Για να μη μας τα πρήζουν με τους “μισθοφόρους”…

Όπου βρεθείς κι όπου σταθείς, βλέπεις να μιλάνε για τον Καντάφι που όπλισε μισθοφόρους ενάντια στο λαό του. Δε πα να διαψεύστηκε… Επαναλαμβάνουν ακούραστα το ίδιο παραμύθι .Λέγε-λέγε, κάτι θα μείνει.

Τι να κάνουμε, ας γίνουμε κι εμείς λιγάκι μονότονοι και επαναλαμβανόμενοι. Η κάθε άλλο παρά φιλοκανταφική Human Rights Watch διέψευσε τα περί μισθοφόρων από τις 2 Μαρτίου:

http://www.rnw.nl/international-justice/article/hrw-no-mercenaries-eastern-libya

Πρόταση προς τους αναγνώστες του blog: να συλλέξουμε πηγές πληροφοριών που ανασκευάζουν τα ψεύδη και την παραπληροφόρηση για να υπάρχουν σε μια μόνιμη θέση, π.χ. στην πλαϊνή στήλη αυτού του blog (και φυσικά, σε όποια άλλα blogs/sites θέλετε). Θα χαρώ να λάβω σχετικά σχόλια!

Κλείνοντας, δείτε εδώ μια “ενδιαφέρουσα” συζήτηση στην υπηρεσία της αντιπληροφόρησης – και καλά:

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1275413

Όχι! ΑΥΤΗ η συζήτηση ΔΕΝ είναι στα “κρυμμένα”!

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

3 Responses to Για να μη μας τα πρήζουν με τους “μισθοφόρους”…

  1. Ομάρ Μουχτάρ says:

    Ενδιαφέρον άρθρο στον Independent από τον Kim Segupta, ανταποκριτή στη Βεγγάζη.
    Εμφανίζεται σχεδόν απελπισμένος από την ανικανότητα των ανταρτών να προωθηθούν δυτικότερα παρά τη ‘βοήθεια’ των βομβαρδιστικών, την οποία δεν φαίνεται να είναι ικανοί να αξιοποιήσουν ενώ αντίθετα υποχωρούν με τα πρώτα πυρά, καταστρέφουν όπλα από ασχετοσύνη, σπαταλούν περισσότερα πυρά πυροβολώντας στον αέρα για τις κάμερες και αναλίσκονται σε εσωτερικές διαμάχες για την ηγεσία της ‘μεταβατικής κυβέρνησης’.
    http://www.independent.co.uk/opinion/commentators/kim-sengupta-the-resistance-has-foundered-on-its-own-indiscipline-and-farcical-ineptitude-2251298.html

    Είναι φανερό οτι έχουμε να κάνουμε με μια επανάληψη του σεναρίου του Κοσσυφοπεδίου, όπου οι δυτικοί έχουν επενδύσει σ’έναν τοπικό UCK και αναμένουν στρατιωτικές νίκες στο έδαφος ενώ οι ηρωικοί πιλότοι τους απλώς ψήνουν ζωντανούς τους κυβερνητικούς στρατιώτες απ’τον αέρα.
    Το ερώτημα είναι τώρα που κατέρρευσε η μαγική εικόνα με το ‘τσουνάμι’ του στρατού των εξεγερμένων που ήταν έτοιμο για τη νικηφόρα τελική επέλαση στην Τρίπολη τί εναλλακτικές υπάρχουν?
    Το πιθανότερο είναι οι βομβαρδισμοί να συνεχιστούν με μεγαλύτερη ένταση, προκαλώντας περισσότερα θύματα στον άμαχο πληθυσμό και καταστρέφοντας αδιακρίτως υλικές υποδομές καταστρέφοντας στην ουσία τη χώρα. με σκοπό να προκαλέσουν ρωγμές στο στρατόπεδο του Καντάφι (σενάριο Μιλόσεβιτς)
    Ή να φτάσουμε στο σενάριο της πλήρους εμπλοκής στο έδαφος με χερσαίες επιχειρήσεις (αντικαθιστώντας και το ‘πεζικό’ των ανταρτών) πιθανότατα μετά από κάποιο πλήγμα από λιβυκά πυρά σε πολεμικό πλοίο των αμερικανών που θα προσφέρει και το απαραίτητο πρόσχημα.
    Υπάρχει άλλωστε και το προηγούμενο προβοκατόρικων επιθέσεων με ισραηλινούς πυραύλους σε αμερικανικό πλοίο (με 34 θύματα) το 1967 με σκοπό να εμπλακούν οι ΗΠΑ σε πόλεμο εναντίον των Αράβων στο πλευρό του Ισραήλ (και το οποίο οι Αμερικανοί ως μεγαλόψυχοι συγχώρησαν ως ‘λάθος’ και γενικώς κουκούλωσαν)

