Από την άποψη του επαναστατικού παναφρικανισμού

Άλλο ένα ωραίο άρθρο από τα κομμένα του athens.indymedia – άρθρο από το Sons of Malcolm, το οποίο “εμπνέεται από τις αρχές του Malcolm X” και αμφισβητεί την ηγεμονία των ΗΠΑ, τη νεοαποικιοκρατία και το ρατσισμό. Άλλο ένα κείμενο που χαλάει τη σούπα της Νατοϊκής προπαγάνδας.

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1271095#1271095

1271095

Libya is not Egypt and all rebellions are not Revolutions

από sons of malcom 0:16πμ, Τετάρτη 9 Μαρτίου 2011

Libya is not Egypt and all rebellions are not Revolutions

Statement from the All-African People’s Revolutionary Party (A-APRP) Revolutionaries must be vigilant observers and mindful of the components of revolution versus reform or simple rebellion. We must also never be quick to take sides or forget our history and the role and objectives of Imperialism over the interest of the Masses of the People. What we have seen in Egypt, Tunisia and Libya today is a reflection of the continued development of the class struggle in Africa. That is exactly the intent of the imperialist powers in supporting these rebellions amongst the growing educated and working class population in Africa and the Middle East. The global imperialist economies rely on the material and human resources and potential capacity of Africa, the Middle East and the Americas and therefore the potential of the working class movements becoming socialist especially within Africa would topple the financial markets of america and europe and end the welfare that provides security and sustenance to israel!Although the rebellions in North Africa namely, Egypt, and Tunisia and in the Middle East are making headway, and even have had partial success in removing imperialist puppets like Hosni Mubarak and the Tunisian president Ben Ali, which they should be congratulated for, it does not guarantee the dismantling of the feudal or neocolonialist regimes that continue to hold power. No matter how much imperialist ideology and their mass media attempt to make everything appear to be about this individual head of state or that individual leader, the neo-colonial servants defending the illegitimate foreign interests of u.s. and european imperialism is much more extensive and elaborate than one person. The masses of workers, women, men and youth must continue to organize themselves into a force for permanent socialist reconstruction. Once, Egypt stood as one of the most anti- imperialist nations in Africa. ‘In the early 1920s, industrialized areas in Africa like Egypt, South Africa, Algeria, Morocco and Tunisia had strong working class movements and this is where Africa’s first communist parties emerged. By 1962, it was estimated that Africa held at minimum 15 million industrial workers and these organized workers played a significant role in the liberation movements.’(Class Struggle in Africa, pg 64) In Egypt, President Gamal Abdul Nasser represented in 1954, the aspirations of the Egyptian, African and the oppressed masses of the world. Through what was called Arab socialism, Nasser’s government seized farm land from the rich and redistributed the land amongst the people. He also nationalized the banks and announced in 1956 the nationalizing of the Suez Canal. Zionist israel responded with a military attack against the Egyptian army but with diplomacy, Nasser was able to appeal to the UN and gained the support that demanded israel’s withdrawal But Israel did not back down and launched another military attack which was the beginnings of the six day war. Although Egypt suffered a significant military loss, he gained world wide respect and the masses demanded he not resign and he remained president for another 18yrs. Egypt’s membership in the Casablanca group with Kwame Nkrumah of Ghana, Sekou Toure of Guinea, and Modibo Keita of Mali put them in the forefront of the struggle for One Unified Socialist Africa. President Nasser died of a heart attack September 28, 1970 and was hailed as one of the most well respected socialist and anti imperialist leaders Africa has ever had. But since the death of President Nasser, the global imperialist led by america and israel has been relentless in pushing its plans for geo political domination of that region, which includes the long standing colonization of Palestine for israeli interest and allowing the Suez Canal to become the waterway for imperialist war maneuvers and the imperialist military gateway to impose its will against Africa and the Middle East as demonstrated in Somalia, Sudan, Iran, Iraq and Afghanistan. On the other hand, Libya has been for many years staunchly anti imperialist since its revolutionary coup in 1969 when Col. Gadhafi and the cadre of the People’s Republic created the present state of Libya bringing the Jamahiriya (“State of the Masses”) to power. Where Egypt had exploited its working class and failed to develop the country or provide resources to its people, making only its elite including military leaders rich with billions of dollars in aid paid by the imperialist, revolutionary Libya at its birth in 1969 had nationalized its oil and used it in the development of the country. The Libyan people benefited from the wealth of its nation the provision of public education, medical care, housing and full participation in all aspects of Libyan life. Libya is Africa’s leading anti imperialist force and she supported many of the movements throughout Africa and the world. Libya has been on course towards a socialist state through the Jamahiriya. Egypt continued to exploit its masses deterring any collective formation of opposition outside of its unions. It treated its Nubian and peasant populations like a slave force while making rich the military and police force which along with the chosen tribal or clan leaders, they became the petit bourgeois class that defended the imperialist and zionist interest. Committed like its flag to make green its economy and the neglected Sahara desert, Libya worked towards the technological development of the country and its people benefited. The real battle for Libya has been against its global imperialist enemies who have gone to no lengths to plant agents and conspirators to overturn the revolution of the People. We know the zionist and their imperialist partners continue to plot and conspire to control both the politics and economics of North Africa and the Middle East. Is there any doubt why Benghazi was chosen as the base of revolt since the Libyan oil industry is controlled from that region? Libya like the rest of