James Petras για τον πόλεμο εναντίον της Λιβύης

Για τη μετάφραση: Ομάρ Μουχτάρ 

(υπογραμμίσεις δικές μου)

Ο ευρωαμερικάνικος πόλεμος στη Λιβύη: επίσημα ψέμματα και παρερμηνείες των επικριτών

Εισαγωγή

Η πιο συχνή ατάκα σχετικά με τον ευρωαμερικάνικο πόλεμο εναντίον της Λιβύης είναι το «όλα γίνονται για το πετρέλαιο» – την αρπαγή των πετρελαιοπηγών.

Απ’την άλλη πλευρά οι εκπρόσωποι των αμερικανοευρωπαϊκών χωρών υπερασπίζονται τον πόλεμο υποστηρίζοντας οτι σκοπεύει να «σώσει ζωές αμάχων που απειλούνται με γενοκτονία», μία ενέργεια «ανθρωπιστικής επέμβασης».

Ακολουθώντας τη γραμμή των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, το μεγαλύτερο μέρος αυτού που θεωρείται Αριστερά στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, σοσιαλδημοκράτες, μαρξιστές, τροτσκιστές και άλλοι προοδευτικοί υποστηρίζουν οτι βλέπουν και υπερασπίζονται μια επαναστατική μαζική εξέγερση κι όχι και λίγοι απ’αυτούς κάνουν έκκληση για ενεργή παρέμβαση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, ή του ΟΗΕ ( το ίδο και το αυτό), για να βοηθήσουν υποτίθεται την ‘κοινωνική επανάσταση’ να νικήσει τη δικτατορία του Καντάφι.

Αυτές οι απόψεις και οι παραλλαγές αυτών των επιχειρημάτων στερούνται τελίως ουσίας και αποκρύπτουν την πραγματική φύση της ιμπεριαλιστικής εξουσίας των ΗΠΑ-Μ. Βρετανίας-Γαλλίας, βασισμένης σε αυξανόμενο μιλιταρισμό όπως γίνεται φανερό σε όλους τους συνεχιζόμενους πολέμους την τελευταία δεκαετία (Ιράκ, Αφγανιστάν, Σομαλία κ.α.). Αυτό που είναι αποκαλυπτικό στο πλαίσο της μιλιταριστικής επέμβασης στη Λιβύη είναι οτι όλες οι σημαντικές χώρες που αρνήθηκαν να εμπλακούν στον πόλεμο προσβλέπουν σε άλλου τύπου παγκοσμια επέκταση: οικονομίας και δυνάμεων της αγοράς. Η Κίνα, η Ινδία, η Βραζιλία, η Ρωσία, η Τουρκία, η Γερμανία, οι πιο δυναμικές καπιταλιστικές χώρες της Ασίας, της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής είναι αντίθετες με την ‘συμμαχική’ στρατιωτική απάντηση επειδή δεν βλέπουν (βάσιμα) καμμία απειλή στην εθνική τους ασφάλεια, μία ανοιχτή πρόσβαση σε πετρέλαιο, ένα ευνοϊκό κλίμα για επενδύσεις, ενώ δεν βλέπουν κανένα σημάδι για προοδευτικές δημοκρατικές εξελίξεις στις σκόρπιες ελίτ αυτών που τα ΜΜΕ βάφτισαν ως ‘επαναστάτες’,που ανταγωνίζονται για εξουσία και δυτική εύνοια.

(1) Οι Έξι Μύθοι για τη Λιβύη : Αριστερά και Δεξιά

Οι κύριες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τα φερέφωνα των ΜΜΕ υποστηρίζουν οτι επιτίτθενται στρατιωτικά στη Λιβύη για «ανθρωπιστικούς λόγους». Το πρόσφατο παρελθόν τους κα το παρόν τους δείχνει το αντίθετο. Οι επεμβάσεις στο Ιράκ είχαν ως αποτέλεσμα πάνω από ένα εκατομμύριο θύματα, τέσσερα εκατομμύρια εκτοπισμένους και τη μαζική καταστροφή μιας ολόκληρης χώρας, της ύδρευσης, του ηλεκτρικού δικτύου, ερευνητικών κέντρων, μουσείων…

