Ομπάμα, Σαρκοζύ και Κάμερον παραδέχονται τελικά ότι στόχος τους είναι να ανατρέψουν τον Καντάφι

Σε γράμμα τους που δημοσίευσαν σε μεγάλες εφημερίδες Αγγλίας, Γαλλίας και Αμερικής, οι ηγέτες του “ελεύθερου” κόσμου παραδέχονται ότι ο στόχος τους είναι η ανατροπή του Καντάφι. Με κάποιες γελοίες ρητορικές τούμπες προσπαθούν να δώσουν την εντύπωση ότι σ’ αυτή τους την προσπάθεια καλύπτονται απ’ την απόφαση του ΟΗΕ μιας και οι ίδιοι “δε φαντάζονται ένα μέλλον για την Λιβύη όσο θα έχει εξουσία ο Καντάφι”. Η φαντασία των ηγετών τώρα γίνεται παράγοντας ερμηνείας μιας ξεκάθαρης (αλλά παράνομης) απόφασης του ΟΗΕ. Δεν σταματάει όμως εκεί η φαντασίωση. Μιλάνε και για μελλοντική ανακατασκευή της Λιβυκής οικονομίας και υποδομών με τη βοήθεια του ΟΗΕ. Το ίδιο κόλπο της εργολαβίας για να μπορούν να χωθούν βαθιά οι κατασκευαστικές πολυεθνικές τους στις οικονομίες των απελευθερωμένων πρώην “τρομοκρατικών” χωρών που έχουμε δει τόσες φορές στον “πόλεμο κατά της τρομοκρατίας”. Πάντα όμως όπως λένε υπό ένα καινούργιο καθεστώς “περιεκτικής” συνταγματικότητας υπό νέους ηγέτες. Καλά όλα τα άλλα, άλλωστε είναι η ίδια επιχειρηματολογία της πλάκας που χρησιμοποιούσαν οι (δημοκρατικοί) Αμερικάνοι για κάθε άλλη επέμβαση. Η υποκρισία του συνυπογράφοντα Κάμερον όμως είναι το πραγματικό αστείο της υπόθεσης. Ας αποκτήσει πρώτα σύνταγμα και η -τέως αυτοκρατορική- μοναρχική Μεγάλη Βρετανία και μετά ας κάνει διεθνή μαθήματα “δημοκρατίας”. Το κείμενο του γράμματος ακολουθεί.

http://www.bbc.co.uk/news/world-africa-13090646

Together with our Nato allies and coalition partners, the United States, France and Britain have been united at the UN Security Council, as well as the following Paris Conference, in building a broad-based coalition to respond to the crisis in Libya. We are equally united on what needs to happen to end it.

Even as we continue military operations today to protect civilians in Libya, we are determined to look to the future. We are convinced that better times lie ahead for the people of Libya, and a pathway can be forged to achieve just that.

We must never forget the reasons why the international community was obliged to act in the first place. As Libya descended into chaos with Colonel Gaddafi attacking his own people, the Arab League called for action. The Libyan opposition called for help. And the people of Libya looked to the world in their hour of need.

In an historic resolution, the United Nations Security Council authorised all necessary measures to protect the people of Libya from the attacks upon them. By responding immediately, our countries halted the advance of Gaddafi’s forces. The bloodbath that he had promised to inflict on the citizens of the besieged city of Benghazi has been prevented.

Tens of thousands of lives have been protected. But the people of Libya are suffering terrible horrors at Gaddafi’s hands each and every day. His rockets and his shells rained down on defenceless civilians in Ajdabiya. The city of Misrata is enduring a medieval siege as Gaddafi tries to strangle its population into submission. The evidence of disappearances and abuses grows daily.

Our duty and our mandate under UN Security Council Resolution 1973 is to protect civilians, and we are doing that. It is not to remove Gaddafi by force. But it is impossible to imagine a future for Libya with Gaddafi in power. The International Criminal Court is rightly investigating the crimes committed against civilians and the grievous violations of international law. It is unthinkable that someone who has tried to massacre his own people can play a part in their future government. The brave citizens of those towns that have held out against forces that have been mercilessly targeting them would face a fearful vengeance if the world accepted such an arrangement. It would be an unconscionable betrayal.

Furthermore, it would condemn Libya to being not only a pariah state, but a failed state too. Gaddafi has promised to carry out terrorist attacks against civilian ships and airliners. And because he has lost the consent of his people any deal that leaves him in power would lead to further chaos and lawlessness. We know from bitter experience what that would mean. Neither Europe, the region nor the world can afford a new safe haven for extremists.

There is a pathway to peace that promises new hope for the people of Libya: a future without Gaddafi that preserves Libya’s integrity and sovereignty and restores her economy and the prosperity and security of her people. This needs to begin with a genuine end to violence, marked by deeds, not words. The regime has to pull back from the cities it is besieging, including Ajdabiya, Misrata and Zintan, and its forces return to their barracks.

However, so long as Gaddafi is in power, Nato and its coalition partners must maintain their operations so that civilians remain protected and the pressure on the regime builds. Then a genuine transition from dictatorship to an inclusive constitutional process can really begin, led by a new generation of leaders. For that transition to succeed, Colonel Gaddafi must go, and go for good. At that point, the United Nations and its members should help the Libyan people as they rebuild where Gaddafi has destroyed – to repair homes and hospitals, to restore basic utilities, and to assist Libyans as they develop the institutions to underpin a prosperous and open society.

