Πού είναι οι αποδείξεις για τα εγκλήματα πολέμου ?

Πού είναι οι αποδείξεις για τα εγκλήματα πολέμου του Καντάφι στη Λιβύη?
Μετάφραση πρόσφατου άρθρου του Alexander Cockburn, τακτικού συνεργάτη του Counterpunch.org http://news.uk.msn.com/uk/articles.aspx?cp-documentid=158184353

Το άρθρο μεταξύ άλλων αναφέρει και την πρόσφατη ανακοίνωση του International Crisis Group για τη Λιβύη, όπου γινόταν λόγος για τις ευθύνες του ΝΑΤΟ στην παράταση του πολέμου και την έλλειψη ισορροπημένης πληροφόρησης για τις εξελίξεις στη Λιβύη, ειδικά κατά τις πρώτες ημέρες. Δεδομένου οτι το ICG χρηματοδοτείται κατά κύριο λόγο…από τον Σόρος, ενώ ανάμεσα στους συμβούλους του περιλαμβάνονται γνωστοί ‘έιρηνιστές’ όπως οι Σίμον Πέρες, Μπρεζίνσκυ, Κόφι Ανάν, Σαουδάραβες πρίγκηπες και λοιποί κακόφημοι, η ανακοίνωση προκάλεσε κάποια σχετική έκπληξη. Αναγνώριση του αδιεξόδου ή έμμεση πίεση για περισσότερα αποτελέσματα στο στρατιωτικό πεδίο? Πάντως το πλήρες κείμενο παρουσιάζει ενδιαφέρον από άποψη πληροφοριών και περιέχει μια σχετικά ισορροπημένη εκδοχή για τα αρχικά γεγονότα (μιλάει για τις υπερβολικές και αστήρικτες πληροφορίες που μετέδιδε το Αλ Τζαζίρα περί ‘βομβαρδισμών’, ‘μαζικών σφαγών’ και αναφέρει οτι στην πραγματικότητα μάλλον το καθεστώς επεδίωξε περιορισμένη χρήση των δυνάμεων ασφαλείας αρχικά, ενώ στη συνέχεια υπήρξε κλιμάκωση και από τις δύο πλευρές). Η πλήρης ανάλυση του International Crisis Group σε μορφή pdf, εδώ http://www.crisisgroup.org/~/media/Files/Middle%20East%20North%20Africa/North%20Africa/107%20Popular%20Protest%20in%20North%20Africa%20and%20the%20Middle%20East%20V%20–%20Making%20Sense%20of%20Libya.ashx

Είναι θλιβερό, αλλά ελάχιστα εκπλήσσει. Μετά από όλες τις ατελείωτες αποκαλύψεις για τα ψέμματα του ΝΑΤΟ σε σχέση με τις επιθέσεις στην πρώην Γιουγκοσλαβία στα τέλη της δεκαετίας του ’90, και τις εκατοντάδες μετά θάνατον επίσημες έρευνες για τη θύελλα προπαγάνδας πριν από την επίθεση στο Ιράκ το 2003, και ο δυτικός Τύπος είναι ακόμα πιο εύπιστος σε σχέση με τη Λιβύη, λιγότερο πρόθυμος να αμφισβητήσει τους επίσημους ισχυρισμούς απ’ότι σ’αυτές τις προηγούμενες αποτυχίες.

Ο πήχυς είχε ήδη πέσει πολύ χαμηλά, αλλά τώρα που αυτά τα υποτιθέμενα διδάγματα αναγνωρίστηκαν και αγνοήθηκαν, έχει κατέβει ακόμα χαμηλότερα.

Ποιός μπορεί να ισχυριστεί στα σοβαρά οτι το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας 1973 που πέρασε στις 17 Μαρτίου επιτρέπει προσπάθειες να δολοφονηθεί ο Καντάφι με βόμβες και πυραύλους, ή κλιμάκωση στη χρήση όπλων με σκοπό την αλλαγή καθεστώτος, όπως η χρήση των βρετανικών ελικόπτερων Απάτσι ή τον εντατικό βομβαρδισμό της Τρίπολης την Τρίτη?