Παρόμοια αποτελέσματα και από την εισβολή στο Αφγανιστάν. Αυτό που ονομάστηκε ανθρωπιστική επέμβαση κατέληξε σε ανθρωπιστική καταστροφή. Στην περίπτωση του Ιράκ ο δρόμος για την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα ξεκίνησε με ‘κυρώσεις’, προχώρησε με ‘ζώνη απαγόρευσης πτήσεων’, μετά σε διαίρεση, μετά σε εισβολή και κατοχή και το ξέσπασμα πολέμου ανάμεσα σε φυλές και φράξιες των ‘απελευθερωμένων’ παραστρατιωτικών ταγμάτων θανάτου. Εξίσου αποκαλυπτική και η ιμπεριαλιστική επίθεση στη Γιουγκοσλαβία, επίσης δικαιολογημένη ως «ανθρωπιστικός πόλεμος» ενάντια σε ένα ‘γενοκτονικό καθεστώς’, οδήγησε σε σε 40 ημέρες μαζικών βομβαρδισμών και καταστροφής του Βελιγραδίου και άλλων σημαντικών πόλεων, την επιβολή ενός γκανγκστερικού τρομοκρατικού καθεστώτος (UCK) στην αποσχισθεία επαρχία του Κοσόβου και τη δημιουργία μιας τεράστιας αμερικανικής στρατιωτικής βάσης εκεί.

.Ο βομβαρδισμός της Λιβύης έχει καταστρέψει σημαντικές υποδομές, αεροδρόμια, δρόμους, λιμάνια, κέντρα τηλεπικοινωνιών, όπως και στρατιωτικούς στόχους. Οι κυρώσεις και οι στρατιωτικές επιθέσεις έχουν διώξει μεγάλο αριθμό πολυεθνικών εταιρειών και έχουν οδηγήσει σε μαζική έξοδο εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών εργατών και τεχνικών από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή, καταστρέφοντας την οικονομία κα δημιουργώντας μαζική μακροχρόνια ανεργία. Ακολουθώντας τη λογική πορηγούμενων ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, η φαινομενικά ‘μετριοπαθής’ έκκληση για περιπολία στους ουρανούς μέσω μιας ‘ζώνης απαγόρευσης πτήσεων’ οδηγεί απευθείας σε βομβαρδισμούς αμάχων σto έδαφος όπως και στρατιωτικών στόχων, στην πορεία για ανατροπή της κυβέρνησης. Οι πολεμοχαρείς ιμπεριαλιστές που επιτίθενται στη Λιβύη, όπως και οι προκάτοχοί τους, έχουν εμπλακεί σε κάτι που δεν μοιάζει καθόλου με ανθρωπιστική ενέργεια: καταστρέφουν τις ζωές αμάχων που ισχυρίζονται οτι σώζουν – όπως συνέβαινε και στο Βιετνάμ παλιότερα.

(2) Πόλεμος για το πετρέλαιο ή πετρέλαιο για πούλημα?

Ένα από τα επαναλαμβανόμενα κλισέ της Αριστεράς ή τουλάχιστον κάποιων από τους αριστεριστές είναι οτι η ιμπεριαλιστική εισβολή γίνετια για τον ‘έλεγχο του πετρελαίου της Λιβύης και την παράδοσή του στις πολυεθνικές εταιρείες’

Τα δεοδμένα στο έδαφος λένε μια διαφορετική ιστορία : οι πολυεθνικές του πετρελαίου της Ευρώπης, της Ασίας, των ΗΠΑ και αλλού έχουν ήδη ‘καταλάβει’ εκατομμύρια στρέμματα των λιβυκών πετρελαιοπηγών και κάποιες ήδη εξορύσσουν και εξάγουν πετρέλαιο και αέριο και αποκτούν γενναία κέρδη εδώ και περίπου μια δεκαετία.Η «εκμετάλλευση κατόπιν προσκλήσεως» από τον Καντάφι προς τις μεγάλες εταιρείες πετρελαίου είναι μια συνεχιζόμενη διαδικασία από τις αρχές του ’90 μέχρι και σήμερα. Η λίστα των ξένων μεγάλων εταιριών που δραστηροποιούνται στη Λιβύη υπερβαίνε αυτήν των περισσότερων άλλων πετρελεαιοπαραγωγών χωρών σε ολόκληρο τον κόσμο. Περιλαμβάνουν την BP με μια επταετή άδεια με συμφωνίες που αφορούν ένα δις. Δολλαρίων σε προγραμματισμένες επενδύσεις. Κάθε συμφωνία προβλεπει την εκμετάλλευση από την BP τεράστιων περιοχών στη Λιβύη στο μέγεθος του Κουβέιτ αι του Βελγίου. Πέντε γιαπωνέζικες εταιρίες, μεταξύ αυτών η Mitsubishi και η Nippon Petroleum, η ιταλική Eni Gas και η Exxon Mobil έχουν εξασφαλίσει συμβόλαια για έρευνα και εκμετάλλευση τον Οκτώβριο του 2010. Τον Ιανουάριο του 2010, οι συμφωνίες της Λιβύης κυρίως ευνόησαν αμερικανικές εταιρίες, κυρίως την Occidental Petroleum. Ξένες πολυεθνικές που κερδίζουν συμβόλαια περιλαμβάνουν επίσης την Royal Dutch Shell, την Total, την Oil India, την CNBC ( Κίνα), την Pertamina της Ινδονησίας και την Norsk Hydro της Νορβηγίας.