This vision for the future of Libya has the support of a broad coalition of countries, including many from the Arab world. These countries came together in London on March 29 and founded a contact group that met this week in Doha to support a solution to the crisis that respects the will of the Libyan people.

Today Nato and its coalition partners are acting in the name of the United Nations with an unprecedented international legal mandate. But it will be the people of Libya, not the UN, who choose their new constitution, elect their new leaders and write the next chapter in their history.

Britain, France and the United States will not rest until the United Nations Security Council resolutions have been implemented and the Libyan people can choose their own future.

C3TM

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

5 Responses to Ομπάμα, Σαρκοζύ και Κάμερον παραδέχονται τελικά ότι στόχος τους είναι να ανατρέψουν τον Καντάφι

  1. C3TM says:

    Και άλλη μια παραδοχή που βρήκα, φυσικά σε μορφή ψιθύρου θαμμένη μέσα σε άρθρο τοπικού ανταποκριτή.

    http://www.bbc.co.uk/news/world-africa-12901820

    “There is a hidden fault-line in the centre of the country which seems to separate Col Gaddafi’s Libya from rebel-held Libya.

    On the western side he is more popular than he is hated; on the eastern side it is the other way round.”

    Ότι έλεγαν απ’ την αρχή μερικοί “κανταφικοί” τώρα τα λέει και το “έγκυρο” BBC. Θα ‘θελα να έβλεπα τη φάτσα από κάτι ροζ πάνθηρες, κάτι ανασυνταξίες κλπ τώρα.

  2. C3TM says:

    Και άλλα δύο άρθρα που δεν έχω χρόνο να αναλύσω τώρα. Διαβάζοντας αυτό http://www.bbc.co.uk/news/world-africa-12698562 που μιλάει για τον Abdul Jalil λέγοντας ότι ενώ ήταν υπουργός Δικαιοσύνης πήγαινε κόντρα στο καθεστώς (τόσο χιτλερικό το καθεστώς που επέτρεπε σε υπουργούς να κάνουν αντιπολίτευση). Στο άρθρο που είχαν για πηγή όμως έχει πολλές πληροφορίες και για τα άλλα μέλη του συμβουλίου. http://online.wsj.com/article/SB10001424052748704629104576190720901643258.html Ο τρόπος που τους περιγράφει όλους είναι χαρακτηριστικός. Φιλοαμερικάνοι, πρώην συνωμότες ενάντια στον Καντάφι (αλλά δε λέει τι στόχους είχαν), φιλελεύθεροι καπιταλιστές, μέχρι και απόγονο του βασιλιά Ιντρίς έχουν. Το δημοκρατικό στοιχείο μόνο εγώ δεν το βλέπω πουθενά;

  3. Ομάρ Μουχτάρ says:

    Φυσικά ο Καντάφι δεν είναι άγιος, αλλά το να επαναλαμβάνεις τη λέξη ‘Χίτλερ’ σε κάθε πρόταση όπως κάνουν μερικοί μου θυμίζει τα λοβοτομημένα αμερικανάκια που φρικάρουν με τον ‘κακό’ του μήνα που τους υποδεικνύουν κάθε φορά. Και σίγουρα από αντικειμενικούς παρατηρητές η κατάσταση όσον αφορά πολιτικές ελευθερίες είχε βελτιωθεί τα τελευταία χρόνια.
    Για να φανταστείς πόσο ‘Χίτλερ’ είναι ο άνθρωπος : στους New York Times αν δεν κάνω λάθος μιλούσε ένας νεαρός δικηγόρος ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Βεγγάζη, από τους οργανωτές (σε επίπεδο νεολαίας, ίντερνετ κτλ-γιατί όπως είδαμε υπήρξαν πολλά επίπεδα σ’αυτήν την ιστορία) της αρχικής ‘Ημέρας Οργής’ της 17ης Φεβρουαρίου. (Γκανέμ νομίζω το όνομά του).
    Δύο μέρες πριν ξεκινήσουν οι ταραχές τον κάλεσαν οι αρχές να πάει στην Τρίπολη, με συνοδεία. Αυτός τα έκανε πάνω του, περιμένοντας οτι θα τον φάει το μαύρο σκοτάδι. Τελικά όταν έφτασαν εκεί, τον πήγαν να συναντήσει τον Καντάφι στη σκηνή του, όπου αφού έκαναν και χειραψία, ο Καντάφι του ζήτησε ‘να κατεβάσουν τις σελίδες απ’το Facebook’, του έλεγε οτι θα ξεκινήσουν μεταρρυθμίσεις κτλ.
    Ο τύπος μετά ήταν ελεύθερος να επιστρέψει στη Βεγγάζη! Κι όλα αυτά ενώ είχε ήδη δει τί έγινε στην Αίγυπτο πχ. Ε κάτι δεν πάει καλά με την όλη αφήγηση περί Χίτλερ, σφαγέα κτλ…

  4. C3TM says:

    Ε όχι και σε κάθε πρόταση ρε Ομαρ, δυο φορές το χρησιμοποίησα. Ήταν ειρωνικό πάντως, ακριβώς επειδή το χρησιμοποιούν τα αμερικανάκια και ειδικά ο ροζ πάνθηρας. Χωρίς να σημαίνει βέβαια ότι έχω καμιά ιδιαίτερη συμπάθεια για τον αδερφό ηγέτη.

  5. Ομάρ Μουχτάρ says:

    !! Μα δεν εννοούσα εσένα c3tm, αυτούς που λες εννοούσα κι εγώ…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s