“Η πορεία εναντίον των περικοπών ήταν υπέρ του πολέμου;”

Ένα ενδιαφέρον άρθρο από έναν βρετανό ακτιβιστή για την ‘μεγαλειώδη’ διαδήλωση στο Λονδίνο και τη στάση της Αριστεράς στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο εναντίον της Λιβύης. 

Με λίγες προσαρμογές (πχ Αθήνα αντί Λονδίνο κτλ) μπορεί κανείς να δεί τις εξόφθαλμες και καθόλου συμπτωματικές ομοιότητες με τα καθ’ημάς…

‘Η πορεία ενατίον των περικοπών ήταν υπέρ του πολέμου;’

Του Ryan O’Neil

Tο Σάββατο 26 Μαρτίου περισσότεροι από 500.000 άνθρωποι έκαναν πορεία στους δρόμους του Λονδίνου για να διαδηλώσουν ενατίον περικοπών στο δημόσιο τομέα από την κυβέρνηση των Συντηρητικών/Φιλελευθέρων. Η ‘Πορεία για μια Εναλλακτική’ οργανώθηκε από το TUC και είναι μέρος ενός εντεινόμενου κινήματος στη χώρα που αυξάνεται από τη στιγμή που ανακοινώθηκαν οι περικοπές στον προϋπολογισμό από την κυβέρνηση πέρσι.

Η διαδήλωση είχε την υποστήριξη πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων όπως το κόμμα των ‘Πράσινων’, το ΄Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα’ και ακόμα και τους ‘Εργατικούς’, όλοι παραβρέθηκαν στο Χάιντ Παρκ για να προειδοποιήσουν για τις αρνητικές επιπτώσεις που θα έχουν οι περικοπές στον δημόσιο τομέα στη χώρα. Υπήρχαν χιλιάδες διαδηλωτών που πορεύονταν καθώς ομιλητές όπως ο γενικός γραμματέας του TUC Brendan Barber και ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Ed Miliband διατράνωναν την αλληλεγγύη τους με το κίνημα επικροτούμενοι από χιλιάδες άλλους στο Χάιντ Παρκ. «Φίλοι, είμαι περήφανος που είμαστε μαζί σας, ακολουθούμε μια παράδοση αυτών που διαδήλωναν πριν από μας» διακύρηξε ο Ed Miliband. Αναλογιζόμενος την αποτυχία ολόκληρων γενιών της φιλελεύθερης Αριστεράς να ξεφύγει από τον αποικιοκρατικό τρόπο σκέψης και να αντιμετωπίσει τα διπλά στάνταρ της και τη σπιλωμένη ηθική της, δεν μπορεί κανείς παρά να συμφωνεί μαζί του.

Για αρχή, μια διαδήλωση μπορεί να έχει κάποια αξιοπιστία μόνο εάν οι διαδηλωτές γνωρίζουν εναντίον ποιου διαδηλώνουν. Ανεξάρτητα αποτελέσματος, όταν διαδηλωτές εναντίον περικοπών επιτρέπουν στους εαυτούς τους να γίνονται μαζορέτες για συνδικαλιστικές ενώσεις που θα επιστρέψουν τη Δευτέρα για να διαπραγματευτούν εθελοντικές μειώσεις προσωπικού με τα συμβούλια που εφαρμόζουν αυτές τις περικοπές, τότε χάνουν οποιαδήποτε αξιοπιστία. Όταν χειροκροτούν τον ηγέτη των Εργατικών που ανακοινώνει την αλληλεγγύη του με το κίνημά τους, γελοιοποιούν τους εαυτούς τους.

Η φιλελεύθερη Αριστερά σ’αυτήν τη χώρα έχει μια συνήθεια να αποτυγχάνει όταν έρχεται η ώρα να κριτικάρει ανοιχτά το σύστημα στο οποίο υποτίθεται αντιτίθεται. Θα ήταν πολύ πιο εύκολο να κριτικάρει κανείς την ηθική ενός κινήματος που μπορεί να διαδηλώσει κατά εκατοντάδες χιλιάδες όταν η πολιτική ενός εχθρού που δεν μπορεί να διακρίνει αρχίζει να τους επηρεάζει άμεσα, αλλά ταυτόχρονα παραμένει σχετικά σιωπηλό όταν η κυβέρνηση του ρίχνει βόμβες και εφαρμόζει βάρβαρες τακτικές στον τρίτο κόσμο. Ωστόσο ο ρόλος της φιλελεύθερης Αριστεράς και των οργανώσεων που συμμετείχαν στη διαδήλωση του Σαββάτου είναι πολύ χειρότερος σε σχέση με τις πρόσφατες μιλιταριστικές επιθέσεις εναντίον της Λιβύης.