Παρά τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν απ’τον Ρήγκαν το 1986, η Halliburton έχει δουλέψει σε πρότζεκτ δισεκατομμυρίων δολλαρίων αερίου και πετρελαίου από τη δεκαετία του’80. Όταν ο Ντικ Τσένευ ήταν στέλεχος της Halliburton πολέμησε τις κυρώσεις υποστηρίζοντας οτι «σαν έθνος είναι πολύ σημαντικό να έχουμε αμερικανικές εταιρίες να δραστηροποιούνται σε όλο τον κόσμο». Οι κυρώσεις εναντίον της Λιβύης αποσύρθηκαν υπό τον Μπους το 2004. Κατά την τελευταία δεκαετία ο Καντάφι προσκάλεσε περισσότερες ξένες εταιρίες να επενδύσουν στη Λιβύη απ’ότι οποιοδήποτε άλλο κράτος στον κόσμο. Είναι φανερό, με όλες τις ιμπεριαλισιτκές χώρες να εκμεταλλεύονται ήδη το πετρέλαιο της Λιβύης σε μαζικό επίπεδο, το επιχείρημα οτι «ο πόλεμος είναι για το πετρέλαιο» δεν αντέχει σε κριτική.

(3) Ο Καντάφι είναι τρομοκράτης

Κα΄τα την προετοιμασία της αμερικανικής στρατιωτικής επίθεσης, το Θησαυροφυλάκιο των ΗΠΑ με επικεφαλής τον ισραηλινό υπερπράκτορα Stuart Levey εξουσιοδότησε το πάγωμα 30 δις. Δολλαρίων από λιβυκά κεφάλαια υποστηρίζοντας οτι ο Καντάφι είναι ένας φονικός τύραννος (Washington Post, 3/24/11). Κι όμως ακριβώς επτά χρόνια πριν, ο Τσένευ, ο Μπους και η Κοντολίζα Ράις έβγαλαν τη Λιβύη από τον κατάλογο των ‘τρομοκρατικών’ καθεστώτων και είπαν στον Levey και τους δικούς του να άρουν τις κυρώσεις. Όλεςοι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες ακολούθησαν: ο Καντάφι ήταν ευπρόσκλητος στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, πρωθυπουργοί επισκέπτονταν την Τρίπολη και οΚαντάφι ανταπέδωσε αναιρώντας τα προγράμματα πυρηνικών και χημικών όπλων. Ο Καντάφι έκανε μεταστροφή συνεργαζόμενος στην εκστρατεία της Ουάσιγκτον ενατίον ομάδων, κινημάτων και ατόμων που περιλαμβάνονταν στον αυθαίρετο ‘κατάλογο τρομοκρατών’ , συλλαμβάνοντας, βασανίζοντας και δολοφονώντας υπόπτους της Αλ Κάιντα, εκδίδοντας Παλαιστίνιους μαχητές και κριτικάροντας την Χεσμπολλάχ, τη Χαμάς και άλλους αντιπάλους του Ισραήλ. Η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ απέδωσε στον Καντάφι καθαρό πιστοποιητικό. Οι δυτικές ελίτ καλωσόρισαν την πολιτική μεταστροφή του Καντάφι αλλά αυτό δεν τον έσωσε από μια μαζική στρατιωτική επίθεση. Νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, πολιτικές αποστασίες, αντιτρομοκρατία, διάλυση όπλων μαζικής κατατροφής, όλα αυτά αδυνάτισαν το καθεστώς, αύξησαν τα τρωτά του και το απομόνωσαν από πολλούς αντιϊμπεριαλιστές συμμάχους. Οι υποχωρήσεις του Καντάφι έκαναν το καθεστώς του εύκολο στόχο για τους μιλιταριστές της Ουάσιγκτον , του Λονδίνου και του Παρισιού.

