Μπιν Λάντεν εκτός, ο Καντάφι επόμενος.

Μετάφραση από πρόσφατο άρθρο του Pepe Escobar για τους Asia Times (http://atimes.com/atimes/Middle_East/ME12Ak01.html). Ενδιαφέροντα σχόλια για τις “νέες” τακτικές απονομής δικαιοσύνης της πολιτισμένης Δύσης και για το νέο δόγμα των ανθρωπιστικών πολέμων.

Από: Ομπλόμωφ

Μπιν Λάντεν εκτός, ο Καντάφι επόμενος.

Ας ξεκινήσουμε επικαλούμενοι ένα δυτικό πολιτιστικό ίνδαλμα, τον Δάντη: «όσοι εισέρχεστε, εγκαταλείψτε κάθε ελπίδα» – γιατί η διεθνής νομοθεσία όπως την γνωρίζαμε μόλις δέχθηκε ένα θανάσιμο πλήγμα. Ο ‘νέος’ κοινωνικοπολιτικός Δαρβινισμός περιλαμβάνει την ανθρωπιστική νεο-αποικιοκρατία, στοχευμένες δολοφονίες – εξωδικαστικές εκτελέσεις- και πολέμους μη επανδρωμένων αεροσκαφών, όλα στο όνομα μιας ανανεωμένης ‘Ιστορικής Αποστολής των λευκών’.

Μέσα στον ανεμοστρόβιλο ψεμμάτων και υποκρισίας που περικλείει την εκτέλεση του Οσάμα Μπιν Λάντεν, το γεγονός-κλειδί σε σχέση με την απονομή δικαιοσύνης είναι το πώς ένας άοπλος άνδρας, με τον κωδικό ‘Geronimo’,πιάστηκε ζωντανός και κατόπιν συνοπτικά εκτελέστηκε μπροστά σε μία απ’τις κόρες του- μετά από μια αστραπιαία εισβολή σε μια θεωρητικά ‘κυρίαρχη’ χώρα.

Όσο για τον βαλτωμένο πόλεμο που διεξάγεται από το ΝΑΤΟ εναντίον της Λιβύης, το γεγονός είναι οτι στην δυτική κοινή γνώμη πλασαρίστηκε μια στρατιωτική επίθεση εναντίον μιας κυρίαρχης χώρας που δεν είχε διαπράξει καμμία παραβίαση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Μιλάμε για λύκο (νεο-αποικιοκρατία) με προβιά (‘ανθρωπιστικός πόλεμος’).

Στην καρδιά του ζητήματος βρίσκεται η ίδια η έννοια της διεθνούς νομοθεσίας- υιοθετημένης από όλα τα ‘πολιτισμένα’ έθνη, καθώς και το τί ακριβώς αποτελεί έναν δίκαιο πόλεμο. Αλλά για τις δυτικές ελίτ όλα αυτά είναι λεπτομέρειες. Δεν έχει διεξαχθεί καμμία συζήτηση σε υψηλό επίπεδο σχετικά με τις παρενέργειες ενός ΝΑΤΟϊκού πολέμου με άδεια του ΟΗΕ του οποίου τελικός στόχος (αλλά πάντα ανεπίσημα) είναι η αλλαγή καθεστώτος.

Δαρβινισμός των Τόμαχωκ

Η βρώμικη επιχείριση στη Βόρεια Αφρική αποκαλύπτεται ακόμα χειρότερη όταν έχει αποδειχθεί οτι : ο πόλεμος εναντίον της Λιβύης αρχικά σχεδιάστηκε με βάση αμφίβολα γαλλικά συμφέροντα. Οτι η Σαουδική Αραβία παρέδωσε ένα ψευδές ψήφισμα του Αραβικού Συνδέσμου για τις ΗΠΑ επειδή ήθελε να ξεφορτωθεί τον Καντάφι και την ίδια στιγμή να έχει το ελεύθερο να τσακίσει τις διαδηλώσεις στο Μπαχρέιν. Οτι η Λιβύη προσφέρει την ιδανική λύση για μια αφρικανική βάση της Africom. Οτι ένα αναξιόπιστο τσούρμο ‘επαναστατών’ υποκατέστησε τις αυθεντικές διαδηλώσεις, μαζί με αποστάτες του Καντάφι, τζιχαντιστές συνδεδεμένους με την Αλ Κάιντα και εξόριστους σαν τον Καλίφα Χίφτερ, που είχε ζήσει για σχεδόν 20 χρόνια στην Βιρτζίνια να αναλαμβάνουν τα ηνία.

Τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα όταν μαθαίνει κανείς οτι στις 19 Μαρτίου οι οικονομικές ελίτ των Ουάσιγκτον/Λονδίνου/Παρισιού εξουσιοδότησαν την Κεντρική Τράπεζα της Βεγγάζης να έχει τη δική της-υπαγορευμένη από τη Δύση- νομισματική πολιτική, σε αντίθεση με την κρατική και πλήρως ανεξάρτητη εθνική τράπεζα της Λιβύης στην Τρίπολη. Ο Καντάφι ήθελε να ξεφορτωθεί καί το αμερικανικό δολλάριο και το Ευρώ και να τα αντικαταστήσει με το χρυσό δηνάριο σαν ένα αφρικανικό κοινό νόμισμα.- και πολλές κυβερνήσεις ήταν ήδη σύμφωνες.