Στο Χάιντ Παρκ ο Brendan Barber μίλησε επί μακρόν για την ανάγκη να αντιμετωπιστεί η αδικία και είπε οτι το κίνημα έστελνε ένα ξεκάθαρο μήνυμα αντίθεσης στην κυβέρνηση. Ωστόσο αυτός ο άνθρωπος είναι ο ίδιος που έγραψε σοτν Συντηρητικό υπουργό Εξωτερικών William Hague στις 22 Φεβρουαρίου καλώντας τον να «αυξήσει την πίεση στο καθεστώς του Καντάφι, και μέσω της ΕΕ και του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για να εφαρμόσει άμεσες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις». Πριν ξεκινήσει η επιχείρηση ‘Αυγή της Οδύσσειας’, η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο επευφημούσε την αντίσταση στη Λιβύη και οργάνωνε διαμαρτυρίες εναντίον του Καντάφι έξω από τη λιβυκή πρεσβεία, αντικαθιστώντας τη λιβυκή σημαία με την προ-Καντάφι μοναρχική σημαία. Ακόμα κι αυτήν την εβδομάδα υπήρχαν διαδηλωτές στο Λονδίνο που αρνήθηκαν να συμπορευτούν με λίβυους διαδηλωτές για να μη φανούν ως ‘φιλοκανταφικοί’.

Όταν το θέμα είναι η οργάνωση και η διαμαρτυρία εναντίον της αδικίας και της βαρβαρότητας του δυτικού ιμπεριαλισμού, η φιλελεύθερη Αριστερά στη Βρετανία έχει αποδειχτεί σταθερά μια άχρηστη δύναμη που αρνείται να δει ξεκάθαρα τις ενέργειες της αυτοκρατορίας και να συμπαρασταθεί στους καταπιεσμένους. Το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα για παράδειγμα αδυνατεί να κριτικάρει το βομβαρδισμό της Λιβύης χωρίς ταυτόχρονα να κάνει σαφές οτι θεωρεί τον Καντάφι έναν ‘βάρβαρο δικτάτορα’, συμπλέοντας έτσι με τη δαιμονοποίηση που αυτή η ιμπεριαλιστική σταυροφορία έχει χρησιμοποιήσει για να δικαιολογηθεί. Στα εξώφυλλα σχεδόν κάθε αριστερίστικης εφημερίδας ή φυλλαδίου στη διαδήλωση του Σαββάτου, τα συνθήματα ‘Σταματήστε τις επιθέσεις στη Λιβύη’ σε κάθε περίπτωση θα συνοδεύονταν με ένα ‘Κάτω το καθεστώς του Καντάφι’ από δίπλα.

Αυτή η συμπεριφορά δεν είναι κάτι καινούριο σε σχέση με την φιλελεύθερη Αριστερά στη Βρετανία. Για ολόκληρες γενιές, οργανώσεις έχουν οργανώσει εκστρατείες εναντίον του βρετανικού ιμπεριαλισμού στην Ιρλανδία ενώ έκαναν σαφές οτι δεν υποστηρίζουν τον IRA. Καθώς το Ισραήλ πραγματοποιούσε γενοκτονία στη Γάζα, η φιλελεύθερη Αριστερά διατράνωνε πόσο υποστηριζε τους Παλαιστίνιους, και όχι τη δημοκρατικά εκλεγμένη Χαμάς. Ακόμα και μετά από ένα εκατομμύριο Ιρακινούς νεκρούς, η Αριστερά στη Βρετανία βρίσκεται σ’ενα ‘τρίτο στρατόπεδο’ όπου ενώ αντιτίθεται στην κατοχή αδυνατεί να υποστηρίξει την αντίσταση εναντίον των δυνάμεων των ΗΠΑ και της Βρετνίας στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Είναι περίεργο οτι έχουν συνταχθεί με τους ‘εξεγερμένους’ στη Λιβύη και συνεχίζουν να τους υποστηρίζουν ακόμα κι όταν αυτοί χορεύουν πάνω στα πτώματα των συμπατριωτών τους λίβυων που σκοτώθηκαν από τις ιμπεριαλιστικές βόμβες. Πέρα από τις κυματίζουσες δυτικές σημαίες και τις οργανωμένες χορωδίες ‘Ευχαριστούμε Κάμερον’ στη Βεγγάζη για το BBC, τα νέα για ρατσιστικούς φόνους μαύρων Λίβυων από ομάδες ανταρτών, ή ακόμα και το γεγονός οτι μέρα με τη μέρα γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ποιά είναι τα κίνητρα πίσω από αυτόν τον πόλεμο, η Αριστερά στη Βρετανία φαίνεται οτι έχει πάρει θέση οτι μόνο οι δυτικοί ηγέτες έχουν το δικαίωμα να υπαγορεύουν πολιτική στην περιοχή και ο Καντάφι δεν συγχωρείται που δεν προσαρμόζεται σ’αυτον τον αποικιοκρατικό τρόπο σκέψης.