(4) Ο Μύθος των επαναστατημένων Μαζών

Η Αριστερά, περιλαμβανομένων των σοσιαλδημοκρατών, των Πράσινων και ακόμα και των αριστερών σοσιαλιστικών κομμάτων της Ευρώπης και των ΗΠΑ, στην ουρά των ιμπεριαλιστών μεντόρων τους και ευάλωτες στη μαζική μιντιακή εκστρατεία προπαγάνδας δαιμονοποίησης του Καντάφι, δικαιολόγησαν την υποστήριξή τους στην στρατιωτική επέμβαση στο όνομα του ‘επαναστατημένου λαού’, των ειρηνικών μαζών που ‘πολεμάνε την τυραννία’ και οργανώνουν λαϊκές πολιτοφυλακές για να ‘απελευθερώσουν τη χώρα’.

Τίποτα δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο απ’την αλήθεια.

Η βάση της ένοπλης εξέγερσης υπήρξε η Βεγγάζη, εστία φυλετικών υποστηρικτών του εκτοπισμένου βασιλιά Ιντρίς που κυβερνούσε με σιδηρά πυγμή μια ημιφεουδαλική οπισθοδρομική χώρα, που είχε δώσει στους Αμερικάνους μία απ’τις μεγαλύτερες αεροπορικές βάσεις τους στη λεκάνη της Μεσογείου. Ανάμεσα στους αντιμαχόμενους ηγέτες του ‘μεταβατικού συμβουλίου’ (που παριστάνουν οτι ηγούνται αλλά έχουν λιγοστούς οργανωμένους οπαδούς) υπάρχουν νεοφιλελεύθεροι εξόριστοι που προώθησαν την ευρωαμερικανική στρατιωτική επέμβαση και μπορούν να ελπίζουν να πάρουν την εξουσία βασιζόμενοι σε δυτικούς πυραύλους. Αδημονούν να διαλύσουν τις κρατικές εταιρίες πετρελαίου που έχουν συνάψει συμφωνίες με τις ξένες πολυεθνικές. Όλοι οι ανεξάρτητοι παρατηρητές αναφέρουν την απουσία οποιασδήποτε μεταρρυθμιστικής, για να μην πούμε επαναστατικής οργάνωσης ή κοινωνικού πολιτικού κινήματος.

Οι ένοπλες πολιτοφυλακές στη Βεγγάζη απ’ότι αναφέρεται είναι πιο δραστήριες στο να αναζητούν, να συλλαμβάνουν και να εκτελούν οποιουσδήποτε πολίτες ήταν ενεργοί στις ‘επαναστατικές επιτροπές’ του Καντάφι, αυθαίρετα βαφτίζοντάς τους ‘πεμπτοφαλαγγίτες’, απ’ότι στο να αντομετωπίζουν τις ένοπλες δυνάμεις του καθεστώτος. Οι σημαντικότεροι ηγέτες των ‘επαναστατημένων’ μαζών στη Βεγγάζη είναι δύο πρόσφατοι αποστάτες αυτού που η Αριστερά αποκαλεί ‘δολοφονικό καθεστώς’ του Καντάφι, ο Μουσταφά Αμπντούλ Τζαλίλ, πρώην υπουργός Δικαιοσύνης ( που καταδίωκε διαφωνούντες μέχρι την ημέρα της εξέγερσης), ο Μαχμούντ Τζιμπρίλ, βασικός κανταφικός νεοφιλελεύθερος που προσκαλεί τις πολυεθνικές εταιρίες να αναλάβουν τις πετρελαιοπηγές της Λιβύης, και ο Αλ Αιζάουα, πρώην πρεσβευτής του Καντάφι στην Ινδία που πήδηξε στο τραίνο όταν είδε οτι η εξέγερση θα επικρατούσε. Αυτοί οι αυτόκλητοι ηγέτες των ‘εξεγερμένων’ υποστηρίζουν ενεργά την ευρωαμερικάνικη στρατιωτική επέμβαση , όπως ακριβώς προηγουμένως ήταν μακροχρόνιοι υποστηρικτές της δικτατορίας του Καντάφι και προωθούσαν την πολιτική των παραχωρήσεων των πετρελαιοπηγών. Οι κεφαλές του στρατιωτικού συμβουλίου των ‘εξεγερμένων’ είναι ο Ομάρ Χαρίρι και ο στρατηγός Γιουνίς, πρώην υπουργός Εσωτερικών, και οι δύο με μακρά ιστορία (απ’το 1969) στην καταπίεση δημοκρατικών κινημάτων. Δεν προκαλεί έκπληξη οτι αυτοί οι υψηλόβαθμοι αποστάτες στρατιωτικοί αποδείχτηκαν τελείως ανίκανοι να συνεγείρουν τα στρατεύματά τους να αντιμετωπίσουν τις δυνάμεις που παραμένουν πιστές στον Καντάφι και απλά περιμένουν να ακολουθήσουν τις γαλλοαγγλοαμερικανικές δυνάμεις.