  2. Ομάρ Μουχτάρ says:

    Σε συνέχεια του post για τους μυθικούς μισθοφόρους., ανταπόκριση από Βεγγάζη.
    “Γνωρίζουμε πού ζουν, και είναι κυκλωμένοι. Υπάρχουν άνθρωποι που τους ψάχνουν.Πολλοί έχουν συλληφθεί και σκοτωθεί”
    “..’υποπτοι για υποστήριξη στον Καντάφι που τους σέρνουν στους δρόμους”
    “ξένοι εργάτες έχουν φύγει από την πόλη εδώ και καιρό, φοβούμενοι οτι θα τους παρεξηγήσουν για μισθοφόρους της κυβέρνησης”
    “αρχηγοί των ανταρτών παραδέχονται οτι δεκάδες υποστηρικτές του Καντάφι έχουν δολοφονηθεί”

    http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/africaandindianocean/libya/8401787/Libya-it-wasnt-supposed-to-be-like-this-in-free-Benghazi.html

    Αυτά από βρεταννό ανταποκριτή στην ελεύθερη Βεγγάζη…

  3. Ομάρ Μουχτάρ says:

    Και μια φρέσκια μετάφραση από ένα άρθρο του Thomas Mountain, αμερικανού ακτιβιστή που ζει στην Ερυθραία, με ενδιαφέροντα στοιχεία για τη λιβυκή κοινωνία, όπως και μια γενικότερη ερμηνεία των εξελίξεων που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στη Λιβύη και τον αραβικό κόσμο.