Africa must protect its resources and its people must defend it even with their lives! We must be watchful of imperialist tactics as their machinations for domination of Africa has never changed! The All African People’s Revolutionary Party maintained a strong relationship with Libya over the last 30 years and we continue to stand firmly in support of the Libyan people and the revolution of the Jamahiriya. Due to Libya’s revolutionary stand in support of African and indigenous people’s struggles and its position against imperialist aggression, it was the AAPRP who partnered with other committed Pan Africanist, nationalist and progressive organizations like the Nation of Islam and the American Indian Movement to break the ban against travel to Libya from1985-1990. Libya has been an active partner in building relationships with all justice loving indigenous peoples supporting our strategies for liberation, unity and solidarity. Libya has hosted tens of hundreds of worldwide conferences and programs to build international solidarity for Pan indigenous struggles for liberation in its 40 years. Leaders from Africa, Central and South America such as Daniel Ortega, Fidel Castro, Evo Morales and Hugo Chavez have all given their revolutionary support and concern for the people of Libya and President Gadhafi. And for her anti-imperialist and pro-socialist stance, she paid a heavy price. Enduring economic and political embargos and isolation, the Libyan people persevered and continued to build their nation and support other revolutionary forces. On April 15, 1986 under the american imperialist administration of ronald reagan, Libya was bombed in what they termed operation el dorado canyon which was alleged to be in response to Libyan agents bombing a german disco. Of course this was another subterfuge to initiate a military response with the proud African nation. This terrorist attack occurred while dignitaries including President Rawlings of Ghana were visiting. Imperialist bombs killed the young daughter of President Gadhafi’s and injured many others. This was done without provocation and without apology! Although over the last few years, Libya has through its own defense, taken a more conservative position to avoid out right military invasion from the west, she continued to support Africa’s liberation and Unity and the worldwide struggle for socialist development. It was President Gadhafi who took up the mantle held by President Kwame Nkrumah to call for the United States of Africa. He has been the key advocate for a united Africa and restructuring of the African Union. The Libyan people have been on the right side of the struggle for truth, justice, socialist ideals and the People’s Revolution and therefore she has always been a target for imperialist aggression. If we believe in the Socialist revolution and the components of dialectical change, we know that the people of Libya who have survived embargos and bans, who have been bombed and ridiculed in the world wide imperialist press, who have built their nation brick by brick and with the green book as their guide, committed to revolutionary ideological and political ideals, will not wash away that history for western democracy. They will address the contradictions within their nation and bring forward the Socialist revolution. Political positions against the masses in Tunisia and Egypt and other issues related to Africa’s move towards liberation and unity may cause question of Libya’s leadership but one does not throw out the baby with the bath water. The people are the foundation of all revolutions and therefore, we must stand with the People to bring forth the Mass revolution required to guarantee their existence. In President Nkrumah’s ‘Class Struggle in Africa’, he reminds us, “the basis of revolution is created when the organic structure and conditions in a given society have aroused the mass consent (or discontent) and mass desire for positive action to change or transform that society. Socialist revolution is impossible without the use of force. Revolutionary violence is a fundamental law in revolutionary struggles. “ The journey for Socialism is not a clear or easy and it comes at a high cost. The enemy will not surrender unless forced and it requires the organization, unity and determination of the masses of the people to bring the enemies of the people to their knees. What we are witnessing today will require more than a rebellion. It will require a mass based and well organized long term Revolution. Libyans must be aware that their independence and liberty is not secure especially under a pro-western style democracy and must resist any capitulation to change their politics. Only they can learn that lesson and we believe they are experienced enough to know who their enemies are. They must also know that until the rest of Africa is liberated, united and socialist, no territory in Africa is secure. Our duty is to support the masses and encourage their full participation in the Libyan and African revolution. We must also protest any move towards sanctions against Libya and demand the imperialist stay out of Africa. Absolutely no military invasion! This is what distinguishes revolution from rebellion in Africa, a commitment to rid the continent of all forms of imperialism (settler-colonialism, neo-colonialism and zionism); to liberate Africa’s resources for development of its empowered people under a unified government that moves to protect the people from nation/class/gender oppression. We of the All African People’s Revolutionary Party call upon all Pan African, progressive, socialist and pro-human organizations and individuals to voice their opposition to any military intervention. Organize mass demonstrations. Send press releases and let the world know that we will not stand by quietly while the imperialist/zionist forces orchestrate a military invasion or sanctions against Libya under any circumstances least of all under the guise of democracy! We stand with the people of Libyan Jamahiriya to take full responsibility for the defense of their revolution. At the same time, we must be vigilant and keep a watchful eye on the continued goings on in Tunisia and Egypt as imperialist forces in the west also try to use this media frenzy over Libya while working to reconsolidate neo-colonial control over those other areas of Africa. Hands off Africa! No military intervention, no economic or political sanctions against the Libyan nation! Africa must be free, united and socialist. We stand Ready for Revolution!