Η απουσία ενός μίνιμουμ δημοκρατικών διαπιστευτηρίων στους ηγέτες των αντικανταφικών δυνάμεων συνδυάζεται με την ανοιχτή δουλικότητα και την εξάρτησή τους από τις δυνάμεις των ιμπεριαλιστών να τους φέρουν στην εξουσία. Η κακοποίηση και καταδίωξη μεταναστών εργατών από την Ασία, την Τουρκία και ειδικά των Αφρικανών, οι ψευδείς κατηγορίες οτι είναι ύποπτοι ‘μισθοφόροι’, αποκλείει την πιθανότητα μιας νέας δημοκρατικής τάξης ή την αναγέννηση μιας οικονομίας εξαρτημένης από εργασία μεταναστών, τη δυνατότητα μιας ενοποιημένης χώρας και οτιδήποτε που θα μοιάζει με μια εθνική οικονομία.

Η σύνθεση της αυτόκλητης ηγεσίας του ‘Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου’ δεν είναι ούτε δημοκρατική, πατριωτική, ούτε ικανή να ενώσει τη χώρα. Και ακόμα περισσότερο είναι ανίκανη να δημιουργήσει θέσεις εργασίας που χάθηκαν με την ένοπλη αρπαγή εξουσίας και να διατηρήσει το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας και το υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα στην Αφρική.

(5) Αλ Κάιντα

Η μεγαλύτερη γεωγραφική συγκέντρωση τρομοκρατών της Αλ Κάιντα βρίσκεται ακριβώς στις περιοχές που επικρατούν οι ‘εξεγερμένοι’. Για πάνω από μια δεκαετία ο Καντάφι, ευθυγραμμισμένος με την ‘αντιτρομοκρατική’ ατζέντα των Μπους και Ομπάμα, ήταν στην πρώτη γραμμή της μάχης εναντίον της Αλ Κάιντα. Τώρα έχουν μπει στις τάξεις των ‘εξεγερμένων’ που μάχονται το καθεστώς Καντάφι. Ομοίως, οι αρχηγοί των φυλών, οι φονταμενταλιστές κληρικοί και οι μοναρχικοί στην Ανατολή έχουν μπει σε ‘ιερό πόλεμο’ ενατίον του Καντάφι και καλωσορίζουν τα όπλα και την αεροπορική κάλυψη από τους αγγλογαλλοαμερικανούς ‘σταυροφόρους’, όπως και οι Ταλιμπάν και οι ισλαμιστές φονταμενταλιστές καλωσόρισαν τη δυτική υποστήριξη από τον Λευκό Οίκο των Κάρτερ και Ρήγκαν για να ανατρέψουν ένα κοσμικό καθεστώς στο Αφγανιστάν. Η ιμπεριαλιστική επέμβαση βασίζεται σε συμμαχίες με τις πιο οπισθοδρομικές δυνάμεις στη Λιβύη, με αβέβαια αποτελέσματα ως προς τη μελλοντική σύνθεση του καθεστώτος και τις προοπτικές πολιτικής σταθερότητας που θα επιτρέψουν στις μεγάλες εταιρίες να επιστρέψουν και να εκμεταλλευτούν τα ενεργειακά αποθέματα.

(6) «Γενοκτονία» ή ένοπλος εμφύλιος πόλεμος

Σε αντίθεση με όλες τις συνεχιζόμενες μαζικές αραβικές λαϊκές εξεγέρσεις, η λιβυκή σύρραξη ξεκίνησε σαν ένοπλη ανταρσία, με σκοπό τη βίαιη αρπαγή εξουσίας. Σε αντίθεση με άλλους αυταρχικούς ηγέτες, ο Καντάφι είχε εξασφαλίσει μια μαζική λαϊκή βάση σε σημαντικά τμήματα του πληθυσμού, βασιζόμενος σε καλοχρηματοδοτημένα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας και κατοικίας. Η βία είναι ενδογενής σε κάθε ένοπλη εξέγερση κι απ΄τη στιγμή που κάποιος σηκώνει ένα όπλο και προσπαθεί να αρπάξει την εξουσία, δεν υπάρχει βάση στο να ισχυρίζεται οτι καταπατούνται τα ‘πολιτικά του δικαιώματα’. Ισχύουν οι κανόνες του πολέμου, που περιλαμβάνουν την προστασία των μη ενόπλων αμάχων όπως και το σεβασμό στα δικαιώματα και την προστασία των αιχμαλώτων πολέμου.