Εκατό χρόνια από τώρα αυτή η επέμβαση των ΟΗΕ & ΝΑΤΟ θα θεωρείται μια ξεδιάντροπη ιμπεριαλιστική επιχείρηση παλαιού τύπου, με την αυξανόμενα γελοία δικαιολογία «για την προστασία αμάχων και περιοχών με άμαχο πληθυσμό» να ακούγεται τόσο ρηχή όσο και οι αλαζονικοί βρετανικοί ισχυρισμοί οτι η κατάκτηση της Ινδίας είχαν κύριο σκοπό να σώσουν τις χήρες από την πυρά. (αναφορά στο παλαιό ινδικό έθιμο της αποτέφρωσης της χήρας μαζί με τη σωρό του συζύγου – suttee στα ινδικά).

Τις τελευταίες εβδομάδες είχαμε επαρκώς τεκμηριωμένα ντοκουμέντα άγριας καταστολής στη Μέση Ανατολή. Υπάρχουν θύματα και έντονες αναφορές από τη Συρία. Η βία που τελικά επέβαλλε την πτήση του προέδρου Σαλέχ από την Υεμένη στη Σαουδική Αραβία αποδόθηκε με αιματηρές λεπτομέρειες.

Ομολογουμένως, ο αμερικάνικος Τύπος υπήρξε λιγότερο δραστήριος στο να μεταφέρει τις αγριότητες που υπέστησαν οι αγωνιστές για τη δημοκρατία στο Μπαχρέιν, αντανακλώντας έτσι την επιθυμία του προέδρου Ομπάμα και της Κλίντον για μη αναφορά του ζητήματος.

Εκεί που η ‘Λιβύη’ αναφέρεται τουλάχιστον 14 φορές στις 3 κυριότερες ανακοινώσεις που εκδόθηκαν στην πρόσφατη σύνοδο του G8 στη Ντωβίλ και η ‘Συρία’ 12 φορές, η λέξη ‘Μπαχρέιν’ δεν εμφανίζεται καθόλου.

Αντιπαραθέστε αυτές τις λεπτομερείς αναφορές με την καταπληκτική αοριστία των ειδήσεων που προέρχονται από τη Λιβύη. Εδώ, θυμηθείτε, έχουμε ένα καθεστώς που στο ψήφισμα 1973 κατηγορείται για ‘εκτεταμένες και συστηματικές επιθέσεις…εναντίον του άμαχου πληθυσμού που ενδέχεται να ισοδυναμούν με εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.’ Έχουμε τους δημοσιογράφους και τους αντάρτες να αδημονούν να αναφέρουν οτιδήποτε που θα απαξιώνει το καθεστώς Καντάφι.

Κι όμως από τα μέσα Φεβρουαρίου το ρεπορτάζ από τη Λιβύη έχει να επιδείξει μια χτυπητή έλλειψη πειστικής τεκμηρίωσης σφαγών ή παραβιάσεων που να επιβεβαιώνει το λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται για την υποτιθέμενη συμπεριφορά του καθεστώτος.

Παρόλο που οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν παράσχει κάποιες λεπτομερείς περιγραφές συγκεκριμένων περιστατικών καταπίεσης, ξανά και ξανά διαβάζει κανείς αόριστες φράσεις όπως ‘χιλιάδες αναφέρονται δολοφονημένοι από τους μισθοφόρους του Καντάφι’ ή ‘ο Καντάφι σφάζει τον ίδιο το λαό του’ που εκφέρονται χωρίς την παραμικρή προσπάθεια να προσφέρουν αποδείξεις που να το υποστηρίζουν.

Αυτό δεν λέγεται από κάποιου είδους σεβασμού για τον Καντάφι. Αλλά ήταν η κατηγορία από δεύτερο χέρι για κάποιες φοβερές σφαγές που καθοδήγησε και την ειδησεογραφική κάλυψη και τις ενέργειες του ΟΗΕ- ειδικά κατά το πρώτο στάδιο, όταν υιοθετήθηκε το ψήφισμα 1970, που ζητούσε κυρώσεις και την αναφορά του στενού κύκλου του Καντάφι στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για έρευνα, κάτι που ο Λούις Μορένο Οκάμπο σχεδόν αμέσως συμφώνησε να κάνει στις 3 Μαρτίου.