http://sonsofmalcolm.blogspot.com/2011/03/us-black-revolutionaries-on-libya.html

Σημείωση του overdisinformation: στο ίδιο thread ακολουθούσε μετάφραση μέσω google με τα γνωστής, κάτω του μετρίου, ποιότητας αποτελέσματα, που επομένως δεν κρίνουμε σκόπιμο να παραθέσουμε. Ελπίζουμε να βρούμε το χρόνο για μια μετάφραση της προκοπής σύντομα!

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to Από την άποψη του επαναστατικού παναφρικανισμού

  1. metafrasi apo ton googli
    από o egonos 4:50μμ, Τετάρτη 9 Μαρτίου 2011 (διορθωθηκε απο ε.η. στις 11/3/2011)
    Η Λιβύη δεν είναι η Αίγυπτος και όλες οι εξεγέρσεις δεν είναι επαναστάσεις

    Δήλωση από το Επαναστατικου Παν-Αφρικανικου Λαϊκού Κόμματος (A-APRP). Επαναστάτες πρέπει να επαγρυπνούμε και να παρατηρουμε έχοντας επίγνωση των στοιχείων της επανάστασης εναντίον της μεταρρύθμισης ή της απλής εξέγερσης. Θα πρέπει επίσης ποτέ να μην ειμαστε γρήγοροι να πάρουμε θέση ή να ξεχάσουμε την ιστορία μας και τον ρόλο και τους στόχους του ιμπεριαλισμού και να τα βαλουμε πάνω από το συμφέρον των λαϊκών μαζών. Αυτό που είδαμε στην Αίγυπτο, την Τυνησία και τη Λιβύη σήμερα είναι μια αντανάκλαση της συνεχούς ανάπτυξης της ταξικής πάλης στην Αφρική. Αυτή ακριβώς είναι η πρόθεση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην υποστήριξη αυτών των εξεγέρσεων, μεταξύ των αυξανόμενων μορφωμένων και την εργατική τάξη του πληθυσμού στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Η παγκόσμια ιμπεριαλιστική οικονομία να επικαλεστεί τους υλικούς και ανθρώπινους πόρους και τη δυνητική ικανότητα της Αφρικής, της Μέση Ανατολή και της Αμερική και, επομένως, τη δυνατότητα της εργατικής τάξης και των κινήματων της να γίνει σοσιαλιστική ιδιαίτερα στην Αφρική, τοτε θα ανατρέψει τις χρηματοπιστωτικές αγορές της Αμερικής και της Ευρώπης και το τέλος της ευημερίας που παρέχει την ασφάλεια και τη διατήρηση στο Ισραήλ! Αν και η εξέγερση στη Βόρεια Αφρική και συγκεκριμένα, την Αίγυπτο και την Τυνησία και στη Μέση Ανατολή, σημειώνουν πρόοδο, και μάλιστα είχαν μερική επιτυχία όσον αφορά την άρση καποιον απο τις ιμπεριαλιστικες μαριονέτες όπως Χόσνι Μουμπάρακ και τον Τυνήσιο πρόεδρο Μπεν Αλί, για την οποία θα πρέπει να δοθούν συγχαρητήρια, δεν εγγυάται τη διάλυση των φεουδαρχικών ή νεοαποικιακων καθεστώτα που εξακολουθούν να κατέχουν εξουσία. Δεν έχει σημασία πως η ιμπεριαλιστική ιδεολογία και τα ΜΜΕ τους προσπαθούν να κάνουν τα πάντα να φαίνονται οτι είναι σχετικά με αυτό το άτομο που ειναι αρχηγός του κράτους ή ατομιστή ηγέτη, οι νεο-αποικιακοι υπηρετες προάσπιζονται των παράνομων ξένων συμφερόντων των ΗΠΑ και του ευρωπαικου ιμπεριαλισμού τα ξενα συμφεροντα είναι πολύ πιο εκτεταμένα και περίτεχνα από ένα άτομο. Οι μάζες των εργαζομένων, των γυναικών, των ανδρών και η νεολαία πρέπει να συνεχίσουν να οργανωθούν σε μια δύναμη για μόνιμη σοσιαλιστική ανοικοδόμηση.