‘Να μη σταθούμε αδιάφοροι μπροστά στη σφαγή’. Είναι το σύνθημα που το κόμμα των Εργατικών και οι διοργανωτές του Σαββάτου χρησιμοποιούν για να δικαιολογήσουν τη στάση τους στο θέμα της Λιβύης και της στρατιωτικής επέμβασης. Μόνο 13 βουλευτές ψήφισαν εναντίον της επέμβασης ενώ 557 υπερψήφισαν τη ‘Ζώνη Απαγόρευσης Πτήσεων’, ενώ παράληλα στάθηκαν αδιάφοροι μπροστά στις σφαγές στο Μπαχραίην, την Υεμένη, τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και ξανά στη Γάζα αυτήν την εβδομάδα.

Δεν υπάρχει τίποτα το αντιϊμπεριαλιστικό σε οργανώσεις που αδυνατούν να υποστηρίξουν τις δυνάμεις που αντιμάχονται την αυτοκρατορία με πράξεις κι όχι απλά με λόγια. Δεν υπάρχει τίποτα το αντικαπιταλιστικό σε ομάδες και κόμματα που οργανώνουν πορείες και διαμαρτυρίες εναντίον πολιτικών που αυτά τα ίδια εφαρμόζουν αντί να μπουκοτάρουν, και δεν υπάρχει τίποτα το επαναστατικό στο να βαδίζεις στο Λονδίνο αντιτιθέμενος με περικοπές την ώρα που εγκλήματα στον τρίτο κόσμο διαπράττονται και υποστηρίζονται από τους ίδιους ανθρώπους με τους οποίους οι διαδηλωτές ευθυγραμμίζονται, είτε το συνειδητοποιούν είτε όχι.

Τα πραγματικά επαναστατικά κινήματα και οργανώσεις είναι αυτά που δεν καταδικάζουν απλώς τον ιμπεριαλισμό αλλά βρίσκονται στην πρώτη γραμμή και τον αντιμάχονται με τις ζωές τους. Ο πραγματικός αγώνας για μια ‘εναλλακτική’ δεν βρίσκεται στα χέρια της Αριστεράς στη Βρετανία αλλά στα χέρια αυτών που πολεμάν για να απελευθερωθούν από την καταπίεση της αυτοκρατορίας στον τρίτο κόσμο. Ξανά, η αξιοπιστία μιας διαδήλωσης εξαρτάται από τη γνώση αυτού του οποίου διαδηλώνεις εναντίον. Το ίδιο σύστημα που αναπόφευκτα θα οδηγήσει εκατομμύρια σε ανεργία και φτώχεια στη Βρετανία με τις περικοπές είναι το ίδιο σύστημα που έχει πείσει τη φιλελεύθερη Αριστερά οτι έχει το δικαίωμα να υπαγορεύει τη μοίρα του λιβυκού λαού.Κρίνοντας από τις διαδηλώσεις του Σαββάτου και τη συνεχή παράδοση της αποικιοκρατικής πολιτικής εκ μέρους της Αριστεράς, αυτό το σύστημα αναπόφευκτα θα καταργηθεί από τα εκατομμύρια του τρίτου κόσμου που το αντιμάχονται, κι όχι από τους εκατοντάδες χιλιάδες με τα κενά συνθήματα που χειροκροτούν τον εχθρό στο Λονδίνο.

Για την πρόχειρη μετάφραση Ομάρ Μουχτάρ

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

6 Responses to “Η πορεία εναντίον των περικοπών ήταν υπέρ του πολέμου;”

  1. ikonikos says:

    Πολύ καλό κείμενο.

  2. Ομάρ Μουχτάρ says:

    Ναι, γενικά το Sons of Malcolm έχει αρκετά καλό υλικό από μια αντιϊμπεριαλιστική σκοπιά αφροαμερικανών ακτιβιστών. Πολύ ενδιαφέρουσα η συζήτηση εδώ http://sonsofmalcolm.blogspot.com/2011/04/very-interesting-debate-on-libya-with.html όπου κοντράρουν έναν από τους επικεφαλείς της βρετανικής Stop the War Coalition με το ερώτημα “από πότε ο δυτικός ιμπεριαλισμός στηρίζει αυθεντικά επαναστατικά κινήματα?” και καταρρίπτουν όλη αυτή την παραμορφωτική οπτική που έχουν υιοθετήσει και οι περισσότεροι της ελληνικής ‘Αριστεράς’.