Οι ανούσιες ευρωαμερικανικές κατηγορίες για ‘γενοκτονία’, μεγενθυμένες από τα δυτικά ΜΜΕ και παπαγαλιζόμενες από «αριστερούς» εκπροσώπους έρχονται σε αντίφαση με τιςκαθημερινές αναφορές μονοψήφιων και διψήφιων αριθμών θανάτων και τραυματισμών που οφείλονται σε αστική βία και από τις δύο πλευρές, καθώς ο έλεγχος πόλεων αλλάζει μεταξύ των δύο πλευρών.

Η αλήθεια είναι το πρώτο θύμα του εμφυλίου πολέμου και αμφότερες οι πλευρές έχουν καταφύγει σε τερατώδη ψέμματα για νίκες, απώλειες, δαίμονες και αγγέλους.

Το γεγονός είναι οτι αυτή η σύγκρουση ξεκίνησε σαν εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα σε δύο ελίτ: μία κατεστημένη πατερναλιστική νεοφιλελεύθερη αυταρχική εξουσία με σημαντική λαϊκή υποστήριξη και η άλλη, μια χρηματοδοτημένη και εκπαιδευμένη από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές ελίτ υποστηριζόμενη από μια άμορφη ομάδα τοπικών φυλετικών ηγετών, κληρικών, νεοφιλελεύθερων επαγγελματιών που στερούνται δημοκρατικών και πατριωτικών διαπιστευτηρίων.

Συμπέρασμα

Αν δεν είναι ο ανθρωπισμός, το πετρέλαιο ή οι δημοκρατικές αξίες, τότε τί είναι αυτό που προκαλεί την ευρωαμερικάνικη ιμπεριαλιστική επέμβαση?

Ένα στοιχείο αποτελεί η επιλεκτική βάση για ένοπλη επέμβαση. Στο Μπαχραίην, τη Σαουδική Αραβία, την Υεμένη, το Κατάρ, την Ιορδανία, το Ομάν, οι αυταρχικοί κυβερνήτες που είναι σύμμαχοι και υποστηρίζονται από τους ευρωμαερικανούς ιμπεριαλιστές κηδεμόνες, συλλαμβάνουν και δολοφονούν ειρηνικούς διαδηλωτές με ατιμωρησία. Στην Αίγυπτο και την Τυνησία οι ΗΠΑ στηρίζουν οικονομικά μια συντηρητική αυτόκλητη πολιτικο-στρατιωτική χούντα για να εμποδίσουν έναν βαθύ δημοκρατικό και πατριωτικό μετασχηματισμό, με σκοπό να διευκολύνουν νεοφιλελεύθερες οικονομικές ‘μεταρρυθμίσεις’ από φιλοϊμπεριαλιστές αξιωματούχους. Καθώς οι φιλελεύθεροι επικριτές κατηγορούν τη Δύση για ‘υποκρισία’ και ‘δυο μέτρα και δυο σταθμά’ με το βομβαρδισμό της Λιβύης αλλά όχι και των χασάπηδων του Κόλπου, στην πραγματικότητα οι ιμπεριαλιστές ηγέτες εφαρμόζουν τα ίδια ιμπεριαλιστικά κριτήρια σε κάθε περιοχή. Υποστηρίζουν απολυταρχικά πελατειακά καθεστώτα με στρατηγική σημασία όπου διατηρούν αεροπορικές και ναυτικές βάσεις και απ’όπου συντονίζουν τις υπηρεσίες πληροφοριών και υποστήριξης σε σχέση με τους συνεχιζόμενους πολέμους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν και τις απειλές προς το Ιράν. Επιτίθενται στη Λιβύη επειδή εξακολουθεί να αρνείται να συνεργαστεί με δυτικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή.

Το σημείο κλειδί είναι οτι παρόλο που η Λιβύη επιτρέπει στις περισσότερες από τις μεγάλες πολυεθνικές να εκμεταλλεύονται το πετρέλαϊκό της πλούτο, δεν αποτελεί ακόμα ένα στρατηγικό γεωπολιτικό εξάρτημα των ιμπεριαλιστών. Όπως έχουμε γράψει σε προηγούμενα δοκίμια η βασική κινητήριος δύναμη της επέκτασης της αμερικανικής αυτοκρατορίας είναι στρατιωτική κι όχι οικονομική.Στην πραγματικότητα οικονομικά συμφέροντα δισεκατομμυρίων δολλαρίων θυσιάστηκαν με τις κυρώσεις εναντίον του Ιράν και του Ιράκ. Και ο πόλεμος στο Ιράκ σταμάτησε το μεγαλύτερο μέρος της εκμετάλλευσης πετρελαίου για περισσότερο από μια δεκαετία.