    Κάποτε, η Αίγυπτος ήταν ένα από τα πιο πολυ αντιιμπεριαλιστικα έθνη στην Αφρική. ʽ Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, οι βιομηχανικές περιοχές της Αφρικής όπως η Αίγυπτος, η Νότια Αφρική, η Αλγερία, το Μαρόκο και η Τυνησία είχαν έντονα κινήματα της εργατικής τάξης και αυτό είναι κατι όπου ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΑ πρώτη φορα κομμουνιστικά κόμματα προέκυψαν. Μέχρι το 1962, εκτιμάται ότι η Αφρική δημιουργήθηκε στο ελάχιστο 15 εκατομμύρια βιομηχανικούς εργάτες και οι οργανωμένες αυτές των εργαζομένων έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην δημιουργια απελευθερωτικών κινημάτων. (Ταξική Πάλη στην Αφρική, σελ. 64) Στην Αίγυπτο, ο πρόεδρος Γκαμάλ Αμπντούλ Νάσερ αντιπροσώπευε το 1954, τις φιλοδοξίες των αιγυπτιων, των Αφρικανων και τις καταπιεσμένες μάζες του κόσμου. Μέσα από αυτό που λέγεται αραβικός σοσιαλισμός, του Nassers κυβέρνηση κατασχέσε γεωργική γη από τους πλούσιους και εκανε ανακατανομή της γης ανάμεσα στους ανθρώπους. Εθνικοποιεί, επίσης, τις τράπεζες και ανακοίνωσε το 1956 την εθνικοποίηση της διώρυγας του Σουέζ. Το σιωνιστικό Ισραήλ απάντησε με μια στρατιωτική επίθεση εναντίον του αιγυπτιακού στρατού, αλλά με διπλωματία, ο Nasser ήταν σε θέση να απευθύνει έκκληση προς τον ΟΗΕ και κέρδισε την υποστήριξη που απαιτείται για την ισραηλινη αποχώρηση Αλλά το Ισραήλ δεν εκανε πίσω και ξεκινήσε μια άλλη στρατιωτική επίθεση που ήταν το ξεκίνημα του πολεμου των εξι ημερων. Αν και η Αίγυπτος υπέστη μια σημαντική στρατιωτική απώλεια, κέρδισε παγκόσμια κλίμακα το σεβασμό και οι μάζες απαίτησαν να μην παραιτηθεί και παρέμεινε πρόεδρος για άλλα 18χρονια. Η ένταξη της Αιγυπτου στην ομάδα Καζαμπλάνκα με τον Kwame Nkrumah της Γκάνας, Σέκου Τουρέ της Γουινέας, και Modibo Keita του Μάλι τους τοποθετησε στην πρωτοπορία του αγώνα για μια Ενιαία Σοσιαλιστική Αφρική. Πρόεδρος Nasser πέθανε από καρδιακή προσβολή 28 Σεπτέμβρη 1970 και χαιρετίστηκε ως ένας από τους πιο καλά σεβαστους σοσιαλιστές και ηγέτες και αντιιμπεριαλιστες που η Αφρική είχε ποτέ. Αλλά από το θάνατο του Προέδρου Νάσερ, ο παγκόσμιος ιμπεριαλισμος με επικεφαλής την Αμερική και το Ισραήλ ηταν αμείλικτοι στην προώθηση των σχεδίων τους για την γεω πολιτική κυριαρχία της περιοχής αυτής, το οποίο περιλαμβάνει το μακρύ διαρκή εποικισμό της Παλαιστίνης για τα ισραηλινα συμφέροντα και επιτρέποντας τη Διώρυγα του Σουέζ για να γίνει το κεντρο ναυσιπλοΐας, για ελιγμούς ιμπεριαλιστικου πολεμου και την ιμπεριαλιστική στρατιωτική πύλη για να επιβάλει τη βούλησή της έναντι της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής όπως αποδείχθηκε στη Σομαλία, το Σουδάν, το Ιράν, το Ιράκ και το Αφγανιστάν.