    Στο μεταξύ στο ελεεινό indymedia στα ‘Διεθνή’ η “ενημέρωση”- προπαγάνδα υπέρ του ΝΑΤΟ συνεχίζεται κανονικά και δεν κουνιέται φύλλο. Αυτό είναι το αρχικό άρθρο για τις τελευταίες εξελίξεις στη Λιβύη και φυσικά παραμένει στη θέση του, ως συμβατό με την πολιτική δημοσίευσης προφανώς:

    Λιβύη 2-4-2011 , Καντάφι : “καμμία εκεχειρία”
    από @ 11:44πμ, Σάββατο 2 Απριλίου 2011
    (Τροποποιήθηκε 4:15μμ, Σάββατο 2 Απριλίου 2011)

    Ο χασάπης δηλώνει ανοιχτά ότι θα προσπαθήσει να εξαφανίσει ότι διαφωνεί μαζί του.
    Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος του καθεστώτος Καντάφι ανέφερε ότι “η πρόταση γιά εκεχειρία, που κατατέθηκε από τους εξεγερμένους, δεν γίνεται δεκτή από την κυβέρνηση στην Τρίπολη. Πρόσθεσε συγχρόνως ότι, “τα κυβερνητικά στρατεύματα θα επιμείνουν, να πολιορκούν λιβυκές πόλεις, καθώς επίσης και να προβαίνουν σε βομβαρδισμούς”.

  3. φερμ says:

    Πολύ καλό κέιμενο πραγματικά.

    Η πλάκα είναι οτι η ορολογία που συνεχίζει να προβάλει το ιντιμίντια για τον “χασάπη” κλπ αποδυκνείεται πιο αντιδραστική ακόμα και απο πολλά καθεστωτικά ΜΜΕ που πλέον φροντίζοντας για τον ελάχιστο βαθμό “αξιοπιστίας” τους, τέτοιους χαρακτηρισμούς πλέον τους αποφεύγουν.

  4. Ομάρ Μουχτάρ says:

    Ρίχνω μια ματιά στα κρυμμένα του ίντυ, και βλέπω οτι στις διαμαρτυρίες κάποιου για το πώς είναι δυνατόν να επιτρέπονται σχόλια και ¨ενημέρωση” που δοξολογούν τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ, κάποιος από τη ΣΟ βρήκε αυτήν την απίστευτα γελοία δικαιολογία να προφασιστεί:
    “Η ενημέρωση για τη Λιβύη είναι αρκετά δύσκολη υπόθεση, οπότε εφόσον δίνει κάποιες πληροφορίες, έστω και από την καθεστωτική οπτική μένει. Άλλωστε η κατηγορία των αναδημοσιεύσεων δεν αποτελεί κομμάτι της αντιπληροφόρησης.”
    Βγάλτε εσείς συμπέρασμα τώρα…

    Εντωμεταξύ πέτυχα από τη σελίδα των ‘ελευθεριακών κομμουνιστών’ μια μετάφραση ενός αρκετά ψύχραιμου και ισορροπημένου άρθρου από ιταλούς αναρχικούς για τη Λιβύη που είχε δημοσιευθεί στις 24 Φεβρουαρίου, στο απόγειο δηλαδή του προπαγανδιστικού blitzkrieg που πήρε και σήκωσε σχεδόν σύσσωμη την ελληνική Αριστερά και τον αναρχικό χώρο. Ομολογώ οτι δεν γνωρίζω για το ποιόν της ομάδας ή της ιστοσελίδας των ιταλών αλλά η σύγκριση με το τί λεγόταν εδώ εκείνες τις μέρες μόνο θλίψη προκαλεί..

    Το άρθρο στα ελληνικά http://eleftheriakoi.blogspot.com/2011/03/blog-post.html

    και η ιστοσελίδα, όπου απ’τα ελάχιστα ιταλικά που μπορώ να καταλάβω πρέπει να έχει αρκετά ενδιαφέροντα άρθρα και αναλύσεις σχετικά με την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη, το ρόλο του Al Jazeera κ.α.
    http://www.comidad.org/dblog/default.asp

  5. C3TM says:

    Πριν από κάτι μέρες είχα δει τον David Cameron να μιλάει στη βουλή και μίλαγε για υπεράσπιση “αυτών που προστατεύουν αμάχους”. Αρχικά ήταν άμαχοι διαδηλωτές που βομβαρδίζονται απ τον Καντάφι, μετά όταν διαψεύστηκε ήταν άμαχοι στις πόλεις και τώρα είναι προστάτες των αμάχων άρα χρίζουν προστασίας και οι ένοπλοι.

    Γενικά πάντως η βρετανική αριστερά είναι για κλάματα. Μπορεί προς το παρόν και η δικιά μας να παπαγαλίζει τα ίδια πράγματα αλλά είναι πολύ πιο ανεπτυγμένη απ’ τη βρετανική. Τουλάχιστον στην Ελλάδα υπάρχει τεράστια μερίδα που πέρα απ τα ελαττώματα της έχει επαναστατικούς στόχους. Η βρετανική έχει απλά βουλιάξει ολοκληρωτικά στον ρεφορμισμό και στο lifestyle.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s