    Βομβαρδίζοντας τη Λιβύη 1986-2011

    Το 1987 ήμουν μέλος στην πρώτη αμερικανική Αντιπροσωπεία Ειρήνης στη Λιβύη. Είχαμε πάει εκεί για να τιμήσουμε την πρώτη επέτειο των αμερικανικών βομβαρδισμών της Λιβύης το 1986.
    Τον Απρίλιο του 1986 αμερικανικά πολεμικά αεροσκάφη χτύπησαν την Τρίπολη στις 2 τα ξημερώματα. Βομβάρδισαν την κατοικία της οικογένειας του Καντάφι, τραυματίοζντας πολλά από τα μέλη της οικογένειας του και σκοτώνοντας την κόρη του ηλικίας 15 μηνών. Η δική μου κόρη ήταν περίπου στην ίδια ηλικία τότε και μπορούσα να καταλάβω τί σήμαινε αυτό.
    Τα αμερικανικά αεροπλάνα βομβάρδισαν επίσης ένα συγκρότημα με διαμερίσματα, μίλια μακρυά από στρατιωτικούς στόχους, σκοτώνοντας δεκάδες παιδιά στον ύπνο τους. Βοήθησα να τοποθετηθούν λουλούδια σοτυς τάφους αυτών των παιδιών στο νεκροταφείο των Μαρτύρων.
    Τη περασμένη Κυριακή το πρωί ξύπνησα και άνοιξα την τηλεόραση για να δω μια οικογένεια Λίβυων που θρηνούσε καθώς έθαβε την τρίχρονη κόρη της, που σκοτώθηκε καθώς κοιμόταν, από την πρόσφατη αμερικανική επίθεση στη Λιβύη.
    Το τελευταίο τέταρτο του αιώνα έχω παρακολουθήσει τις εξελίξεις στη Λιβύη και από το 2006 που ζω στην Ερυθραία είδα μέχρι και τον συνταγματάρχη Καντάφι να διανυκτερεύει στη σκηνή του σοτν δρόμο κάτω απ’το σπίτι μας, στην Ερυθρά Θάλασσα.
    Οι ΗΠΑ φαίνεται οτι χρειάζονται πάντα να μισούν έναν Άραβα ή μουσουλμάνο μπαμπούλα . Πριν το Οσάμα Μπιν Λάντεν ήταν ο Σαν΄ταμ Χουσσείν και πριν απ’αυτόν ήταν ο Μουαμάρ Καντάφι. Με μια τόσο μακρά ιστορία φαίνεται οτι όλοι χρειάζονται να ενημερωθούν σχετικά με το τί πραγματικά συμβαίνει στη Λιβύη.
    Πρώτα, λίγη ιστορία. Όταν το 1969 ο συνταγματάρχης Καντάφι ανέλαβε την εξουσία ανατρέποντας τον λίβυο βασικιά με στρατιωτικό πραξικόπημα, οι Λίβυοι ήταν ένας από τους φτωχότεορυς λαούς στον κόσμο με ένα ετήσιο εισόδημα λιγότερο από 60 δολλάρια κατά κεφαλήν.
    Σήμερα, χάρη στις πολιτικές του ‘αραβικού σοσιαλισμού’ της κυβέρνησης όσο και στις εξαγωγές πετρελαίου, ο λιβυκός λαός απολαμβάνει ένα από τα υψηλότερα βιοτικά επίπεδα στον αραβικό κόσμο. Οι περισσότερες οικογένεις έχουν το δικό τους σπίτι και αυτοκίνητο.
    Το δωρεάν σύστημα υγείας στη Λιβύη είναι ένα απ’τα καλύτερα σοτν αραβικό κόσμο και το δωρεάν εκπαιδευτικό σύστημα της Λιβύης είναι εξίσου καλό αν όχι καλύτερο σε σχέση με πολλά άλλα στην περιοχή.
    Οπότε το ρώτημα είναι, γιατί ξέσπασε εξέγερση?
    Η απάντηση, για την οποία έχω κάνει εντατικές έρευνες τον τελευταίο μήνα, δεν είναι απλή.
    Η εξέγερση ξεκίνησε στη Βεγγάζη στην ανατολική Λιβύη. Ένα πολύ σημαντικό στοιχείο που δεν αναφέρεται στα διεθνή ΜΜΕ είναι το γεγονός οτι λόγω της τοποθεσίας της στο κοντινότεορ σημείο της αφριναικής ηπείρου με την Ευρώπη, η Βεγγάζη έχει γίνει τα τελευταία 15 χρόνια το επίκεντρο της αφρικανικής μετανάστευσης προς την Ευρώπη. Για μια περίοδο πάνω από χίλιοι αφρικανοί μετανάστες περνούσαν στη Λιβύη ημερησίως , ελπίζοντας να κανονίσουν τη μεταφορά τους στην Ευρώπη.