    Από την άλλη πλευρά, η Λιβύη έναι εδώ και πολλά χρόνια πιστά αντι ιμπεριαλιστική αφού το επαναστατικο πραξικόπημα το 1969, όταν ο συνταγματάρχης Gadhafi και το μόνιμο προσωπικό των στελεχων του στρατου της Λαϊκής Δημοκρατίας δημιούργησε την παρούσα κατάσταση της Λιβύης γεννωντας την Τζαμαχιρία («κράτος των μαζών») στην εξουσία . Όταν η Αίγυπτος αρχισε να εκμεταλλευεται την εργατική τάξη και σταματησε να αναπτύσει τη χώρα ή να παρέχουν πόρους για το λαό της, κάνοντας το μόνο για την ελίτ της, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών ηγετών της, πλούσια με δισεκατομμύρια δολάρια σε βοήθεια που καταβάλλε ο ιμπεριαλιστμος, η επαναστατική Λιβύη κατά τη γέννησή της το 1969 εθνικοποίησε το πετρέλαιο και το χρησιμοποίησε για την ανάπτυξη της χώρας. Ο Λιβυκος λαος επωφελήθηκε από τον πλούτο του έθνους τους, την παροχή δημόσιας εκπαίδευσης, την ιατρική περίθαλψη, τη στέγαση και την πλήρη συμμετοχή σε όλες τις πτυχές της Λιβύης ζωής. Η Λιβύη είναι ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΗ αντιιμπεριαλιστικη ηγετική δύναμη και αυτή υποστήριξε πολλά από τα κινήματα σε όλη την Αφρική και τον κόσμο. Η Λιβύη ειναι στην πορεία προς ένα σοσιαλιστικό κράτος, μέσω της Τζαμαχιρία. Η Αίγυπτος συνέχισε να εκμεταλλεύεται τις μάζες της αποτρέποντας οποιαδήποτε συλλογική δημιουργία της θεσης εκτός των επισημων συνδικάτων της. Η μεταχειρηση Nubian και αγροτών πληθυσμών της σαν μια δύναμη σκλάβιας κάνοντας πλούσιους τις στρατιωτικές και αστυνομικές δύναμεις που μαζί με την επιλεγείσα φυλών ή ηγέτες φατριών, που έγινε η μικροαστική τάξη που υπερασπίστηκε το ιμπεριαλιστικο και σιωνιστικο ενδιαφέρον. Δεσμεύμενη, όπως η σημαία της να κάνει πράσινη την οικονομία της και την παραμελημένη έρημο Σαχάρα, η Λιβύη, εργαστηκε στην τεχνολογική ανάπτυξη της χώρας για να επωφεληθεί ο λαος της . Η πραγματική μάχη για την Λιβύη ηταν κατα του διεθνων ιμπεριαλιστικων εχθρωνιμπεριαλιστική της, οι οποίοι δεν εχουν καμια διαρκεια στα δολια σχεδια τους και συνωμόσιες για να ανατρέψουν την επανάσταση του λαού.