Ο πόλεμος εναντίον της Λιβύης προωθήθηκε παγκόσμια με το σλόγκαν R2P – Ευθύνη Προστασίας- ΄μια ‘νέα’ ανθρωπιστική ιμπεριαλιστική σύλληψη η οποία στην Ουάσιγκτον επικαλείται με ενθουσιασμό από τις τρεις Αμαζόνες-μαζορέτες: την Χίλαρυ Κλίντον, την πρέσβειρα στον ΟΗΕ Σούζαν Ράις και την προεδρική σύμβουλο Σαμάνθα Πάουερ.

Μεγάλα τμήματα του αναπτυσσόμενου κόσμου-η πραγματική ‘διεθνής κοινότητα’, κι όχι αυτό το κατασκεύασμα στις σελίδες του εμπορικού δυτικού Τύπου- είδαν ακριβώς αυτό για το οποίο πρόκειται: το τέλος της έννοιας της εθνικής κυριαρχίας, καθώς με μια έξυπνη επανοριοθέτηση θολώνει τελείως το αρχικό Άρθρο 2, Παράγραφος 1 του Χάρτη του ΟΗΕ που μιλάει για την αρχή της κυρίαρχης ισότητας των εθνών.

Κατάλαβαν οτι αυτοί που αποφάσισαν το R2P ήταν αποκλειστικά η Ουάσιγκτον και μια χούφτα ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Είδαν οτι η Λιβύη πλήττεται από νατοϊκούς βομβαρδισμούς, αλλά όχι το Μπαχρέιν, η Υεμένη ή η Συρία. Είδαν οτι οι ‘αποφασίζοντες’ δεν έκαναν απολύτως καμμία προσπάθεια να διαπραγματευτούν κατάπαυση του πυρός στη Λιβύη- αγνοώντας προτεινόμενα σχέδια από Τουρκία και Αφρικανική Ένωση.

Και οι διεθνείς παίκτες Μόσχα και Πεκίνο φυσικά και θα κατάλαβαν οτι θα μπορούσε να γίνει επίκληση του R2P σε περίπτωση αναταραχής στο Θιβέτ και την Xinjiang- και το επόμενο βήμα θα ήταν νατοϊκά στρατεύματα σε κινεζική επικράτεια. Το ίδιο ισχύει και για την Τσετσενία- συν την δυτική υποκρισία με το γεγονός οτι οι Τσετσένοι εξοπλίζονται εδώ και χρόνια από το ΝΑΤΟ μέσω δικτύων συνδεδεμένων με την Αλ Κάιντα στην περιοχή του Καυκάσου.

Ακόμα και οι νοτιοαμερικάνοι παίκτες μπορούσαν να δουν το R2P να επικαλείται μακροπρόθεσμα για μια ‘ανθρωπιστική’ επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Βενεζουέλα ή τη Βολιβία.

Ώστε αυτό είναι το καινούριο νόημα της διεθνούς νομοθεσίας: η Ουάσιγκτον-μέσω της Africom ή του ΝΑΤΟ- επεμβαίνει, με ή χωρίς ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας, στο όνομα του R2P, κι οι υπόλοιποι σιωπούν για τις παράπλευρες απώλειες, για τους βομβαρδισμούς εναντίον ενός καθεστώτος τη στιγμή που αρνούνται οτι στόχος είναι η αλλαγή καθεστώτος, για την άρνηση βοήθειας σε βάρκες γεμάτες πρόσφυγες που έχουν ξεμείνει στη Μεσόγειο.

Όσο για το γιατί διώχνουν τον Καντάφι ενώ οι Αλ Καλίφα του Μπαχρέιν, ο Σάλεχ της Υεμένης και ο Μπασσάρ Αλ Άσσαντ της Συρίας τη σκαπουλάρουν- αυτό είναι απλό: δεν είσαι ένας σατανικός δικτάτορας αν είσαι ένας απ’τους ‘δικούς’ μας- αν παίζεις δηλαδή με τους δικούς μας όρους. Η μοίρα ανεξάρτητων σαν τον Καντάφι είναι να συνθλίβονται. Βοηθάει επίσης το να έχεις μια στρατηγική αμερικανική βάση στη χώρα σου- όπως οι Αλ Καλίφα με τον Πέμπτο Στόλο.

Αν οι Αλ Καλίφα δεν ήταν τσιράκια των ΗΠΑ και δεν υπήρχε αμερικανική βάση, η Ουάσιγκτον δεν θα είχε πρόβλημα να προωθήσει μια επέμβαση για χάρη των ειρηνικών, κατά πλειοψηφία Σιϊτών διαδηλωτών εναντίον μιας σουνιτικής τυραννίας που χρειάζεται τον Οίκο των Σαούδ για να καταπιέζει τον ίδιο το λαό της.

Έπειτα υπάρχουν και οι νομικίστικες πτυχές. Φανταστείτε τον Καντάφι σε δίκη. Στρατιωτικό δικαστήριο ή πολιτικό? Δικαστήριο-παρωδία σε στυλ Σαντάμ Χουσσεϊν ή με όλα τα ‘πολιτισμένα’ μέσα για να υπερασπιστεί τον εαυτό του? Και πώς εκδικάζει κανείς χωρίς αμφιβολία ‘εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας’? Πώς θα χρησιμοποιηθούν μαρτυρίες που αποσπάστηκαν με βασανιστήρια-συγνώμη, ‘έντονη ανάκριση’? Και για πόσο καιρό? Για χρόνια? Πόσοι μάρτυρες? Χιλιάδες?

Πολύ πιο εύκολο να τα λύσεις όλα με έναν Τόμαχωκ- ή μια σφαίρα στο κεφάλι –και μετά να το βαφτίσεις ‘δικαιοσύνη’.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s