Αναφορές στις ειδήσεις στα μέσα Μαρτίου από τους ρεπόρτερ Jonathan Landay, Warren Strobel και Shashank Bengali δεν περιέχουν τίποτα που να πλησιάζει σε ‘έγκλημα κατά της ανθρωπότητας’, την κατηγορία που περιέχεται στο ψήφισμα 1973. Κι όμως στις 23 Φεβρουαρίου η προπαγανδιστική θύελλα ήταν σε πλήρη ορμή, με την Κλίντον να αποκηρύσσει τον Καντάφι, και τη φράση του Ρήγκαν ‘ο λυσσασμένος σκύλος της Μέσης Ανατολής’ να ξεθάβεται από το 1986 σαν η κατάλληλη για να περιγράψει τον Λίβυο ηγέτη.

Η επίτροπς του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα Ναβί Πιλλάι ξεκίνησε να αποκηρύσσει την λιβυκή κυβέρνηση ήδη από τις 18 Φεβρουαρίου. Ο ΓΓ του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν ακολούθησε στις 21 Φεβρουαρίου. Το κέντρο Τύπου του ΟΗΕ ανέφερε οτι ο Μπαν ήταν ‘εξοργισμένος με τα ρεπορτάζ του Τύπου για τις λιβυκές αρχές που εξαπέλυαν πυρά κατά των διαδηλωτών από πολεμικά αεροπλάνα και ελικόπτερα.’

Βασισμένη σε αυτά, η συνάντηση του Συμβουλίου Ασφαλείας στις 22 Φεβρουαρίου, αφιερωμένη στην ‘Ειρήνη και την Ασφάλεια στην Αφρική’, ασχολήθηκε αντ’αυτού με το να καταδικάσει τη Λιβύη. Εκείνες τις πρώτες ημέρες σε κανέναν εκπρόσωπο της λιβυκής κυβέρνησης δεν επετράπη να απευθυνθεί στο Συμβούλιο. Ο λόγος δόθηκε μόνο σε αποστάτες που μιλούσαν εκ μέρους της Λιβύης.

Θυμηθείτε οτι στις 10 Μαρτίου ο Γάλλος πρόεδρος Σαρκοζύ, βασικός παράγοντας στον ΝΑΤΟϊκό συνασπισμό των προθύμων εναντίον της Λιβύης, ανακήρυξε το Λιβυκό Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο στον μοναδικό νόμιμο αντιπρόσωπο του λαού της Λιβύης.

Οπότε ο Καντάφι αντιμετώπιζε μια κανονική ένοπλη εξέγερση – όχι ένα κίνημα διαμαρτυρίας που απαιτούσε ‘δημοκρατία’ – καθοδηγούμενη από μια σκιώδη οντότητα με έδρα τη Βεγγάζη, της οποίας μία από τις πιο επείγουσες ενέργειες φαίνεται οτι ήταν η ίδρυση μιας ‘κεντρικής τράπεζας’.

Εφτά μέρες μετά, το ψήφισμα 1973 έκανε σαφές οτι προσπάθειες να καταπνίξουν αυτή την εξέγερση θα προκαλούσαν την ένοπλη επέμβαση του ΝΑΤΟ.

Στις 6 Ιουνίου το ανεξάρτητο International Crisis Group εξέδωσε το κείμενο ‘Λογικά συμπεράσματα από τη Λιβύη’, που ευθέως δήλωνε οτι το ΝΑΤΟ έχει εμπλακεί σε ‘αλλαγή καθεστώτος’ και κατέκρινε έντονα την άρνηση του ΝΑΤΟ να ανταποκριθεί σε εκκλήσεις για κατάπαυση του πυρός και διαπραγματεύσεις, μια στάση που το International Crisis Group λέει οτι εγγυάται την παράταση της σύρραξης και τα δεινά όλων των Λίβυων.

Στο θέμα των καταγγελόμενων εγκλημάτων πολέμου του Καντάφι, το International Crisis Group σημείωσε τις αναφορές για μαζικούς βιασμούς από στρατεύματα της κυβέρνησης αλλά ταυτόχρονα ανέφερε οτι «μεγάλο μέρος της κάλυψης από τα ΜΜΕ της Δύσης από την αρχή παρουσίασε μια πολύ μονόπλευρη οπτική της εξέλιξης των γεγονότων, περιγράφοντας το κίνημα διαμαρτυρίας ως τελείως ειρηνικό και επανειλλημένα ισχυριζόταν οτι οι δυνάμεις ασφαλείας του καθεστώτος έσφαζαν ατιμώρητα άοπλους διαδηλωτές που δεν παρουσιάζαν κανένα κίνδυνο για την ασφάλεια.