    Γνωρίζουμε τους σιωνιστες και τους ιμπεριαλιστες εταίρους τους που συνεχίζουν να συνωμοτούν και να συνωμοτούν για να ελέγξουν τόσο την πολιτική και η οικονομία της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Υπάρχει κάποια αμφιβολία γιατί η Βεγγάζη επελέγη ως η βάση της εξέγερσης από τη Λιβυκη πετρελαϊκή βιομηχανία που ελέγχει αυτή την περιοχή εκεί; Η Λιβύη όπως και η υπόλοιπη Αφρική πρέπει να προστατεύσει τους πόρους και οι ανθρωποι της πρέπει να το υπερασπιστουν αυτο ακόμα και με τη ζωή τους! Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί για τις ιμπεριαλιστικές τακτικες και τις μηχανορραφίες τους για την κυριαρχία της Αφρικής δεν έχει αλλάξει! Το Παν αφρικανικο Λαικο Επαναστατικό Κόμμα διατήρησε μια ισχυρή σχέση με την Λιβύη τα τελευταία 30 χρόνια και συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε σταθερά προς υποστήριξη του Λιβύκου λαου και την επανάσταση της Τζαμαχιρία. Λόγω Λιβυκης επαναστατικής στάσης προς υποστήριξη των αφρικανικών και των ιθαγενών πληθυσμών για τους αγώνες τους και τη θέση τους κατά της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας, ήταν η AAPRP η οποία συνεργάζεται με άλλες επιτροπες Pan αφρικανικες, εθνικιστικές και προοδευτικες οργανώσεις, όπως το Έθνος του Ισλάμ και το Αμερικανικο Ινδιανικο Κίνημα για να σπάσει την απαγόρευση έναντι στα ταξίδια προς τη Λιβύη απο1985-1990. Η Λιβύη ειναι ενεργός εταίρος στην οικοδόμηση σχέσεων με όλους για δικαιοσύνη αγάπη για τους αυτόχθονες πληθυσμους υποστηρίζοντας τις στρατηγικές μας για την απελευθέρωση, την ενότητα και την αλληλεγγύη.