    Η βιομηχανία του τράφικινγκ, μία από τις πιο απεχθείς, απάνθρωπες μπίζνες σοτν πλανήτη, αναβαθμίστηκε σε βιομηχανία του ενός δις. Δολλαρίων στη Βεγγάζη. Μία άγρια υποκοσμική μαφία ρίζωσε βαθιά στη Βεγγάζη, προσλαμβάνοντας χιλιάδες για διάφορα καθήκοντα και διαφθείροντας λίβυους αστυνομικούς και κυβερνητικοούς αξιωματούχους. Μόνο το τελευταίο έτος η λιβυκή κυβέρνηση με βοήθεια απ΄την Ιταλία κατάφερε να θέσει αυτόν τον καρκίνο υπό έλεγχο. Με τα μέσα τους κατεστραμμένα και πολλούς απ’τους ηγέτες της στη φυλακή, η μαφία του τράφικινγκ βρέθηκε στην πρώτη γραμμή χρηματοδότησης και υποστήριξης της λιβυκής εξέγερσης. Πολλές από τις συμμορίες του κυκλώματος τράφικινγκ και άλλα λούμπεν στοιχεία στη Βεγγάζη είναι γνωστές για τα ρατσιστικά τους πογκρόμ εναντίον αφρικανών μεταναστών εργατών, οι οποίοι την τελευταία δεκαετία συχνά έπεφταν θύματα ληστείας και δολοφονίας στιις γειτονιές της Βεγγάζης. Απ’τη στιγμή που ξέσπασε η εξέγερση στη Βεγγάζη πολλές εκατοντάδες Σουδανών, Σομαλών, Αιθιόπων και Ερυθραίων εργατών έπεσαν θύματα ληστείας και δολοφονήθηκαν από ένοπλες ομάδες ρατσιστών ανταρτών, ένα γεγονός που έχει αποκρυβεί καλά από τα διεθνή ΜΜΕ.
    Η Βεγγάζη ήταν επισης για μεγάλο διάστημα ένα γνωστό κέντρο θρησκευτικού εξτρεμισμού. Οι Λίβυοι φανατικοί που πέρασαν απ΄το Αφγανιστάν είχαν συγκεντρωθεί εκεί και ένας αριθμός τρομοκρατικών πυρήνων έχουν διαπράξει βομβιστικές επιθέσεις και δολοφονίες κυβερνητικών αξιωματούχων στη Βεγγάζη τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Ένας πυρήνας αποκαλούμενος Μαχόμενη Ισλαμική Ομάδα αυτοανακυρήχθηκε ως σχετιζόμενος με την Αλ Κάιντα το 2007. Αυτοί οι πυρήνες ήταν οι πρώτοι που σήκωσαν όπλα εναντίον της λιβυκής κυβέρνησης.
    Το τελευταίο και πλέον δύσκολο πρόβλημα που υποβόσκει στη Λιβύη βασίζεται σε γνωστές οπισθοδρομικές αξίες μέσα στη λιβυκή κοινωνία. Οι Λίβυοι δεν αναλαμβάνουν δουλειές που θεωρούν ‘βρώμικες’. Το 1987 οι λίβυοι φοιτητές αγγλικών σπουδών που μας συνόδευαν μιλούσαν ανοιχτά γι’αυτό το ζήτημα. Οι Λίβυοι νέοι που τελείωναν τις σπουδές τους δεν θα ξεκινούσαν την καριέρα τους σε δουλειές που αφορούσαν χειρωνακτική εργασία. Αναμένουν να έχουν άμεση πρόσληψη σε καλοπληρωμένες θέσεις με καλά διαμερίσματα και καινούρια αυτοκίνητα.
    Η λιβυκή κυβέρνηση υποχρεώθηκε να εισάγει εκατοντάδες χιλιάδες μεταναστών εργατών για να κάνουν τη ‘βρώμικη δουλειά’ που αρνούνται οι Λίβυοι να κάνουν, στην αρχή από την υποσαχάρια Αφρική και αργότερα απ’την Ασία.
    Το αποτέλεσμα ήταν χιλιάδες λίβυων νέων να μένουν άνεργοι, ζώντας στο σπίτι με την οικογένειά τους, κι αυτή η παρασιτική διαβίωση έχεο οδηγήσει σε σοβαρά κοινωνικά προβλήματα. Το αλκοόλ που είναι απαγορευμένο στη Λιβύη, και η χρήση ναρκωτικών στους νέους έχει αναχθεί σε μεγάλο πρόβλημα.
    Όλα αυτά τα διαφορετικά κοινωνικά προβλήματα ήρθαν στην πρώτη γραμμή όταν οι αραβικοί δρόμοι ξεκίνησαν να εξεγείρονται εναντίον των υποστηριζόμενων από τη Δύση ελίτ, πρώτα στη γειτονική της Λιβύης Τυνησία, και μετά στην άλλη γειτονική χώρα, την Αίγυπτο.
    Όταν έγιναν οι πρωτες διαδηλώσεις δυσαρεστημένων νέων στη Βεγγάζη, ο χαλαρός συνασπισμός τρομοκρατικών πυρήνων και συμμοριών του τράφικινγκ αμέσως άρπαξε την ευκαιρία της αναταραχής για να επιτεθεί στις φυλακές υψίστης ασφαλείας έξω απ’τη Βεγγάζη όπου οι σύντροφοι τους ήταν φυλακισμένοι. Μετά την απελευθέρωση της ηγεσίας τους, η εξέγερση ξεκίνησε να χτυπά αστυνομικά τμήματα και κυβερνητικά γραφεία στη Βεγγάζη και οι κάτοικοι της Βεγγάζης ξυπνούσαν στη θέα κρεμασμένων αξιωματούχων στις λεωφόρους.