Αυτή η εκδοχή φαίνεται οτι αγνοεί τις ενδείξεις οτι το κίνημα διαμαρτυρίας επέδειξε μια βίαιη πλευρά από πολύ νωρίς…Υπάρχουν επίσης ενδείξεις οτι, όπως ισχυριζόταν και το καθεστώς, στις διαδηλώσεις είχαν παρεισφρήσει βίαια στοιχεία. Παρομοίως, υπάρχουν λόγοι αμφιβολίας για τις πιο εντυπωσιοθηρικές αναφορές οτι το καθεστώς χρησιμοποιούσε την αεροπορία του για να σφάζει διαδηλωτές, πόσο μάλλον οτι εμπλεκόταν σε οτιδήποτε που να δικαιολογεί έστω και ελάχιστα τον όρο ‘γενοκτονία’»

Σ’αυτό το πλαίσιο, απ΄τη στιγμή που το ιστορικό του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου σε σχέση με τις απαιτήσεις του ΝΑΤΟ δηλώνει σχεδόν 100% συμμόρφωση, μπορεί κανείς να δει με δικαιολογημένο κυνισμό τον συγχρονισμό στην έκδοση κατηγοριών για μαζικούς βιασμούς εναντίον των στρατιωτών του Καντάφι αμέσως μετά τους μαζικούς βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ στην Τρίπολη αυτή την εβδομάδα.

Το ΝΑΤΟ λέει οτι έχει διεξάγει περισσότερες από 3000 επιχειρήσεις, και είναι σαφές οτι παρά τις μεγαλοστομίες των ανταρτών της Βεγγάζης και παρά την ασυγκράτητα φιλική κάλυψη από τα ΜΜΕ στις χώρες του ΝΑΤΟ, οι αντάρτες δεν έχουν καταφέρει να επιδείξουν καμμία στρατιωτική αποτελεσματικότητα.

Με άλλα λόγια, η μοναδική σοβαρή πρόκληση για τον Καντάφι είναι μια πειρατική συμμαχία ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων που λειτουργώντας χωρίς το παραμικρό έρεισμα στη διεθνή νομοθεσία βομβαρδίζουν μία μεγάλη πόλη – την Τρίπολη – γεμάτη κατοίκους.

Η αδιαφορία του δυτικού Τύπου, για να μην αναφέρουμε τους φιλελεύθερους και αριστερούς στις ΗΠΑ, γι’αυτά τα φανερά δεδομένα έχει αποθρασύνει τη συμμαχία που προχωρά σε ακόμα πιο βάναυσες προσβολές εναντίον της διεθνούς νομοθεσίας, με ευθείες εκκλήσεις από βρετανούς στρατηγούς εν μέσω του εξευτελιστικού βαλτώματος να κοπούν οι κουβεντούλες και να σταλούν χερσαίες δυνάμεις.

Οι υποτελείς της Αμερικής στο Μπαχρέιν και το Ριάντ μπορούν να παρακολουθούν αυτή τη γελοία παντομίμα με ηρεμία, καλωσορίζοντας αυτή την έξοχη επίδειξη οτι δεν έχουν τίποτα να φοβούνται από τους λόγους του Ομπάμα ή τις αναφορές της Κλίντον στα δημοκρατικά ιδεώδη, γνωρίζοντας καλά οτι τα ΝΑΤΟϊκά αεροπλάνα και ελικόπτερα επιχειρούν με τα συνήθη δυτικά διπλά μέτρα και σταθμά-και με τον δυτικό Τύπο να παρέχει όλες τις απαραίτητες υπηρεσίες.

Από : Ομπλόμωφ

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to Πού είναι οι αποδείξεις για τα εγκλήματα πολέμου ?

  1. Ομπλόμωφ says:

    …το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι οτι αυτά που γράφει σήμερα για τη Λιβύη (για την ιστορία των περίφημων ‘βομβαρδισμών’ πχ) το ICG των Σόρος, Μπρεζίνσκυ, Λουίζ Αρμπούρ (διευθύντρια του ιδρύματος, πρώην επίτροπος του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα-με ενεργό ρόλο αν θυμάμαι καλά και στα γιουγκοσλαβικά) και λοιπών, αν τα έγραφαν κάποιοι το Φεβρουάριο κατακεραυνώνονταν αυθωρεί ως ‘κανταφικοί’, ‘σταλινικοί’ και πάει λέγοντας…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s