Η Ουάσιγκτον ηγήθηκε της επίθεσης στη Λιβύη – η πλειοψηφία των αεροπορικών πληγμάτων διεξήχθη από τα αεροσκάφη και τα υποβρύχια των ΗΠΑ- σαν μέρος μια γενικότερης αντεπίθεσης ενάντια στα πιο πρόσφατα αραβικά λαϊκά δημοκρατικά κινήματα. Η Δύση υποστηρίζει την κατάπνιξη δημοκρατικών κινημάτων στον Κόλπο, χρηματοδοτεί την φιλοϊμπεριαλιστική, φιλοϊσραηλινή αιγυπτιακή χούντα, παρεμβαίνει στην Τυνησία για να εξασφαλίσει οτι το νέο καθεστώς θα είναι σωστά ‘ευθυγραμμισμένο’. Στηρίζει τον δεσποτισμό στην Αλγερία και τις καθημερινές επιθέσεις του Ισραήλ στη Γάζα. Και τώρα στη Λιβύη, υποστηρίζει μια εξέγερση πρώην Κανταφικών και δεξιών μοναρχικών που υπόσχονται να ευθυγραμμιστούν στρατιωτικά με τους αυτοκρατορικούς των ΗΠΑ και της Ευρώπης.

Οι παγκόσμιες και οι τοπικές δυνάμεις που κινητοποιούνται περισσότερο από τις δυναμικές αγορές αρνούνται να συμμετέχουν σε αυτή τη σύγκρουση που θέτει σε κίνδυνο την πρόσβασή τους στο πετρέλαιο, περιλαμαβανομένης της εκμετάλλευσης μεγάλης κλίμακας ενεργειακών αποθεμάτων υπό τον Καντάφι. Η Γερμανία, η Ρωσία, η Κίνα, η Τουρκία, η Ινδίακαι η Βραζιλία αναπτύσσονται με γρήγορους ρυθμούς εκμεταλλευόμενες νέες αγορές και φυσικούς πόρους, ενώ οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Αγγλία ξοδεύουν δισεκατομμύρια σε πολέμους που αποσταθεροποιούν τις αγορές και υποδαυλίζουν μακροχρόνια κινήματα αντίστασης. Αναγνωρίζουν οτι οι ‘εξεγερμένοι’ δεν είναι ικανοί για μια σύντομη νίκη ή για να δημιουργήσουν ένα σταθερό περιβάλλον για μακροχρόνιες επενδύσεις. Οι ‘εξεγερμένοι’ όταν αναλάβουν την εξουσία θα είναι πολιτικά υποχείρια των μιλιταριστών ιμπεριαλιστών μεντόρων τους. Οι πολεμικές ενέργειες των ιμπεριαλιστών εισβολέων έχουν σοβαρές επιπτώσεις στις αναδυόμενες αγορές. Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν αντάρτες στην κινεζική επαρχία του Θιβέτ και αποσχιστικά κινήματα των Ουιγούρων. Η Ουάσιγκτον και το Λονδίνο υποστηρίζουν αποσχιστικά κινήματα στον ρωσικό Καύκασο. Η Ινδία ανησυχεί για τη στρατιωτική υποστήριξη των ΗΠΑ στο Πακιστάν και τις βλέψεις του στο Κασμίρ. Η Τουρκία μάχεται τους Κούρδους αυτονομιστές που ενισχύονται από τους ιρακινούς Κούρδους με όπλα των ΗΠΑ.