    Η λιβυκή κυβέρνηση του συνταγματάρχη Καντάφι υπήρξε πάντα προσεκτική στο να μην επιτρέψει την ανάπτυξη ενός μεγάλου τακτικού στρατού, βασιζόμενη αντίθετα σε ένα σύστημα ‘επαναστατικών επιτροπών’ που θα διοικεί τις τοπικές κοινότητες και να επιβλέπει την ασφάλεια στη χώρα.
    Αυτές οι επαναστικές επιτροπές βέβαια ποτέ δεν είχαν δοκιμαστεί σε σοβαρές συνθήκες και άργησαν να ανταποκριθούν στην εξέγερση. Τελικά η λιβυκή κυβέρνηση κατάφερε να οργανωθεί και αντεπιτέθηκε εναντίον της ανταρσίας. Οι αντάρτες, κυρίως ανεκπαίδευτοι νέοι και χαλαρά οργανωμένες ένοπλες ομάδες απωθήθηκαν από τις περιοχές που μόλις είχαν καταλάβει και έγινε φανερό οτι η ανταρσία θα αποτύγχανε. Ακόμα και υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ το παραδέχονταν δημόσια. Τώρα αναγνωρίζεται ευρέως, τουλάχιστον στον αραβικό και τον αφρικανικό κόσμο, οτι η πλειοψηφία των Λίβυων υποστηρίζουν την κυβέρνηση του συνταγματάρχη Καντάφι και οτι η εξέγερση στηρίζεται από μια μειοψηφία Λίβυων. Το τέλος τηε ανταρσίας φαινόταν αναπόφευκτο.
    Με τις λιβυκές κυβερνητικές δυνάμεις στα προάστια της Βεγγάζης και την εξέγερση καταδικασμένη, ελήφθη η απόφαση στις ΗΠΑ μαζί με τα τσιράκια τους στο Λονδίνο και το Παρίσι να επιτεθούν στη Λιβύη και να ανατρέψουν τη λιβυκή κυβέρνηση του συνταγματάρχη Καντάφι.
    Η Λιβύη είναι ένα έθνος πλούσιο σε πετρέλαιο, κοντά στην Ευρώπη, με τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα πετρελαϊκά αποθέματα στην αφρικανική ήπειρο. Με ένα τέτοιο τεράστιο κέρδος εν όψει, πάρθηκε η απόφαση να εξαπολύσουν επίθεση εναντίον της Λιβύης, μια σφαγή στην πραγματικότητα, εφόσον δεν υπάρχει στην πραγματικότητα καμμία άμυνα ενάντια σε πυραύλους κρουζ και βομβαρδισμούς από μεγάλο υψόμετρο, ειδικά όταν διεξάγονται κυρίως τη νύχτα.
    Μετά τις επιθέσεις και τις εισβολές σε Ιράκ, Αφγανιστάν και Σομαλία λίγοι άνθρωποι σοτν κόσμο πιστεύουν τις δυτικές προφάσεις οτι επιτίθενται στη Λιβύη από ανησυχία για το χαμό αμάχων. Οι ΗΠΑ και οι ευρωπαίοι σύμμαχοι τους αναλαμβάνουν ένα πολύ επικίνδυνο ρίσκο με την επίθεση στη Λιβύη σήμερα. Με τις αραβικές χώρες να αντιμετωπίζουν την πιθανότητα πραγματικών επαναστατικών διαιδκασιών ( και εννοώ ένοπλες εξεγέρσεις εναντίον των υποστηριζόμενων από τους δυτικούς ελίτ), η επίθεση εναντίον της Λιβύης θα μπορούσε να πυροδοτήσει τελικά την έκρηξη που η Δύση προσπαθεί απεγνωσμένα να αποτρέψει.

    Είναι αδύνατον να πούμε πού θα καταλήξουν οι επιθέσεις της Δύσης εναντίον της Λιβύης, σε μια επανάληψη του Κοσσυφοπεδίου, ή σε μια τελική νίκη της λιβυκής κυβέρνησης και του συνταγματάρχη Καντάφι?
    Αυτό που είναι σίγουρο είναι οτι ο λιβυκός λαός θα πληρώσει ένα μεγάλο τίμημα για τη χώρα του, ένα τίμημα που αναπόφευκτα θα πληρωθεί σε λιβυκό αίμα.
    Κάνω σχέδια να επισκεφθώ τη Λιβύη τον επόεμνο χρόνο, ελπίζω ως μέλος της δεύτερης αμερικανικής Αντιπροσωπείας Ειρήνης στη Λιβύη. Ο Θεός μόνο γνωρίζει πόσα λουλούδια θα χρειαστούν για όλους τους τάφους παιδιών της Λιβύης που σκοτώθηκαν σ’αυτήν την τελευταία σφαγή των ΗΠΑ και των ευρωπαίων συνεταίρων τους.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s