστικό πλιάτσικο από μία άπειρη ημι-στρατιωτική δύναμη η οποία υφίσταται ελλείψεις, ή αν ήταν αντίποινα, ή ίσως ακόμα χειρότερα. Και οι δύο περιπτώσεις θα αποτελούσαν έγκλημα υπό οποιαδήποτε έννοια της σύγχρονης νομοθεσίας, αν και η πρώτη περίπτωση ίσως να μη δημιουργεί μακροπρόθεσμες αντιπαλότητες, ενώ η δεύτερη μπορεί να θεωρηθεί ώς ένδειξη οτι καθώς αυτός ο πόλεμος συνεχίζει να σιγοκαίει, αυξάνεται κάθε μέρα η πιθανότητα να απελευθερωθούν πικρίες ανάμεσα σε φυλές και πολιτικές φράξιες της εποχής του Καντάφι.

Κατά την Κυριακή το απόγευμα, το ελεύθερο των ανταρτών για πλιάτσικο είχε σχεδόν κάνει τον κύκλο του, και τέτοιου είδους διακρίσεις είχαν σχεδόν εξαφανιστεί. Όλα τα μαγαζιά στην πόλη είχαν λεηλατηθεί, πολλά περισσότερα σπίτια καίγονταν, και ο σταθμός καυσίμων της πόλης, σε άρτια κατάσταση όταν έπεσε το Qawalish, είχε βανδαλιστεί σε βαθμό να μοιάζει αποσυναρμολογημένος.

Σε σειρές ολόκληρες κτιρίων, τα έπιπλα είχαν αναποδογυρίσει, πιάτα και καθρέφτες είχαν σπάσει, και όλα ήταν διαλυμένα. Εκτός από μερικούς αντάρτες που περιδιάβαζαν στους δρόμους, η πόλη ήταν εγκατελειμμένη – μία θρυμματισμένη, άδεια πόλη-φάντασμα διακοσμημένη με σπασμένα γυαλιά.

Για να αποτιμήσει κανείς πλήρως τα κίνητρα γι’αυτό που συνέβη στο Qawalish θα χρειαζόταν περισσότερος χρόνος. Αρκετά θύματα αλλά και συμμέτοχοι στη λεηλασία και τους εμπρησμούς θα έπρεπε να βρεθούν και να ερωτηθούν ξεχωριστά ώστε να υπάρξει μια πιστευτή εξήγηση για το αν οι κάτοικοι του Qawalish είχαν αποτελέσει στόχο λόγω των φυλετικών ή άλλων δεσμών τους, ή, σχεδόν εξίσου σημαντικό, αν οι κάτοικοι πίστευαν οτι έτσι συνέβη. Αλλά για την ώρα, κανείς από τους χωρικούς δεν ήταν δυνατόν να βρεθεί. Και οι αντάρτες μετά βίας μιλούσαν.

Αυτό που ήταν φανερό και πέραν πάσης αμφιβολίας την Κυριακή ήταν μόνο αυτό : όποια κι αν ήταν τα κίνητρά τους, η συμπεριφορά των ανταρτών στο Qawalish βρισκόταν σε αντίφαση με την εντολή του ΝΑΤΟ για προστασία αμάχων και υποδομών, και σε αντίφαση με τις υποσχέσεις των εξεγερμένων να απελευθερώσουν και να προστατεύσουν τον πληθυσμό της Λιβύης.

(…)

Αλλά καθώς οι αντάρτες κάνουν λόγο για προέλαση προς την Τρίπολη, αν νομίζουν οτι η μικρότερη κλίμακα των εγκλημάτων τους τους δικαιολογεί, τότε ρισκάρουν να φέρουν σε δύσκολη θέση τους υποστηρικτές τους, να χάσουν τη διεθνή υποστήριξη, και να υποδαυλίσουν ακριβώς το είδος πολέμου το οποίο αυτοί και το ΝΑΤΟ έχουν επιμείνει οτι θα αποτρέψουν.

Οι αντάρτες λένε οτι σχεδιάζουν σύντομα να συνεχίσουν μέσα από τα βουνά, προς την πόλη του Garyan. Άραγε τα χωριά στο δρόμο τους θα υποστούν τη μοίρα του Qawalish?»

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s