Το λιβυκό προηγούμενο μιας ιμπεριαλιστικής στρατιωτικής επέμβασης στο όνομα αυτονομιστών σημαίνει προβλήματα για τις αναδυόμενες δυνάμεις των αγορών. Είναι μια συνεχιζόμενη απειλή για το αναπτυσσόμενο αραβικό κίνημα ελευθερίας. Και ένα θανάσιμο χτύπημα για την οικονομία των ΗΠΑ: τρεις πόλεμοι είναι ικανοί να λυγίσουν τον προϋπολογισμό αργά η γρήγορα. Και κυρίως, η εισβολή υποσκάπτει τις προσπάθειες των δημοκρατών, σοσαλιστών και πατριωτών της Λιβύης να ελευθερώσουν τη χώρα από τη δικτατορία και από τους στηριζόμενους από τους ιμπεριαλιστές αντιδραστικούς.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

3 Responses to James Petras για τον πόλεμο εναντίον της Λιβύης

  1. Ενδιαφέρον το άρθρο (και καλή η μετάφραση!).
    Αν και θα μπορούσα να θέσω κάποια ερωτήματα για ορισμένα σημεία, ή ακόμη να κάνω και μια κάποια κριτική σε ορισμένα άλλα, για την ώρα θα αρκεστώ να πω ότι πολύ σωστά αναδεικνύει τις αντιθέσεις και τριβές μεταξύ των δύο αναδυόμενων στρατοπέδων της περιόδου που διανύουμε: της Δύσης που είναι αναπτυγμένη αλλά τελευταία παραπατάει και των νέων δυνάμεων με τις ταχέως αναπτυσσόμενες οικονομίες τους.
    Σημειώστε δυο ιστορικές περιόδους στις οποίες νομίζω πρέπει να ανατρέξουμε και να αντλήσουμε συμπεράσματα (χωρίς βέβαια να τις ταυτίζουμε απόλυτα με το σήμερα) για να είμαστε προετοιμασμένοι για τις κατοπινές εξελίξεις: α) η περίοδος πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο, με χαρακτηριστικά “παγκοσμιοποίησης” όπως περίπου η σημερινή, με την καθιέρωση των ΗΠΑ ως αφεντικό στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και την ανάδυση μιας νέας δύναμης στην Ευρώπη και τον κόσμο, της Γερμανίας β) η περίοδος του Ισπανικού εμφύλιου, “πρόβα τζενεράλε” του Δεύτερου Παγκόσμιου για τους κυριώτερους αντίπαλους.

  2. Ομάρ Μουχτάρ says:

    Μπορείς απλά να κάνεις μια σύγκριση με ‘αναλύσεις’ της ελληνικής “Αριστεράς” που έχει περάσει πλέον σε μεταμοντέρνο επίπεδο στην προσπάθειά της να αποφεύγει πλέον κακές λέξεις όπως ‘ιμπεριαλισμός’, ‘αμερικάνοι’ και να καμουφλάρει την πραγματικότητα που έχει μπροστά της.

    http://www.rednotebook.gr/details.php?id=2211

    Η Κριστίνα Κίρχνερ της Αργεντινής είπε οτι είναι περήφανη που είναι από τη Λατινική Αμερική σε αντίθεση με αυτούς τους ‘δήθεν πολιτισμένους’ και ανεπτυγμένους που τα λύνουν ‘ολα με βόμβες και πυραύλους.

    Μάλλον δεν θα διαβάζει ούτε Πρετεντέρη ούτε έλληνες ‘αριστερούς’ που πλέον έχουν ξεγράψει και την λατινοαμερικάνικη Αριστερά που τους χαλάει τη φιλοϊμπεριαλιστική σούπα.
    Εδώ δες ένα δείγμα από τις πρώτες μέρες της σύγκρουσης:

    http://enosy.blogspot.com/2011/02/chavez-castro-gaddafi-ortega-hristofias.html

    • “Ιμπεριαλισμός”;! Κακή λέξη! Πιπέρι στο στόμα!!!

      Έριξα μια ματιά στα λινκς που παραθέτεις και μου γυρίσαν τα άντερα. Μετά βρήκα το κουράγιο να συνεχίσω να διαβάζω την “ανάλυση” του Γαβριηλίδη και με έπιασαν τα γέλια με τις “Αυτοκρατορικές” ασυναρτησίες που αραδιάζει.

      Μου κάνει εντύπωση πάντως που το παλεύει ακόμα με την εκ γενετής χρεωκοπημένη ιδεολογία της “Αυτοκρατορίας” – αυτή την ψευτο-θεωρία που κάνει ιμπεριαλιστική προπαγάνδα μεταμφιεσμένη σε κριτική (=”πιστέψτε το, ο ιμπεριαλισμός μπορεί να ενώσει τον κόσμο, έστω και ως Αυτοκρατορία” υπονοώντας σιωπηρά ότι δεν είναι μόνο η κοινωνική επανάσταση -άλλη “κακή λέξη” κι αυτή- που μπορεί να το κάνει κλπ κλπ μέχρι το ξήλωμα όλης της επαναστατικής παράδοσης από το 1789 και μετά ως λογική συνέπεια)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s