    Η Λιβύη έχει φιλοξενήσει δεκάδες εκατοντάδες παγκοσμίες διασκέψεις και τα προγράμματα για την οικοδόμηση της διεθνούς αλληλεγγύης για τους Παν αυτόχθονες αγώνες για την απελευθέρωση εδω και 40 χρόνια. Οι ηγέτες από την Αφρική, Κεντρική και Νότια Αμερική, όπως η Ντανιέλ Ορτέγκα, ο Φιντέλ Κάστρο, Έβο Μοράλες και Ούγκο Τσάβες έχουν δώσει όλη την επαναστατικη τους υποστήριξη και την ενδιαφερον τους για το λαό της Λιβύης και τον Προέδρου Gadhafi. Και για την αντι-ιμπεριαλιστική της κατευθυνση και υπέρ της σοσιαλιστικής κατεύθυνσης, έχει πληρώσει βαρύ τίμημα. Διαρκής οικονομικο και πολιτικο εμπάργκο και απομόνωση, ο λιβυκος Λαος επέμεινε και συνέχισε να χτίζει το έθνος του και να στηρίζουν άλλες επαναστατικές δυνάμεις. Στις 15 Απριλίου, 1986 υπό την αμερικανική ιμπεριαλιστική διοίκηση του ρόναλντ ρέιγκαν, η Λιβύη βομβαρδίστηκε σε αυτό που ονομάζεται Φαράγγι Ελ Ντοράντο η οποία εικάζεται ότι ηταν σε απάντηση της Λιβύκης βομβας σε πράκτορες σε μια ντίσκο γερμανικης. Φυσικά, αυτό ήταν άλλο ένα τέχνασμα για να ξεκινήσει μια στρατιωτική αντίδραση με την υπερήφανη αφρικανικό χωρα. Αυτή η τρομοκρατική επίθεση σημειώθηκε ενώ αξιωματούχοι συμπεριλαμβανομένου και του προέδρου της Γκάνα Rawlings επισκέπτονταν. Οι Ιμπεριαλιστικές βόμβες σκότωσαν τη νεαρή κόρη του Προέδρου Gadhafis και τον τραυματισμό πολλών άλλων. Αυτό έγινε χωρίς πρόκληση (προβοκατσια) και χωρίς συγγνώμη! Παρά το γεγονός ότι κατά τα τελευταία χρόνια, η Λιβύη για τη δική της άμυνα, ελαβε μια πιο συντηρητική θέση να αποφύγει μια σωστη στρατιωτική εισβολή από την δυση, συνέχισε να υποστηρίζει την ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΗ απελευθέρωση και την Ενότητα και την παγκόσμια πάλη για τη σοσιαλιστική ανάπτυξη. Ήταν ο πρόεδρος Gadhafi που ανέλαβε απο τον Προέδρο Kwame Nkrumah να καλέσει για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αφρικής. Έχει το κλειδί συνήγοριας για μια ενωμένη Αφρική και την αναδιάρθρωση της Αφρικανικής Ένωσης. Ο λιβυκος λαος έχει τη σωστη πλευρά στον αγώνα για την αλήθεια, τη δικαιοσύνη, τα σοσιαλιστικά ιδεώδη και τη λαικη επανάσταση και, συνεπώς, ειναι πάντα ένας στόχος για την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα. Εάν πιστεύουμε στη σοσιαλιστική επανάσταση και τη διαδικασια της διαλεκτικής αλλαγής, γνωρίζουμε ότι ο λαός της Λιβύης που έχει επιζήσει εμπάργκο και των απαγορεύσεων, που έχουν βομβαρδιστεί και γελοιοποίησε τον παγκόσμιο ιμπεριαλιστικο Τύπο, οι οποίοι έχουν οικοδομησει κομμάτι κομματι το έθνος τους, και με το πράσινο βιβλίο ως οδηγό τους, αναλαμβάντας το επαναστατικό ιδεολογικό και πολιτικό ιδεώδες, δεν θα ξεπλύνει αυτην την ιστορία για την δυτική δημοκρατία. Θα αντιμετωπίσει τις αντιφάσεις στο εσωτερικό του έθνος τους και θα προωθήσει τη σοσιαλιστική επανάσταση. Πολιτικές θέσεις έναντιον των μαζών στην Τυνησία και την Αίγυπτο και τα άλλα θέματα που σχετίζονται με ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΟ κινημα να κινηθεί προς την απελευθέρωση και την ενότητα μπορεί να προκαλέσει ερωτηματα για την ηγεσία της Λιβυης, αλλά το ένα δεν πρεπει να μας κανει να πετάξουμε το μωρό μαζί με τα νερά.

    Ο Λαος είναι το θεμέλιο όλων των επαναστάσεων και ως εκ τούτου, πρέπει να σταθούμε με το Λαο για να φέρει στο προσκήνιο την Μαζική επανάσταση που απαιτείται για την εγγύηση της ύπαρξής τους. Σε Πρόεδρος Nkrumahs ʽ η ταξική πάλη στην Αφρική, μας υπενθυμίζει, «η βάση της επανάστασης δημιουργείται όταν η οργανική δομή και τις συνθήκες σε μια δεδομένη κοινωνία έχουν προκαλέσει τη συγκατάθεση της μάζας (ή τη δυσαρέσκεια) και η επιθυμία της μάζας για θετική δράση για την αλλαγή ή τη μετατροπή της κοινωνίας . Σοσιαλιστική επανάσταση είναι αδύνατη χωρίς τη χρήση βίας. Επαναστατική βία είναι μια θεμελιώδης νόμος σε επαναστατικούς αγώνες. “Το ταξίδι για το Σοσιαλισμό δεν είναι ξεκαθαρο ή εύκολο και αυτό έρχεται με υψηλό κόστος. Ο εχθρός δεν θα παραδοθεί εκτός αν ανάγκαστει και απαιτεί την οργάνωση, την ενότητα και την αποφασιστικότητα των μαζών του λαού να φέρει τους εχθρούς του λαού να λυγισουν στα γόνατά τους. Αυτό που παρατηρούμε σήμερα θα απαιτήσει περισσότερο από μια εξέγερση. Θα απαιτήσει μια μαζική βάση και καλά οργανωμένη μακροπρόθεσμα Επανάσταση. Libyans πρέπει να γνωρίζουν ότι η ανεξαρτησία και η ελευθερία τους δεν είναι ασφαλής ειδικά κάτω από ένα προ-δυτικής δημοκρατίας στυλ και να αντισταθούμε σε οποιαδήποτε συνθηκολόγηση να αλλάξουν την πολιτική τους. Μόνο αυτοί μπορούν να το μάθουνε αυτό και πιστεύουμε ότι είναι αρκετά έμπειροι ώστε να γνωρίζουν ποιοι είναι οι εχθροί τους. Θα πρέπει επίσης να γνωρίζουν ότι, μέχρι το υπόλοιπο της Αφρικής να είναι ελεύθερη, ενωμένη και σοσιαλιστική, δεν υπαρχει έδαφος στην Αφρική που να είναι ασφαλής. Kαθήκον μας είναι να υποστηρίξουμε τις μάζες και να ενθαρρύνουν την πλήρη συμμετοχή τους στη Λιβυκη και την αφρικανική επανάσταση.

    Πρέπει να διαμαρτυρηθούμε, επίσης, για οποιαδήποτε κίνηση προς την κατεύθυνση των κυρώσεων κατά της Λιβύης και να απαιτησουμε απο τους ιμπεριαλιστες να μείνουν έξω από την Αφρική. Απολύτως όχι στρατιωτική εισβολή! Αυτό είναι αυτό που διακρίνει την επανάσταση από την εξέγερση στην Αφρική, και τη δέσμευση να απαλλαξούμε την ήπειρο απο όλες τις μορφές ιμπεριαλισμού (οικιστή-αποικιοκρατίας, νεο-αποικιοκρατία και του Σιωνισμού)? Να απελευθερώσει ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΟΥΣ πόρους για την ανάπτυξη των ανθρώπων της που είναι αρμόδια για την ενιαία κυβέρνηση τους που να κινείται για την προστασία των ανθρώπων από έθνος / κλάση / καταπίεση των φύλων. Εμείς του Παν αφρικανικου Λαικου Επαναστατικου Κόμματος κανουμε πρόσκληση σε όλες τις Παναφρικανικες, προοδευτικες, σοσιαλιστικες και ανθρωπιστικες οργανώσεις για τα ανθρώπινα και τα άτομικα δικαιωματα να εκφράσουν την αντίθεσή τους σε οποιαδήποτε στρατιωτική επέμβαση. Οργανώστε μαζικές διαδηλώσεις.
    Στείλτε δελτία τύπου και αφήστε τον κόσμο να γνωρίζει ότι δεν θα σταθουμε ήσυχα, ενώ οι ιμπεριαλιστικες δυνάμεις και οι σιωνιστες ενορχηστρώνουν μια στρατιωτική εισβολή ή κυρώσεις κατά της Λιβύης σε καμία περίπτωση λιγότερο από όλους υπό το πρόσχημα της δημοκρατίας! Στεκόμαστε με το λαό της Λιβύκης Τζαμαχιρία να αναλάβουν την πλήρη ευθύνη για την υπεράσπιση της επανάστασης τους. Ταυτόχρονα, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να επιδειχθεί η δέουσα προσοχή για την συνέχιση των συμβενοντων στην Τυνησία και την Αίγυπτο γιατι οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στη δύση επίσης θα προσπαθήσουν να χρησιμοποιήσουν αυτή τη φρενίτιδα των μέσων ενημέρωσης κατά της Λιβύης, ενώ εργάζονται για να επανασχεδιασουν τον νεοαποικιακο έλεγχο πάνω σε αυτές σε άλλους τομείς της Αφρικής. Κάτω τα χέρια από την Αφρική! Καμια στρατιωτική επέμβαση, καμια οικονομική ή πολιτική κυρώσεων κατά του Λιβύκου έθνους! Αφρική πρέπει να είναι ελεύθερη, ενωμένη και σοσιαλιστική. Είμαστε έτοιμοι για την επανάσταση!

    http://litlepost.blogspot.com/2011/03/10-2011-1100.html

    • Αυτό ακριβώς εννοούσα όταν έλεγα “ποιότητα κάτω του μετρίου” όσον αφορά τη μετάφραση! Ήθελα να κάνω μια δική μου αλλά και ο χρόνος μου δεν είναι απεριόριστος. Οπότε… απ`το ολότελα, καλή κι η Παναγιώταινα!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s